روایت جاودانگی سربازی که بی‌نشان ماند

در روزهایی که آتش جنگ تحمیلی تازه بر مرزهای ایران زبانه کشیده بود، جوانی مؤمن و سختکوش از دیار سرسبز املش، لباس سربازی را بر تن کرد و بی‌هیچ چشمداشتی راه دفاع از میهن را برگزید. او در سوم آبان ۱۳۵۹ در ماهشهر به فیض شهادت رسید و پیکرش هرگز به آغوش خانواده بازنگشت؛ اما نام و یادش، همچون نمادی از ایثار، ایمان و وفاداری، برای همیشه در حافظه مردم ایران ماندگار شد.

کد خبر: ۶۲۵۹۶۱

دوشنبه - ۰۵ مرداد ۱۴۰۵ / 1405 05 May

به گزارش نوید شاهد گیلان؛ بیست و دوم تیرماه سال ۱۳۳۹، در شهرستان سرسبز و مذهبی املش از توابع استان گیلان، کودکی چشم به جهان گشود که سال‌ها بعد، نامش در شمار شهدای سرافراز دفاع مقدس ثبت شد. شهید تقی محمدعلیزاده در خانواده‌ای مؤمن، پاک‌سرشت و زحمتکش پرورش یافت. پدرش، رجبعلی، کشاورزی پرتلاش و درستکار بود که با رنج دست‌های پینه‌بسته خود، رزق حلال خانواده را فراهم می‌کرد و مادرش، فاطمه‌خانم، بانویی باایمان، صبور و مهربان بود که فرزندانش را با آموزه‌های دینی، اخلاق اسلامی، عشق به اهل‌بیت(ع) و روحیه مسئولیت‌پذیری تربیت می‌کرد.

فضای ساده و معنوی خانه، نخستین مدرسه زندگی او بود. از همان سال‌های کودکی، روحیه فروتنی، ادب، احترام به بزرگ‌ترها و محبت به اطرافیان در وجودش شکل گرفت. او کودکی آرام، خوش‌اخلاق و پرتلاش بود و در کنار تحصیل، همواره در کارهای کشاورزی و امور زندگی یاری‌رسان خانواده بود. سختی‌های زندگی روستایی، نه‌تنها او را خسته نمی‌کرد، بلکه اراده‌ای استوار و روحیه‌ای مقاوم در وجودش پدید آورد؛ ویژگی‌هایی که بعدها در میدان دفاع از میهن جلوه‌ای آشکار یافت.

شهید محمدعلیزاده دوران تحصیل خود را با علاقه و پشتکار سپری کرد و تا پایان دوره متوسطه در رشته علوم انسانی ادامه تحصیل داد. او با مطالعه و آشنایی با مباحث فرهنگی، اجتماعی و دینی، نگاه عمیق‌تری نسبت به مسئولیت انسان در برابر جامعه پیدا کرده بود. دوستان و آشنایان، وی را جوانی متین، خوش‌برخورد، متواضع و اهل اندیشه می‌شناختند؛ فردی که همواره احترام به دیگران، صداقت و انجام وظیفه را سرلوحه رفتار خود قرار می‌داد.

با پایان یافتن دوران تحصیل، مطابق قانون خدمت وظیفه، به خدمت سربازی اعزام شد و به ارتش جمهوری اسلامی ایران پیوست. آغاز خدمت نظامی او هم‌زمان با یکی از حساس‌ترین مقاطع تاریخ معاصر ایران بود؛ زمانی که رژیم بعث عراق با حمایت قدرت‌های خارجی، جنگی گسترده را علیه جمهوری اسلامی ایران آغاز کرده بود. در چنین شرایطی، او خدمت سربازی را صرفاً انجام یک وظیفه قانونی نمی‌دانست، بلکه آن را مسئولیتی مقدس برای دفاع از سرزمین، مردم و ارزش‌های اسلامی تلقی می‌کرد.

او در نخستین ماه‌های دفاع مقدس، به جبهه‌های جنوب کشور اعزام شد. در محیطی که آکنده از خطر، گلوله و آتش بود، با روحیه‌ای سرشار از ایمان، شجاعت و اخلاص به انجام مأموریت‌های خود پرداخت. همرزمانش از او به عنوان سربازی وظیفه‌شناس، آرام، بااخلاق و مقاوم یاد می‌کردند که در سخت‌ترین شرایط نیز روحیه خود را حفظ می‌کرد و همواره دیگران را به صبر، امید و استقامت دعوت می‌نمود.

دفاع مقدس، عرصه‌ای بود که جوانان بسیاری از سراسر ایران، با قومیت‌ها، فرهنگ‌ها و زبان‌های گوناگون، برای پاسداری از استقلال و عزت کشور در کنار یکدیگر ایستادند. شهید تقی محمدعلیزاده نیز یکی از همین جوانان بود؛ جوانی که آرزوهای شخصی خود را کنار گذاشت تا در صف مدافعان وطن قرار گیرد. او باور داشت که امنیت و آزادی میهن، ارزشی است که باید برای حفظ آن از جان نیز گذشت.

سرانجام در سوم آبان‌ماه سال ۱۳۵۹، در منطقه ماهشهر و در جریان انجام مأموریت دفاعی، به آرزوی دیرینه خود یعنی شهادت نائل آمد. گلوله دشمن، جسم او را از میان برد، اما روح بلندش به کاروان شهیدان پیوست و نامش برای همیشه در تاریخ این سرزمین جاودانه شد.

با وجود تلاش‌های فراوان، پس از شهادت اثری از پیکر مطهر این شهید به دست نیامد و او در شمار شهدای مفقودالاثر قرار گرفت. این واقعه، اندوهی بزرگ بر دل خانواده، بستگان و دوستانش نشاند؛ خانواده‌ای که سال‌ها چشم‌انتظار بازگشت فرزند خود ماندند، اما سرانجام به تقدیر الهی رضایت دادند و نبود مزار واقعی را با صبر و ایمان تحمل کردند.

برای زنده نگه داشتن یاد و خاطره این شهید والامقام، مزار یادبودی در شهرستان املش ساخته شد؛ مکانی که امروز مأمن دل‌های عاشق، خانواده، همرزمان و مردم قدرشناس است. حضور بر این یادمان، تنها ادای احترام به یک شهید نیست، بلکه تجدید میثاق با آرمان‌های همه شهدای مفقودالاثری است که بی‌هیچ نشانی از پیکرشان، امنیت و عزت امروز ایران را به یادگار گذاشتند.

اگرچه عمر دنیوی شهید تقی محمدعلیزاده تنها بیست سال بود، اما زندگی کوتاه او سرشار از مفاهیم بلند انسانی و الهی است. ایمان، اخلاص، ساده‌زیستی، احترام به خانواده، مسئولیت‌پذیری، تلاش، ایثار و عشق به میهن، ارزش‌هایی بودند که در سراسر زندگی او جلوه داشتند و سرانجام نیز با نثار جان خویش، به کامل‌ترین شکل ممکن آن‌ها را معنا کرد.

امروز نام این شهید بزرگوار، در کنار هزاران شهید دفاع مقدس، یادآور نسلی است که در دشوارترین روزهای تاریخ ایران، از آسایش و جان خود گذشتند تا استقلال، امنیت و سربلندی این سرزمین حفظ شود. هرچند از پیکر مطهر او نشانی بر جای نمانده است، اما خاطره رشادت‌ها، ایمان و ازخودگذشتگی‌اش همواره در حافظه تاریخی مردم ایران زنده خواهد ماند و راه روشن او، الهام‌بخش نسل‌های آینده در مسیر ایمان، مسئولیت و دفاع از ارزش‌های والای انسانی و اسلامی خواهد بود.