وصیت‌نامه‌ای برای بیداری و ایستادگی

وصیت‌نامه شهید قربانعلی بی‌غم، روایتگر ایمان، دلبستگی به انقلاب و تأکید بر وحدت و ایستادگی در برابر دشمنان است؛ کلماتی ماندگار از شهیدی که حتی در واپسین لحظات، از مادر، مردم و آرمان‌های خود سخن گفت و همگان را به هوشیاری، اتحاد و ادامه راه حق دعوت کرد.

کد خبر: ۶۲۸۰۶۹

چهارشنبه - ۲۸ مرداد ۱۴۰۵ / 1405 28 May

به گزارش نوید شاهد گیلان، شهید قربانعلی بی‌غم، فرزند عزت‌الله، متولد ۹ تیرماه ۱۳۴۱ در سرشکه، مجرد و دارای دیپلم ناقص، رزمنده‌ی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بود که در حالی که تنها بیست سال سن داشت، در ۱۶ آبان‌ماه ۱۳۶۱ در منطقه‌ی موسیان به فیض عظیم شهادت نائل آمد و پیکر مطهرش در زادگاهش سرشکه به خاک سپرده شد.وصیت‌نامه شهدا تنها مجموعه‌ای از چند جمله و سفارش نیست؛ بلکه بخشی از میراث معنوی نسلی است که با ایمان و اعتقاد، قدم در مسیری گذاشتند که آن را راه دفاع از ارزش‌ها و آرمان‌های خود می‌دانستند. در میان این نوشته‌های ماندگار، وصیت‌نامه شهید قربانعلی بی‌غم نیز حامل پیام‌هایی روشن درباره وحدت، استقامت، هوشیاری و وفاداری به آرمان‌های انقلاب است.

شهید قربانعلی بی‌غم در وصیت‌نامه خود، سخن را با یادآوری آیه‌ای از قرآن کریم آغاز می‌کند؛ آیه‌ای که انسان‌ها را به اتحاد و پرهیز از تفرقه فرامی‌خواند:

«وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلَا تَفَرَّقُوا»

انتخاب این آیه در ابتدای وصیت‌نامه، نشان‌دهنده اهمیت وحدت در نگاه این شهید است؛ وحدتی که از نظر او می‌تواند جامعه را در برابر دشمنان و توطئه‌ها مقاوم نگه دارد. او بر این باور است که اختلاف و تفرقه، زمینه سوءاستفاده دشمن را فراهم می‌کند و مردم باید با حفظ همدلی و اتحاد، مسیر خود را ادامه دهند.

یکی از تأثیرگذارترین بخش‌های وصیت‌نامه، خطاب شهید به مادرش است؛ جایی که با زبانی خاص از مادر می‌خواهد پس از شهادتش، پیکر او را در هوای آزاد قرار دهد تا عطر آن در فضا بپیچد و هزاران جنگجوی دیگر برای ادامه این راه به پا خیزند.

این جملات، تصویری از نگاه شهید به شهادت ارائه می‌دهد؛ شهادتی که برای او پایان راه نیست، بلکه می‌تواند آغاز حرکتی تازه در میان دیگران باشد. او می‌خواهد خون و یاد او، انگیزه‌ای برای ادامه مسیر و ایستادگی دیگران باشد.

شهید قربانعلی بی‌غم در بخش دیگری از وصیت‌نامه، خطاب به کسانی که در مراسم عزاداری او حضور پیدا می‌کنند، از آنان می‌خواهد به جای غم و اندوه صرف، به مادرش تبریک بگویند؛ چراکه خود را مسافری می‌داند که به خانه‌ای نو و دنیایی دیگر قدم گذاشته است.

این نگاه به شهادت، در کنار عاطفه عمیق نسبت به مادر، یکی از بخش‌های برجسته وصیت‌نامه اوست؛ جایی که شهید تلاش می‌کند با کلام خود، خانواده و بازماندگان را به صبر و استقامت دعوت کند.

در ادامه، شهید نسبت به خطر منافقان و فریب دشمن هشدار می‌دهد و از مردم می‌خواهد هوشیاری خود را حفظ کنند. او بر این باور است که دشمن تلاش خواهد کرد با ایجاد اختلاف، ناامیدی و تفرقه، مردم را از مسیر خود دور کند؛ از همین رو، بصیرت و آگاهی را لازمه ادامه این مسیر می‌داند.

او همچنین با تأکید بر توان و اراده مردم، از ایستادگی در برابر آمریکا سخن می‌گوید و آینده‌ای را ترسیم می‌کند که در آن مقاومت و تلاش مردم، دشمن را با شکست مواجه خواهد کرد.

بخش پایانی وصیت‌نامه نیز به دفاع از انقلاب، امام و نظام اختصاص دارد. شهید قربانعلی بی‌غم با صراحت تأکید می‌کند که باید از انقلاب طرفداری کرد و اجازه نداد سخنی علیه امام و نظام گفته شود.

وصیت‌نامه این شهید، در مجموع، تصویری از دغدغه‌های یک رزمنده مؤمن و انقلابی است؛ دغدغه‌هایی که محور آن را وحدت، هوشیاری، ایستادگی، دفاع از آرمان‌ها و ادامه مسیر تشکیل می‌دهد.

امروز، سال‌ها پس از نگارش این کلمات، وصیت‌نامه شهید قربانعلی بی‌غم همچنان می‌تواند یادآور این حقیقت باشد که شهدا تنها با حضور در میدان نبرد از آرمان‌های خود دفاع نکردند، بلکه با کلمات و وصیت‌های خود نیز برای آیندگان پیامی به یادگار گذاشتند؛ پیامی برای حفظ وحدت، شناخت دشمن، ایستادگی در برابر سختی‌ها و فراموش نکردن آرمان‌هایی که به آن ایمان داشتند.

وصیت‌نامه شهید قربانعلی بی‌غم، روایتی کوتاه از یک عمر باور و ایستادگی است؛ روایتی که در چند سطر، از مادری داغدار، مردمی متحد و نسلی سخن می‌گوید که باید راه ایمان و مقاومت را ادامه دهند.