شهادت‌نامه‌ای در محضر خدا؛ آنگاه که عرفان، قامتِ جهاد را بدرقه کرد

نماز آیت‌الله جوادی آملی بر پیکرِ رهبرِ شهید، یک تکلیفِ شرعیِ ساده نبود؛ مراسمی بود برای امضای نهاییِ کارنامه‌ی یک عمر مجاهدتِ موحدانه. هنگامی که قامت خمیده‌ی این فقیه عارف در برابر پیکرِ برافراشته‌ی «قتیل اسلام» به نماز ایستاد، هر کلمه از دعاهایش چونان شهادت‌نامه‌ای نورانی در پیشگاه الهی قرائت شد. او با بغضی برخاسته از عمقِ معرفت، نخواند و گذشت؛ بلکه ایستاد و برای تاریخ، «حقیقتِ شهادت» را معنا کرد.

کد خبر: ۶۲۴۴۳۸

چهارشنبه - ۱۷ تير ۱۴۰۵ / 1405 17 April

نوید شاهد: وقتی قامتِ خمیده‌ی عرفان، در برابر پیکرِ برافراشته‌ی جهاد می‌ایستد، تاریخ باید سکوت کند و گوش بسپارد. آیت‌الله جوادی آملی، این فقیهِ عارف و حکیمِ متألّه، در آن دقایقِ ملکوتی، تنها یک نمازِ میّت نخواند؛ او شناسنامه‌ای از جنس نور برای شهیدش تنظیم کرد و تقدیمِ عرش نمود.

بنگر به ژرفای این فرازها را؛ این جملات، دعاهایی از سرِ بغض و نیاز نیست، شهادت‌نامه‌ای است در محضر خدا.

آنگاه که فرمود: «اللهم انه نزل مجاهدا موحدا»، این «مجاهدِ موحّد»، خلاصه‌ی حیاتِ آن عبد صالح بود. عارفِ نمازگزار، به خداوند گواهی می‌دهد که این بنده‌ات، تمامِ جهادش در طول عمر، برخاسته از توحید بود؛ سکوی پرتابش سیاست و قدرت نبود، «لا اله الا الله» بود. او مجاهدی بود که از چشمه‌ی توحیدِ ناب سیراب می‌شد و شمشیر می‌زد.

و آن تکرارِ اسرارآمیز و سوزناکِ «اللهم اللهم اللهم»... این سه‌باره خواندن، زمزمه‌ی دلِ شکسته‌ای بود که می‌خواست برای محبوبش، بالاترین امتیاز را از محبوب‌ترین هستی بگیرد. این «اللهم»ها، پتکِ نرمِ استغاثه بود بر درِ رحمتِ واسعه؛ گویی این عارف بزرگ می‌خواست بگوید: خدایا، خودت شاهد باش که این بنده‌ات چگونه به سویت آمد...

و سپس مهرِ قبولیِ نهایی: «انه نزل عندک شهیدا». نزد تو شهید وارد شد. این بالاترین مدالی است که یک انسان می‌تواند دریافت کند. او «شهید» نزد توست، نه فقط در قاموس زمینیان. خونِ او، مُهرِ تأییدی بر تمامِ حرف‌هایش بود.

و آن ترجیع‌بندِ جاودانه که روح را می‌لرزاند: «قتیلا للاسلام، قتیلا لامه مسلما». اینجا دیگر کار از فقاهتِ خشک و عرفانِ نظری می‌گذرد. اینجا «عشق» است که فتوا می‌دهد. او که خود یک عمر در وادی سیر و سلوک قدم زده و تفسیرِ «موتوا قبل ان تموتوا» را با گوشت و پوست خویش چشیده، حالا بر پیکرِ رهبری ایستاده که «موتِ سرخ» را نیز بر آن افزود. او تأکید می‌کند که این خون، برای «اسلام» ریخته شد و برای «امّت». نه برای حزب، نه برای قدرت، نه برای خاک. این شهید، در اوجِ بندگی و «مسلمانیِ» محض، به لقاءالله شتافت.

نمازِ امروزِ آیت‌الله جوادی آملی حفظه الله تعالی، دیباچه‌ای بود بر تفسیرِ نهاییِ رهبریِ قرآنی، رهبری که شروعش با جهاد اکبر در نفس بود و پایانش با شهادت در راه خدا. او در این نماز، کارنامه‌ی یک عمر ایستادگی را با خلوصِ اشک‌های یک عارف در هم آمیخت و به امضای حق رساند.

خداوند این مرجع عالیقدر، این وارسته از تعلّقات و بسته به ملکوت را برای امت اسلام حفظ کند؛ او که در اوج کهولت، صلابتِ کوه را در قامتِ لرزانِ شاگردانِ مکتب سلیمانی به نمایش گذاشت و نشان داد که عرفانِ حقیقی، در میدانِ حماسه، از عاطفه سرشارتر و از پولاد، سخت‌تر است./  زهرا صالحی فر، کارشناس ارشد قرآن و حدیث، دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت رسانه دانشگاه باقرالعلوم.