دلنوشته| داودم... تو از جنس رسیدن بودی

«گفتند داود رفت... گفتم کجا؟ مگر می‌شود مردی که از خویش گذشته است، از جهان برود؟» این جملات، سرآغاز یادداشتی است که همسر شهید داود زندیه در سوگ یار دیرینش نگاشته؛ روایتی که در آن، شهادت نه پایان که آغاز رسیدن است و شهید، «قطره‌ای که خود را به آغوش موج سپرد» توصیف شده است. در این یادداشت، همسر شهید با زبانی سرشار از عشق و ایمان، از جاودانگی عشق و نامی می‌گوید که «بلندتر از هزار فریاد در تاریخ می‌ماند».

کد خبر: ۶۲۷۴۲۵

سه‌شنبه - ۲۰ مرداد ۱۴۰۵ / 1405 20 May

به گزارش نوید شاهد البرز، همسر شهید والامقام «داود زندیه» در متنی عاشقانه و عمیق، به روایت عشق، ایثار و پیوند ابدی خود با همسر شهیدش پرداخته است. او در این نوشته، مرگ را برای مردی که از خویش گذشته، پایان راه ندانسته و شهید را «از خاک به افلاک رسیده» توصیف کرده است. این دلنوشته که با عنوان «مردی که نرفت» منتشر شده، نگاهی نو به مفهوم شهادت، عشق و جاودانگی دارد و تأکید می‌کند که «شهیدان خاموش نیستند» و نامشان تا ابد در تاریخ می‌درخشد.

گفتند: داود رفت...
گفتم:
کجا؟
مگر می‌شود
مردی که از خویش گذشته است،
از جهان برود؟

مرگ،
قصه‌ی آنان است
که دل به ماندن بسته‌اند؛
و تو،
پیش از آن‌که مرگ به سراغت بیاید،
از خویش رها شده بودی.

داودم...
تو از این خاک نرفتی،
از خاک
به افلاک رسیدی.
چون قطره‌ای
که عمری در حسرت دریا بود
و ناگهان
خود را به آغوش موج سپرد.

گفتی:
«جان چیست؟»
گفتند: امانتی در تن.
گفتی:
«عشق چیست؟»
گفتند: بخشیدن همین امانت.
پس جان بر کف نهادی
و رفتی...
نه از سرِ مرگ،
که از شوقِ رسیدن.

داودم
رفتن تو رفتن نبود؛
سعادت بود و
تو
سبک‌بال‌تر از باد،
از حصار خاک گذشتی.
ما ماندیم
و نامی
که هر بار بر زبان می‌آید،
چیزی در دل بیدار می‌شود:
داود زندیه...

چه کسی گفته است
شهیدان خاموش‌اند؟
گاهی
یک نام،
بلندتر از هزار فریاد
در تاریخ می‌ماند.

و من باور دارم
آن روز که تو رفتی،
آسمان از زمین نپرسید:
«چه کسی را از دست دادی؟»
زمین از آسمان پرسید:
«امروز چه کسی را از من گرفتی؟»
و آسمان گفت:
مردی را
که سهم خاک نبود.
مردی را
که از جنس رفتن نبود...
از جنس رسیدن بود...

داودم دوستت دارم تا ابد و می‌دانم همیشه حضور گرم و پر مهرت در کنار من و پسرمون هست

انتهای پیام/