خاطره/ شوق شهادت

مادر شهید «سیدرضا سید حسینی» برایمان روایت می‌کند: «یادم هست هر وقت ساکش را می‌بست، از قبل می‌گفت: «من شهید در راه خدا هستم.» من هم نگران می‌شدم و به او می‌گفتم: «مامان، این چه حرفی است می‌زنی؟ من نگران می‌شوم، ناراحت می‌شوم.»، اما او با آرامش جواب می‌داد: «نه، مگر بد است شهید شوم؟ این برای شما افتخار است.»

کد خبر: ۶۲۵۲۷۰

شنبه - ۲۷ تير ۱۴۰۵ / 1405 27 April

به گزارش نوید شاهد خوزستان، شهید «سیدرضا سیدحسینی» در پنجم اسفند ۱۳۸۴ در شهرستان اهواز در خانواده‌ای مذهبی دیده به جهان گشود. پدرش سید حسن و مادرش سهام نام داشت. وی پس از اخذ مدرک دیپلم در سال ۱۴۰۴ به خدمت سربازی اعزام شد و دوره آموزشی خود را در شهرستان کازرون استان فارس گذراند. پس از آن برای ادامه خدمت به استان کردستان منتقل شد و در لباس سرباز ارتش جمهوری اسلامی ایران مشغول انجام وظیفه بود. سرانجام در سیزدهم اسفند ماه ۱۴۰۴ بر اثر حمله موشکی صهیونیستی و آمریکایی به شهادت رسید و پیکر مطهرش در گلزار شهدای بهشت‌آباد اهواز به خاک سپرده شد.

متن خاطره:

یک روز قبل از اعزام به خدمت سربازی مشغول جمع‌کردن لباس هایش بود.

با حوصله لباس هایش را تا میکرد و آنها را داخل ساک می‌گذاشت.

از دور محو تماشایش شدم.

هرچه بیشتر نگاهش می‌کردم، بیشتر حس می‌کردم چهره‌اش عوض شده است؛ انگار نوری از صورتش می‌بارید.

به او گفتم: «مامان، چقدر قیافه‌ات تغییر کرده... سرخ و سفید شده‌ای، انگار هوای کردستان به تو ساخته.»

لبخند آرام روی لب‌هایش نشست به من نگاه کرد، اما چیزی نگفت.

بعد از آن نگاهش را از من گرفت و دوباره مشغول بستن ساک شد.

همان لحظه با خودم گفتم چهره‌اش شبیه چهره شهدا شده است؛ همان آرامش، همان صفا، همان نور.

یادم هست هر وقت ساکش را می‌بست، می‌گفت: «من شهید در راه خدا هستم.»

من هم نگران می‌شدم و به او می‌گفتم: «مامان، این چه حرفی است می‌زنی؟ من نگران می‌شوم، ناراحت می‌شوم.».

اما او با آرامش جواب می‌داد: «نه، مگر بد است شهید شوم؟ این برای شما افتخار است.»

او از همان کودکی، عشق شهادت در دلش بود.

علاقه اش به اهل‌بیت (ع) و راه خدا در وجودش ریشه داشت و هرچه بزرگ‌تر می‌شد، این شوق در نگاه و رفتار و حرف هایش بیشتر دیده می‌شد.

انتهای پیام/