ما ماندیم و دنیای بدون علی

با شهادت آقای شهید ایران همه ملت ایران یتیم شدند و ما ماندیم و دنیای بدون علی.

کد خبر: ۶۲۴۵۶۵

پنجشنبه - ۱۸ تير ۱۴۰۵ / 1405 18 April

به گزارش نوید شاهد لرستان، امروز، حرم رضوی حال و هوایی دیگر دارد؛ گویی آسمان مشهد هم سنگین‌تر از همیشه نفس می‌کشد و صحن‌ها، آرام‌تر از هر روز، در سوگی بزرگ فرو رفته‌اند.

امروز امام رضا(ع)، میزبان مردی است که عمر خویش را در خدمت به دین، مردم و عزت این سرزمین گذراند؛ مردی که برای بسیاری، نه فقط یک نام، که تکیه‌گاهی استوار، پناهی امن و نگاهی پدرانه بود.

هنوز باور این فقدان برای مردم آسان نیست. چگونه می‌توان پذیرفت آن چهره آشنا، آن نگاه مهربان، آن لبخند آرام و آن دلسوزی همیشگی، دیگر در میان ما نباشد؟ او برای این ملت، تنها یک شخصیت بزرگ نبود؛ او شبیه کوهی بود که در تندبادهای حادثه، پابرجا می‌ماند و دل‌ها را قرص می‌کرد؛ ستونی بود که بسیاری از امیدها به استواری او بند بود.

امروز، پس از ۸۶ سال عمر پربار و سال‌هایی آکنده از مجاهدت، رهبری، صبوری و خدمت، در جوار بارگاه نورانی امامی آرام می‌گیرد که خود، عمری خادم و دلداده‌اش بود.

چه آرامشی بالاتر از این، که پایان راهِ خادمی صادق، در آستانِ صاحب کرامت رقم بخورد؟

اما سهم ما از این روز، چیزی جز اندوهی سنگین و داغی ماندگار نیست. ما مانده‌ایم و دنیایی که انگار رنگ دیگری گرفته است؛ دنیایی که در آن، جای خالی «علی» را هیچ چیز پر نمی‌کند.

و چه سخت است زیستن در روزگاری که مردمان یک سرزمین، ناگهان احساس کنند یتیم شده‌اند؛ که دیگر آن سایه امن، آن صدای مطمئن، آن حضور آرام‌بخش را در کنار خود ندارند.

امروز، ایران در سوگ نشسته است؛ نه فقط برای فقدان یک مرد، که برای غروب یک پناه، یک نگاه، یک صلابت. و این اندوه، تا سال‌ها در حافظه مردم خواهد ماند. نامش خواهد ماند، یادش خواهد ماند، و اثر مهر و دلسوزی‌اش در دل‌ها خاموش نخواهد شد.

امروز، حرم رضوی میزبان سیدعلی است؛ و ما، با قلب‌هایی اندوهگین، به آسمان نگاه می‌کنیم و با بغضی فروخورده زمزمه می‌کنیم: دنیا، بدون علی، چقدر سخت و غریب است.

فرحزاد جهانگیری

۱۸ تیرماه ۱۴۰۵

انتهای پیام/