یادداشت؛

آخرین سلام پایتخت به علمدار اقتدار و خدمت / تهران، دلتنگِ «آقای شهید ایران»

تهران امروز در شکوه یکی از بی‌پایان‌ترین اقیانوس‌های انسانی تاریخ خود، با رهبر فداکار و خستگی‌ناپذیری وداع کرد که پس از دهه‌ها مجاهدت، اقتدار و به دوش کشیدن بار سنگین مسئولیت، سرانجام جان خویش را فدای اعتلا و آرامش ملتش کرد. خیل عظیم و بی‌سابقه مردم با چشمانی بارانی و دل‌هایی مالامال از حسرت و آه، آمدند تا شهادت دهند که او هرگز برای این مرز و بوم تنها یک نام یا مقام نبود، بلکه تکیه‌گاهی پدرانه بود که یادش تا ابد بر جریده این خاک ثبت خواهد ماند

کد خبر: ۶۲۴۳۷۱

چهارشنبه - ۱۷ تير ۱۴۰۵ / 1405 17 April

به گزارش نوید شاهد تهران بزرگ، از ابتدای هفته، تهران زیر بار بغضی سنگین و گلوگیر نفس می‌کشید. همه‌چیز از ۹ اسفند ۱۴۰۴ شروع شد؛ شبی که مردمِ نگران و دلواپس به خیابان‌ها آمدند و بی‌قرار، به دنبال خبری از رهبر عزیزشان بودند. امروز اما آن دلشوره‌ها و بی‌قراری‌ها، به یک حضور بی‌سابقه و باشکوه تبدیل شد. جمعیت عظیمی که شانه به شانه هم ایستاده بودند، خیابان‌های پایتخت را پر کردند تا نشان دهند چقدر پیوند میان این ملت و رهبرشان عمیق و قلبی است. مردم با چشم‌هایی سرخ از گریه و دل‌هایی پر از غصه، آمده بودند تا برای آخرین بار با پیکر رهبر شهید خود خداحافظی کنند. این حضور پرشور، نشانه‌ی بزرگی از وفاداری ملتی بود که هیچ‌وقت فرزند فداکار و دلسوز خود را فراموش نمی‌کند.

این آخرین حضور تو در پایتخت بود؛ پس از چندین دهه صلابت، اقتدار، عزت و تحمل بار سنگین امانتی که بر دوش می‌کشیدی. تویی که شب و روزت را وقف خدمت کردی و در نهایت، در امتداد مسیر سرخ شهادت، جانِ عزیزت فدای کشورت و مردمت شد.

دلمان تنگ می‌شود برای قدم‌هایت؛ برای آن صلابت توأم با عطوفت. تو برای ما تنها یک نام یا یک مقام نبودی؛ تو امیدی زنده در دل‌هایمان بودی.

تهران امروز فقط یک شهر عزادار نبود؛ پایتختی بود که انگار تکیه‌گاهش را از دست داده و کمرش زیر بار این غم خم شده بود. سال‌ها دلخوشیِ ما این بود که تو در همین شهر، زیر همین آسمان نفس می‌کشی و حضورت به همه‌ی ما امید و امنیت می‌داد. اما امروز، خیابان‌ها پر از جمعیتی بود که با چشم‌های خیس و دل‌های گرفته، دور شدنِ کسی را تماشا می‌کردند که سال‌ها بار سنگین عزت و آرامش این کشور را به دوش کشیده بود. مردم برای بدرقه‌ی یک مقام رسمی نیامده بودند؛ آمده بودند با کسی خداحافظی کنند که مثل یک پدر در قلب‌هایشان جا داشت.

از امروز به بعد، تهران دیگر آن شهرِ سابق نخواهد شد. بدون تو، این خیابان‌ها و این کوچه‌ها چیزی کم دارند. بعضی رفتن‌ها فقط از دست دادنِ یک نفر نیست؛ خاموش شدنِ نوری است که راه را به یک ملت نشان می‌داد و به آن‌ها امید می‌بخشید. حالا دیگر نه فقط تهران، که تمام ایران تو را کم دارد و در حسرت دوباره دیدنت می‌سوزد.

اما چطور می‌شود تو را فراموش کرد؟ نام تو، یاد تو و خاطره‌ی آن لبخندهای پدرانه و مهربانت، برای همیشه در تاروپود این خاک و در قلب تک‌تک مردم ایران زنده خواهد ماند؛ چرا که تو بزرگی را در ساده‌زیستی، خدمت و فدا کردن جانت برای این مردم معنا کردی.

فی امان الله «آقای شهید ایران»

جلیلی نسب