خاطره‌‌ای از شهید «عیسی خادمی رودان»

ما باید با تمام توان، با تکیه بر جوانان، از کشور و دینمان دفاع کنیم

همسر شهید تعریف می‌کند: مادرم از رفتن او ناراحت بود، اما عیسی می‌گفت؛ این یک وظیفه است و باید هرچه زودتر انجام شود. ما باید با تمام توان، با تکیه بر جوانان، از کشور و دینمان دفاع کنیم و در برابر دشمن این خاک و مرز و بوم بایستیم.

کد خبر: ۶۲۶۲۳۶

سه‌شنبه - ۰۶ مرداد ۱۴۰۵ / 1405 06 May

به گزارش نوید شاهد هرمزگان، شهید «عیسی خادمی رودان» یکم اردیبهشت ۱۳۴۳، در روستای کمیز از توابع شهرستان رودان چشم به جهان گشود. پدرش صفر (فوت ۱۳۵۵) کارگر بود و مادرش سکینه نام داشت. تا پایان دوره ابتدایی درس خواند. سال ۱۳۶۰ ازدواج کرد و صاحب یک پسر شد. به عنوان سرباز ارتش در جبهه حضور یافت. سوم مرداد ۱۳۶۴، در سومار توسط نیرو‌های عراقی بر اثر اصابت گلوله به پیشانی، شهید شد. پیکر او را در زادگاهش به خاک سپردند.

ندای وظیفه؛ روایت رفتن شهید خادمی به جبهه

عیسی مرد بسیار خوبی برای ما بود. روزها به کار کشاورزی مشغول بود و همیشه تلاش می‌کرد نیازهای خانواده‌اش را تأمین کند. هنوز زمان خدمت سربازی‌اش نرسیده بود که لباس ارتشی پیدا کرده بود و آن را می‌پوشید.

مادرم به او می‌گفت: اگر به جنگ بروی، ممکن است کشته شوی.

عیسی در پاسخ می‌گفت: همه برای وطن، دین و اسلامشان جانفشانی می‌کنند. آیا من باید اینجا بنشینم و کاری نکنم؟

مادرم گفت: تازه ازدواج کرده‌ای. صبر کن تا بچه‌هایت به دنیا بیایند و دور و برت را بگیرند، بعد برو.

عیسی جواب داد: من که برای همیشه نمی‌روم. شاید شهید هم نشوم. وقتی برگردم، برای همیشه پیش شما می‌مانم.

مادرم از رفتن او ناراحت بود، اما عیسی می‌گفت: این یک وظیفه است و باید هرچه زودتر انجام شود. ما باید با تمام توان، با تکیه بر جوانان، از کشور و دینمان دفاع کنیم و در برابر دشمن این خاک و مرز و بوم بایستیم.

شهید ادامه داد: ناراحت نباشید و برایم دعا کنید. در نبود من از دختر و نوه‌هایتان مراقبت کنید.

او با همه ما خداحافظی کرد، وسایلش را جمع کرد و راهی جبهه شد.

(به نقل از همسر شهید، فاطمه رنجبری)

انتهای متن/