سفارش شهید تقیلو به تقوا، وحدت و دفاع از اسلام

شهید «اسرافیل تقیلو» در وصیتنامه خود، مردم را به تقوا، دوری از گناه، حفظ وحدت و برپاداشتن نماز سفارش کرده و از جوانان خواسته است با حضور در جبهه، دین خود را به اسلام ادا کنند. او همچنین بر رعایت حجاب اسلامی، رسیدگی به خانواده‌های شهدا و حمایت از معلولان انقلاب تأکید کرده و از خانواده‌اش خواسته است در شهادتش صبر کنند.

کد خبر: ۶۲۸۲۷۹

سه‌شنبه - ۲۰ مرداد ۱۴۰۵ / 1405 20 May

به گزارش نوید شاهد زنجان، شهید «اسرافیل تقیلو» در هجدهم خرداد سال ۱۳۴۸ از مادری به نام فاطمه تقی‌لو به دنیا آمد. زادگاه وی شهرستان زنجان است. پدرش، اسماعیل، در شهر مغازه خواربارفروشی داشت.

اسرافیل در سال ۱۳۵۵ با ورود به مدرسه ابتدایی رازی، تحصیلات دوران دبستان را شروع کرد. پس از آن وارد مدرسه راهنمایی شیرودی شد و با اتمام آن، در سال ۱۳۶۳ وارد هنرستان فنی شد و تا مقطع دوم دبیرستان ادامه تحصیل داد. همزمان با درس، اسرافیل در مسجد امیرالمؤمنین واقع در خیابان فرودگاه زنجان، فعالیت‌های انقلابی خود را شروع کرد.

پس از شروع جنگ تحمیلی، اسرافیل نیز همچون دیگر دوستانش به عضویت بسیج درآمد و در سال ۱۳۶۴ درس را رها کرده و از طریق همین یگان، با لشکر ۳۱ ولیعصر و گردان ۱۳ شهداء به مناطق نبرد اعزام شد.

اسرافیل در جبهه با عنوان رزمنده بسیجی خدمت کرد. سرانجام، بعد از گذشت مدت کوتاهی از حضورش، در بیست و پنجم بهمن سال ۱۳۶۴ در منطقه فاو، در راه پاسداری از اسلام و کشورش و در پاسخ به ندای رهبرش، در حالی که هنوز محصل بود، در اثر اصابت گلوله به سر به درجه رفیع شهادت نائل شد.

پیکر پاک و مطهرش در گلزار شهدای پایین شهرستان زنجان به خاک سپرده شده است.

راه سبزش تا ابد پررهرو و یادش در خاطره‌ها زنده باد.

وصیت‌نامه شهید «اسرافیل تقیلو» را در ادامه بخوانید؛

بسمه تعالی

الحمدلله رب العالمین و صلی الله علی سیدنا محمد و آله الطاهرین المعصومین (ع) قال الله عزوجل:

«و لا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتاً بل احیاء عند ربهم یرزقون» ((قرآن کریم))

هرگز مپندارید کسانی که در راه خدا کشته می‌شوند مرده‌اند، بلکه آنان زنده جاویدند و در نزد خدای خودشان روزی می‌خورند {قرآن کریم}.

اینجانب: اسرافیل تقی‌لو – فرزند: اسماعیل – متولد ۱۳۴۷ – شماره شناسنامه ۹۶۶، اعزامی از زنجان – در حال سلامت کامل در سنگر مقدّس دفاع از اسلام عزیز و در جوار رزمندگان کفرستیز راهیان کربلا، در تاریخ ۱۶ بهمن ۱۳۶۴ در ساعت ۵ و ۱۵ دقیقه بعد از ظهر اقدام به نوشتن این وصیت‌نامه کردم تا بدین‌وسیله وظیفة شرعی خود را عمل کرده باشم.

پس از سلام و پس از اقرار به وحدانیت ذات مقدّس پروردگار و نبوت یکصد و بیست و چهار هزار انسان وارسته برای راهنمایی و ارشاد انسان‌ها و ایمان به عدل و امامت بلافصل حضرت علی (ع) و یازده فرزند گرامی ایشان و اعتقاد به روز قیامت و ولایت فقیه در عصر حاضر، ولایت امام بزرگوار امت مدظله‌العالی و اعتقاد به همه آنچه را که باید یک پیرو قرآن و اهل بیت به آن معتقد باشد.

شما امت همیشه در صحنه و شهیدپرور حزب‌الله را توصیه و سفارش می‌کنم به تقوی و تقوی و تقوی و دوری از گناه و وحدت کلمه که عامل اصلی پیروزی است و اینکه نماز را سبک نشمارید و به موقع به‌پای دارید و مخصوصاً سنگر مقدّس مسجد، پایگاه جمعه و جماعات را هر چه باشکوه‌تر برپا کنید و در راه خدا با مال و جان جهاد کنید.

امر به معروف و نهی از منکر نمائید، کارها را برای خدا انجام دهید و از کسی جز او چیزی نخواهید، به غیر از آمرزش و طلب مغفرت و رضای او.

برادران، مخصوصاً جوانان، به جبهه بیائید و دین خود را به اسلام ادا نمائید و از لذّت‌های معنوی و عرفانی برادرانتان لذت ببرید. به خدا آن کسی که به جبهه نیامده باشد، لذت جبهه بودن را نمی‌فهمد.

برادران شهیدپرور، بیائید به جبهه‌ها و نگذارید سلاح‌ها از دست عزیزترین جوانانمان بیافتند.

ای یاران صدیق، امام و دولت جمهوری اسلامی را به هر وسیلة ممکن کمک کنید و با ضد انقلاب و منافق برخورد جدی و سازش‌ناپذیر داشته باشید.

خواهران عزیز، حجاب اسلامی را کاملاً رعایت کنید که حجاب‌های شماها در جای خودش از خون من برای دشمن خطرناک‌تر و کشنده‌تر است. به خانوادة معظم شهداء سرکشی کنید و از معلولین انقلاب عیادت کنید که آنها بیش از نیاز مادی به محبّت نیازمندند.

پدر و مادران، فرزندان خود را برای رفتن به جبهه و جهاد در راه خدا تشویق کنید و برای آنها کمترین مانعی فراهم نیاورید که در روز قیامت در نزد خدا مسئول نباشند. از پدر و مادر و خواهر و برادرم و فامیل‌هایم می‌خواهم اولاً مرا حلال کنید و ثانیاً ضمن دعای خیر در حقّم، در شهادتم صبر کنند که مزد بزرگی در نزد خدا دارند.