دست خطی که از سنگر بازگشت

شهید منصور (نامدار) بی‌چیز، فرزند دیار بردخون، از آن دسته مردانی بود که «لبیک» گفتن را نه در کلام، که در رزمِ عملی معنا کرد. امروز، پس از گذشت سال‌ها از پروازِ خونینش در عملیات رمضان، بازخوانی دست نوشته‌ای از او، پنجره‌ای تازه به دنیای عاشقانه‌ی این شهید گشوده است.

کد خبر: ۶۲۷۴۹۰

پنجشنبه - ۲۲ مرداد ۱۴۰۵ / 1405 22 May

به گزارش نوید شاهد بوشهر؛ منصور (نامدار) بی‌چیز در سال ۱۳۴۱ در خانواده‌ای متدین و دوستدار اهل‌ بیت (ع) در شهر بردخون دیده به جهان گشود. او که در دامان خانواده‌ای مذهبی پرورش یافته بود، با آغاز جنگ تحمیلی، لحظه‌ای درنگ نکرد. برای او، زمانِ فریاد زدن به پایان رسیده بود و هنگامه‌ی عمل فرارسیده بود؛ از همین رو، مشت‌های گره‌ کرده را با اسلحه عوض کرد تا از کیان ایران اسلامی و حریم انقلاب دفاع کند.

این شهید والامقام که سابقه دو بار حضور در جبهه‌های حق علیه باطل را در کارنامه خود دارد، سرانجام در آخرین مرحله از حضور خود در تاریخ ۲۸ تیرماه ۱۳۶۱، در عملیات حماسی رمضان شرکت کرد. او در این میدان نبرد، پس از نبردی جانانه و دلاورانه، با بدنی خونین به دیدار معبود شتافت و نام خود را در صفِ جاودانه‌های تاریخِ دفاع مقدسِ دیارمان ثبت کرد.

اکنون به مناسبتِ گرامیداشتِ یاد و خاطره‌ی این شهید گران‌قدر، دست‌نوشته‌ای از او منتشر می‌شود که گواهی بر عمقِ ایمان و صفای باطنِ اوست. این سطور، نه فقط یک یادداشت، که پیامی از دلِ میدان‌های نبرد برای نسلِ امروز است تا بدانند آرامشِ امروزمان، مرهونِ چه اراده‌های پولادین و چه دل‌های آسمانی بوده است.