زندگینامه شهید غریب بی نشان؛

روایت جوان روستای ایجان که بی‌نشان آسمانی شد

شهید "هادی میرداودی"، سرباز لشکر ۲۱ حمزه، در ۲۱ تیرماه ۱۳۶۷ و در جریان تک دشمن در پاسگاه بیات دهلران به شهادت رسید. این شهید والامقام که به مهربانی، سخت‌کوشی و عشق به خانواده شناخته می‌شد، پس از شهادت مفقودالجسد شد و سال‌هاست خانواده‌اش چشم‌انتظار نشانی از پیکر عزیزشان هستند.

کد خبر: ۶۲۵۱۸۸

چهارشنبه - ۲۴ تير ۱۴۰۵ / 1405 24 April

به گزارش نوید شاهد استان مرکزی،  در میان هزاران روایت ماندگار دفاع مقدس، زندگی شهیدانی که با سادگی، ایمان و عشق به مردم زیستند، جلوه‌ای ویژه دارد. شهید هادی میرداودی از جمله همین جوانان پاک‌سرشت بود؛ جوانی روستایی که با دستان پینه‌بسته در کنار پدر کشاورزی می‌کرد و سرانجام با پوشیدن لباس سربازی، راه دفاع از میهن را برگزید و در واپسین روزهای جنگ تحمیلی، آسمانی شد.

شهید هادی میرداودی، فرزند عباس، در نخستین روز سال ۱۳۴۶ و هم‌زمان با عید نوروز، در روستای ایجان از توابع شهرستان خنداب دیده به جهان گشود. تولد او در روزی که مردم روستا با شور و شادمانی به دید و بازدید نوروزی رفته بودند، شادی خانواده را دوچندان کرد و نام «هادی» را برایش برگزیدند؛ کودکی که در خانواده‌ای مؤمن، ساده‌زیست و پایبند به ارزش‌های دینی رشد یافت.

فضای خانه خانواده میرداودی سرشار از ایمان و عمل به احکام الهی بود. پدر با تلاش در زمین‌های کشاورزی، روزی حلال به دست می‌آورد و مادر، بانویی مهربان و دلسوز، با تربیتی اسلامی و محبت بی‌دریغ، فرزندانش را برای زندگی سالم و شرافتمندانه آماده می‌کرد. هادی نیز از همان سال‌های کودکی، دوشادوش پدر در کار کشاورزی حضور داشت و سختکوشی را از او آموخت.

او تحصیلات خود را در مدرسه روستا آغاز کرد و با وجود محدودیت امکانات آموزشی، تا کلاس چهارم ابتدایی درس خواند. پس از آن، برای کمک به خانواده، ادامه تحصیل را رها کرد و به کار و تلاش در کنار پدر پرداخت. زندگی ساده روستایی، روحیه‌ای متواضع، صبور و مسئولیت‌پذیر در وجود او پدید آورده بود؛ ویژگی‌هایی که بعدها در دوران خدمت سربازی نیز زبانزد اطرافیان شد.

خانواده و بستگان، هادی را جوانی آرام، خوش‌اخلاق و مهربان می‌شناختند. او همواره تلاش می‌کرد به دیگران کمک کند و احترام ویژه‌ای برای خویشاوندان قائل بود. پدر این شهید نقل می‌کند که هادی همیشه تأکید داشت پیش از هر چیز باید به دیدار بستگان رفت و صله‌رحم را به جا آورد و سپس به کارهای شخصی پرداخت. علاقه فراوان او به خانواده، به‌ویژه خواهر کوچکش، از خاطرات فراموش‌نشدنی این شهید است؛ به‌گونه‌ای که هنگام مرخصی از جبهه، با محبت او را «عروسک» صدا می‌زد و لحظات شیرینی را برای خانواده رقم می‌زد.

شهید هادی میرداودی پس از اعزام به خدمت مقدس سربازی، بخشی از دوران خدمت خود را در اراک سپری کرد و دوره آموزش نظامی را در تهران گذراند. مدتی نیز در اردوگاه اسرای عراقی در ابراهیم‌آباد اراک خدمت کرد و سپس به عنوان سرباز لشکر ۲۱ حمزه راهی جبهه‌های نبرد شد تا از مرزهای ایران اسلامی دفاع کند.

این جوان مؤمن و سختکوش، با روحیه‌ای سرشار از ایمان و ایثار، در کنار دیگر رزمندگان در خطوط مقدم حضور یافت و سرانجام در بیست‌ویکم تیرماه سال ۱۳۶۷، هم‌زمان با تک دشمن، در پاسگاه بیات دهلران به فیض عظیم شهادت نائل آمد.

پس از شهادت، پیکر مطهر شهید هادی میرداودی در منطقه عملیاتی باقی ماند و تاکنون اثری از آن به دست نیامده است. از همین رو، نام این شهید در شمار شهدای مفقودالجسد دفاع مقدس ثبت شده و خانواده‌اش سال‌هاست با خاطرات شیرین فرزندشان و امید به یافتن نشانی از او، روزگار را سپری می‌کنند.

امروز، یاد شهید هادی میرداودی نه‌تنها در میان خانواده و مردم روستای ایجان، بلکه در حافظه دفاع مقدس نیز زنده است. زندگی او، روایت جوانی است که از دل روستایی کوچک برخاست، با دستانی پینه‌بسته برای خانواده و مردمش تلاش کرد و سرانجام با نثار جان خود در راه دفاع از اسلام و ایران، نامش را در دفتر پرافتخار شهدای جاویدالاثر این سرزمین برای همیشه ماندگار ساخت.

منبع: اداره هنری، اسناد و انتشارات بنیاد شهید و امور ایثارگران استان مرکزی