شهید علیرضا غلامی: مرگ در راه خدا را برگزینید، نه غفلت در بستر دنیا

شهید علیرضا غلامی در فرازهایی تأمل‌برانگیز از وصیت‌نامه خود، با دعوت مردم و به‌ویژه جوانان به بیداری، مسئولیت‌پذیری و حرکت در مسیر رضای الهی، بر انتخاب آگاهانه راه جهاد و شهادت تأکید می‌کند و هشدار می‌دهد که دل‌سپردگی به دنیا و غفلت از تکلیف، انسان را از مسیر حق و خط حسینی دور می‌سازد.

کد خبر: ۶۲۶۱۰۳

دوشنبه - ۰۵ مرداد ۱۴۰۵ / 1405 05 May

به گزارش نوید شاهد یزد، شهید علی رضا غلامی مروست 27 بهمن 1346 در شهرستان تهران به دنیا آمد. پدرش غلامرضا كشاورزی می‌كرد و مادرش زیبا نام داشت. تا پایان دوره راهنمایی درس خواند. قبل از خدمت گچ كار بود. با آغاز جنگ تحمیلی به عنوان پاسدار وظیفه در جبهه حضور یافت. سرانجام 5 مرداد 1367 با سمت آرپی‌جی‌زن در شلمچه بر اثر اصابت تركش به صورت و پا به شهادت رسید. پیکرش در گلزار شهدای  شهر مروست به خاک سپرده شد.

«ولا تحسبن الدذین قتلوفی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون.»
گمان نبرید آنان که در راه خدا کشته می شوند مرده اند بلکه آنان زنده اند و نزد پروردگارشان روزی می خورند.
با سلام و درود به پیشگاه بقیه الله امام زمان (عج) و با درود و سلام به رهبر کبیر انقلاب اسلامی ایران و سلامی بی پایان به رزمندگان اسلام و به ارواح پاک مطهر شهدا از بدر و کربلا و شهدای ایران و با سلام و دعای فراوان به امت شهید پرور و مردم حزب الله که در راه خدا و برای خدا خدمت می کنند.
وصیتم را با چند سخن گرچه حقیرم به امت حزب الله که دست از رهبر بر ندارید و سخنان او را با جان و دل در دل خود جای دهید و به آن عمل کنید و دوم آنکه خانواده شهید و اسرا که صبر و استقامت پیشه بگیرید و زینب گونه رسالت شهدا را به دوش بکشید و الگویی برای مردم باشید که امام فرمود، شما شمع و چراغ این ملتید پس پایگاه را ترک نکنید و دعا ها را بخوانید و مردم را به این راه الهی و راه حسین و خط حسینی دعوت و بیدار کنید که از خواب غفلت بیدار شوند که آنقدر به مادیات فکر نکنند و در آن فرو نروند و به این وصیت نامه های شهدا عمل کنند ولی نه چه کتابی، چه وصیتی، چه پیامی، چه پندی، چه راهنمایی از قرآن و پیامبران و امامان بهتر که آنان به آنها عمل نمی کنند. وای چه برسد به وصیتنامه شهید.

ولی ای مردم بیایید یک کمی فکر کنید که شما هم می میرید و از دنیا می روید و در نزد خدا به میز محاکمه کشیده می شوید. بیایید به معنویت بشر فرو بروید و هر کاری که می کنید در راه رضای خدا باشد. نباشد که همیشه بخواهید کلاه سر کسی بگذارید و به چیزی اهمیت ندهید و از کنار آن بگذرید و بگویید به من چه ؟.... شما جوانان احساس مسئولیت کنید، با هواهای نفسانی و نفس اماره خود مبارزه کنید و به جبهه و جنگ اهمیت دهید که در آخرت در نزد ابا عبدالله (ع) خجل نباشیم و کشته شدن در راه خدا را انتخاب کنید که مردن در بستر ننگ ننگ است.

ای مردم فرستی به دستتان آمده و دوستی با خدا و راه خدا بدانید که عاجزترین مردم کسی است که در بدست آوردن دوستان و دوست وامانده شود و عاجزتر از او کسی است که دوستی را که آمده از دست بدهد.
چند سخن با پدر و مادر دارم، اینکه پدر و مادر من را ببخشید و از خدا برای من طلب مغفرت کنید. جداً باید ببخشید که نتوانستم در آخر برای شما کاری بکنم باز می گویم مرا ببخشید. مادر جان و پدر جان بدانید که این راهی که رفتم راه حسین است و در مورد رضای خدا من را هم راشناختم وبه سویش شتافتم این راه من را از کسی یا فردی نبینید ولی بدانید که این راه راه حسین است. این راه را حسین به من آموخته، امیدوارم که مورد رضای پروردگار قرار بگیرید.
سخنی با برادرم: که برادرم مرا ببخش و از طرف من از تمام دوستان طلب مغفرت و گذشت کن و خدا را در مد نظر خود قرار بده و برای خدا قدم بردار. سخنی با خواهرم: که زینب گونه عمل کند و در راه زندگی روش فاطمه را انتخاب کند.

سخنی با دوستان: که ای دوستان اگر از من خطایی دیده اید مرا ببخشید و از خدا برای من طلب مغفرت کنید و پایگاه را ترک نکنید. پدر جان مرا ببخش، اگر کسی طلبی دارد به او بپردازید. خوب از جنازه و تسلیت شرکت نکنید بلکه به وصیتنامه ها و چیزهایی که خدا از شما می خواهد عمل  کنید باشد که در راه رضای خدا باشد و در درگاه خدا پذیرفته شود. هرچه کردید راه خدا و دستورات خدا، راه حسین و خط حسینی و مسئولیت انسانی خود.
خدانگهدار.
خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگهدار. 1365/09/20