وصیت نامه شهید «محمدابراهیم رنجبر»

معشوق را جز او ندانیم تا محبوب او شویم

بسیجی شهید «محمدابراهیم رنجبر» در بخشی از وصیت‌نامه نورانی خود، مسیر رسیدن به کمال و بندگی حقیقی را در گرو پیوند عمیق با ذات اقدس الهی می‌داند. او معتقد است که فاصله میان انسان و معشوقِ ازلی، تنها در گرو یک گام ارادی است. این شهید والامقام در آخرین توصیه‌هایش به ما یادآور می‌شود که اگر دل از غیرِ او برکنیم و «معشوق را جز او ندانیم تا محبوب او شویم»، آنگاه الطاف الهی همچون بارانی در مسیر زندگی‌مان جاری خواهد شد؛ مسیری که او خود با نثار جانش در آن گام نهاد و به سرمنزل مقصود رسید.

کد خبر: ۶۲۵۳۵۱

يکشنبه - ۲۸ تير ۱۴۰۵ / 1405 28 April

به گزارش نوید شاهد تهران بزرگ، شهید محمدابراهیم رنجبر، دوازدهم آبان‌ماه سال ۱۳۴۵ در تهران چشم به جهان گشود. پدرش، غلامحسین، کارمند سازمان تأمین اجتماعی بود و مادرش کافیه نام داشت.

او دوران تحصیل خود را با موفقیت پشت سر گذاشت و تا پایان دوره متوسطه در رشته ریاضی‌فیزیک به کسب علم پرداخت. محمدابراهیم که در کنار تحصیل، روحیه‌ای انقلابی و بسیجی داشت، با آغاز دوران دفاع مقدس، آرام و قرار نگرفت و عازم جبهه‌های نبرد حق علیه باطل شد.

این رزمنده دلاور اسلام، با حضور در جبهه‌ها و شرکت در عملیات‌های مختلف از جمله عملیات غرورآفرین کربلای ۱، حماسه‌های ماندگاری از خود بر جای گذاشت. سرانجام،  ۲۰ تیرماه سال ۱۳۶۵ در منطقه عملیاتی مهران، در حالی که در مسیر دفاع از میهن و آرمان‌های انقلاب گام برمی‌داشت، بر اثر اصابت راکت توسط نیروهای بعثی به فیض شهادت نائل آمد و به دیدار معبود شتافت.

پیکر مطهر این شهید والامقام در گلزار شهدای بهشت زهرای تهران، قطعه ۵۳، به خاک سپرده شد تا زیارتگاه عاشقان و عارفان باشد.

متن وصیت‌نامه‌ای را که از این شهید والامقام به یادگار مانده است، در ادامه می‌خوانید:

بسم الله الرحمن الرحیم

امیدوارم خداوند منان توفیق عمل به این حدیث شریف را به ما عنایت بفرماید:

امام صادق (ع) می‌فرماید: شیعیان ما اهل تقوی و در مسائل دینی مجتهد می‌باشند و اهل وفای به عهد و امانت‌داری هستند و اهل دوری از دنیا (نه به معنای ترک دنیا) و اهل عبادت هستند. پنجاه و یک رکعت نماز در شب و روز به جا می‌آورند، شب زنده‌دار بوده و روزها را روزه می‌گیرند، زکات مالشان را می‌دهند و از تمام محرمات الهی دوری می‌کنند.

اگر یک لحظه به فکر فرو رویم می‌بینیم که هیچ هستیم و هر چه هست اوست، اوست که ما را به اینجا رساند، اوست که ما را در بندگان خالصش قرار داد و به ما توفیق داد که در میان این بندگان فقط او را ستایش کنیم.

آری هرچه داریم از اوست. بیاییم رابطه خود را با او بیشتر کنیم و این را یقین بدانیم که اگر ما یک قدم به سوی او برویم او قدم‌ها به سوی ما می‌آید و آن‌وقت است که ما عبد حقیقی او قرار می‌گیریم و معشوق را جز او قرار نمی‌دهیم و او را محبوب خود به حساب می‌آوریم؛ او هم به ما نظر لطف می‌کند.