گزارش توصیفی؛

وقتی تهران بوی کربلا گرفت؛ روایت دلدادگی زائران در موکب «سلام شهید»

در روزی که پایتخت در تب و تابِ اربعین می‌سوخت و سیلِ خروشانِ زائرانِ جامانده به‌سوی حرم حضرت عبدالعظیم (ع) سرازیر بود، موکب «سلام شهید» که به همت معاونت فرهنگی بنیاد شهید و امور ایثارگران تهران بزرگ برپا شده بود، به نقطه ثقلِ دلدادگی زائرانی تبدیل گشت که با نوایِ «یا حسین» و عطرِ اسفند، آمده بودند تا در غبارِ فراق، با آرمان‌های شهیدان عهدِ دوباره ببندند.

کد خبر: ۶۲۷۰۸۶

شنبه - ۱۷ مرداد ۱۴۰۵ / 1405 17 May

به گزارش نوید شاهد تهران بزرگ، سحرگاهِ سه‌شنبه، سیزدهم مردادماه، نه خبری از جاده‌هایِ منتهی به نجف بود و نه پروازهایِ پی‌درپی؛ اما شورعشق به اباعبدالله الحسین (ع)، مرزها را در هم شکسته بود. با طلوعِ خورشید، سیلِ جمعیتِ جاماندگان، روانه‌یِ مسیرِ پیاده‌روی به سوی حرم حضرت عبدالعظیم (ع) شدند؛ مسیری که با طنینِ جان‌سوزِ «یا حسین» و عطرِ اسفند، گویی امتدادی از جاده‌یِ کربلا بود.

در میانِ این اقیانوسِ بی‌قرار، موکب «سلام شهید» تهران بزرگ همچون پناهگاهی معنوی خودنمایی می‌کرد؛ جایگاهی که به همتِ معاونت فرهنگی بنیاد شهید برپا شده بود تا خستگیِ راه را با مرهمِ ایثار و شهادت، از جانِ زائران بزداید.

وحدتِ خانواده‌های شهدا و خادمان در سایه‌سارِ «سلام شهید»

در بدو ورود به موکب «سلام شهید»، تصویر رهبر شهید در کنار صندلی خالی و زیلوی آبیِ بیت بیش از هر چیز جلوه‌نمایی می‌کرد؛ صحنه‌ای که بی‌اختیار حال‌وهوای حسینیه امام خمینی (ره) و حضورِ معنوی ایشان را در ذهن زائران زنده می‌ساخت.

حضورِ مدیرکل بنیاد شهید و امور ایثارگران تهران بزرگ در کنارِ مادرانِ شهدا، جانبازانِ سرافراز و خانواده‌هایِ معظمِ شاهد، جلوه‌ای زیبا از تکریم و وحدت بود. کنارِ هم قرار گرفتنِ این عزیزان و خادمان در مسیرِ جاماندگان، نشان داد که عَلَمِ ایثار در تهران همچنان برافراشته است و موکب «سلام شهید» توانست پلی باشد میانِ زائرانِ تشنه‌یِ اربعین و کاروانِ شهدایِ کربلا.

دیوارِ نجوا؛ میعادگاهِ دل‌گویه‌های عاشقانه

وقتی زائران به مقابلِ موکب «سلام شهید» می‌رسیدند، ناخودآگاه قدم‌هایشان آرام می‌گرفت. در قلبِ این موکب، تابلویی نمادین برپا بود که به «دیوارِ دلنوشته‌ها» شهرت یافته بود؛ آهن‌ربایی که دل‌های بی‌قرار را به سمت خود می‌کشید.

مردم، از پیر و جوان، قلم بر دست می‌گرفتند و رویِ کاغذهایِ قلبی‌شکل، از دلتنگی‌ها و عهدهایِ خود با شهدا می‌نوشتند. دیدنِ این صحنه که زائران با گل‌هایی در دست، دلنوشته‌هایشان را بر دیوار نصب می‌کردند و دقایقی طولانی به خواندنِ متن‌های دیگران می‌پرداختند، گواهی بود بر اینکه یادِ شهدا، جان‌مایه‌یِ اصلیِ این پیاده‌رویِ بزرگ است.

از نقشِ خیالِ کودکان تا خطِ عشق با تربتِ کربلا

موکب «سلام شهید» برای تمامِ اعضایِ خانواده، از کودک تا بزرگسال، برنامه‌ای ویژه داشت. در گوشه‌ای از این میعادگاه، غرفه‌یِ رنگ‌آمیزی و نقاشیِ روی صورت، لبخند را بر لبانِ کودکانِ اربعینی نشانده بود تا آنها نیز در این مسیر، خاطره‌ای شیرین از فرهنگِ ایثار داشته باشند.

در سوی دیگر، صدایِ دلنشینِ ختمِ قرآن برای شهدا به گوش می‌رسید که زائران به نیتِ هدیه به ارواحِ طیبه‌یِ شهیدان، ورق‌به‌ورق آن را تلاوت می‌کردند. بخشِ «تُفأل با شهدا» نیز با استقبالِ بی‌نظیرِ مشتاقان همراه بود.

هنرمندانِ خوش‌ذوقِ موکب نیز در کنارِ توزیعِ پوستر‌ها و عکسِ شهدا، لباسِ زائران را با تربتِ کربلا متبرک می‌کردند تا این سفر، با تبرکی ماندگار همراه شود.

در این فضایِ معنوی، گرمایِ سوزانِ مردادماه هیچ اثری بر اراده‌یِ خادمان نداشت؛ آنان با آب، شربت و هندوانه‌یِ خنک، خستگی را از تنِ زائران می‌زدودند و کامِ عاشقانِ اربعین را شیرین می‌کردند.

جلیلی نسب/