ای تیر‌ها و خنجرها، این سربازِ حسین را در برگیرید

دست نوشته‌ی آگاهانه‌ی شهید عبدالعلی قاسمی در مسیر لبیک به امام (ره)

ای تیرها، گلوله‌ها و خنجرها، این سربازِ حسین را در برگیرید؛ این فریادِ آگاهانه‌ی شهید عبدالعلی قاسمی در دست نوشته‌ای است که پس از سال‌ها هنوز بویِ حماسه می‌دهد. او با الهام از مکتب «هیهات من‌الذله»، داوطلبانه به میدان رفت تا با چشمانی باز، «پیاله نوشین سعادت» را سر بکشد و دینش را به اسلام ادا کند.

کد خبر: ۶۲۷۴۶۹

چهارشنبه - ۲۱ مرداد ۱۴۰۵ / 1405 21 May

به گزارش نوید شاهد بوشهر؛ «اگر دینِ محمد جز با کشتنِ ما پایدار نمی‌ماند، پس بیایید…»؛ این جملات، تنها یک وصیت نامه نیست، که فریادِ برخاسته از عمقِ جانِ شهید عبدالعلی قاسمی در دست نوشته‌ای است که پس از دهه‌ها، هنوز بویِ حماسه می‌دهد. او که در این متن، راهش را از مکتبِ «هیهات من الذله» حسین (ع) آموخته بود، با صراحتی تکان دهنده از انتخابِ آگاهانه‌ی خود برای لبیک به ندای امامش می‌گوید. این دست نوشته، سندی ماندگار از مردی است که با چشمانی باز، «پیاله نوشین سعادت» را طلب کرد تا در میانه میدانِ نبرد، دینِ خود را به اسلام و رهبرش ادا کند.

متن دست نوشته شهید:

اگر دین محمد جز با کشتن ما پایدار نمی‌ماند پس بیایید‌ ای تیر‌ها گلوله‌ها خنجر‌ها این سرباز حسین (ع) را در برگیرید، راهم را از حسین (ع) آموخته‌ام که فرمودند هیهات من الذله ، امروز که در این عصر ما پس از گذشت هزاران سال واندی که از قیام حسین (ع) می‌گذرد صدای هل من ناصر ینصرنی حسین (ع) از گلوی فرزند خلفش روح الله الخمینی بلند است مرا براین داشت که با این ندای ملکوتی لبیک گفته و راه سعادت خود را انتخاب نموده وعازم جبهه‌ها شدم تا بتواننم دین خود را به اسلام عزیز و رهبر ادا نمایم. نه به اجبار و زور بلکه بدون اکراه و با چشم باز این راه را انتخاب نموده‌ام، راهی را که تمام عزیزان و شهدای ما رفتند از پدر ومادرم پوزش می‌طلبم وامید عفو دارم، چون من نتوانسته‌ام حق پدر ومادرم را ادا کنم وفرزند خوبی باشم از پدرم استدعا دارم که اگر من شهید شدم از فرزندانم خوب مواظبت کنی و بچه هایم را تربیت اسلامی نمایی و نگذارید احساس کنند که پدر ندارند. جنازه‌ام را هرجا که پدرم گفت ببرید.

لاحول ولا قوه الا بالله العلی العظیم.

اللهم النصر والاسلام والمسلیمن واید امام خمینی.

عبدالعلی قاسمی.

این نامه، گواهی است بر ایمانِ مردی که نه از سرِ اجبار، که با آغوش باز به استقبالِ شهادت رفت تا یادگارش، تربیتِ اسلامیِ فرزندانی باشد که جای خالیِ پدر را با نورِ عقیده پر کنند.