روایتی از زندگی شهید حسینعلی بیچارگی؛ سربازِ وفادارِ دیار میبد

«شهید حسینعلی بیچارگی، سربازِ رشید ارتش اسلام بود که از دیار میبد به قربانگاه موسیان رفت و در سال ۱۳۶۷ به آسمان پرکشید. او که درسِ غیرت را در مکتب بنایی آموخته بود، امروز به نمادِ صبرِ مادرانی تبدیل شده است که با گذشتِ سال‌ها، همچنان منتظرِ مسافرِ بازنگشته‌ی خویش‌اند.» نوید شاهد یزد به مناسبت سالروز شهادت این شهید والامقام زندگی‌نامه‌اش را برای علاقمندان منتشر می‌کند.

کد خبر: ۶۲۴۷۹۵

يکشنبه - ۲۱ تير ۱۴۰۵ / 1405 21 April

به گزارش نوید شاهد یزد، شهید حسینعلی بیچارگی در تاریخ 20 مهر 1346 در شهرستان میبد دیده به جهان گشود. وی در خانواده‌ای متدین و مذهبی رشد یافت و از همان دوران کودکی، روحیه‌ای مسئولیت‌پذیر و پرتلاش از خود نشان داد. پدری که با شغل کارگری و کسب روزی حلال، فرزندانی متعهد تربیت کرد و نخستین ثمره زندگی‌اش، حسینعلی را تقدیم راه الهی نمود.

تحصیل و کار

شهید بیچارگی پس از گذراندن دوران کودکی، تحصیلات ابتدایی خود را در دبستان صادقیان فیروزآباد میبد آغاز کرد. اگرچه شرایط آن روزگار باعث شد تحصیلات رسمی او در همین مقطع پایان یابد، اما او درس غیرت، مردانگی و کار را در مکتب زندگی آموخت. وی پس از آن به شغل شریف بنایی روی آورد تا با دستان پینه‌بسته، یاری‌گر خانواده و جامعه باشد.

ویژگی‌های اخلاقی و فعالیت‌های انقلابی

از ویژگی‌های بارز این شهید والامقام می‌توان به مهربانی، ایمان عمیق و تواضع اشاره کرد. او از همان نوجوانی پیوندی ناگسستنی با مسجد «آخوند» داشت و حضور فعالش در پایگاه بسیج محل، گواهی بر بصیرت و تعهد انقلابی او بود. شخصیت والای او که در محیط گرم و مذهبی خانواده شکل گرفته بود، وی را به الگویی از اخلاق در میان اطرافیان تبدیل کرد.

حماسه‌ساز جبهه‌های دفاع مقدس

با رسیدن به سن خدمت سربازی، شهید بیچارگی لباس مقدس رزم را بر تن کرد تا در صف دلاورمردان ارتش جمهوری اسلامی ایران قرار گیرد. او با ایمانی راسخ به آرمان‌های انقلاب اسلامی و پیروی از رهنمودهای امام خمینی(ره)، عازم مناطق عملیاتی شد تا از کیان اسلام و میهن دفاع کند.

شهادت و چشم‌انتظاری

سرانجام این رزمنده مؤمن در 21 تیرماه ۱۳۶۷ در منطقه عملیاتی موسیان، در جریان یک عملیات پدافندی، به فیض عظیم شهادت نائل آمد و روح بلندش به سوی معبود پر کشید.

داستان شهید بیچارگی، تنها یک گزارش از شهادت نیست؛ حکایت دلتنگی‌های مادری است که پس از گذشت سال‌ها، همچنان با امید به بازگشت فرزندش، چشم به راه است. این چشم‌انتظاری، تجلی عشقی است که تنها مادران شهدا طعم آن را می‌چشند؛ عشقی که زمان و مکان نمی‌شناسد و تا ابدیت ادامه دارد.

یاد و خاطره این شهید گرانقدر همواره در دل مردم دیار میبد زنده و جاودان خواهد ماند.