مزارم را بلند و آزاد بگذارید| روایت عاشقانه شهید «یعقوب صادقی»

وصیت‌نامه شهید «یعقوب صادقی» بازتابی از روحیاتی عمیق، شاعرانه و معترض است؛ او در واپسین نوشته‌های خود از مزار ساده و بی‌تکلف، مواجهه انسان با حقیقت زندگی، و درد‌های درونی خویش سخن گفته و تصویری ماندگار از باور‌ها و احساساتش بر جای گذاشته است.

کد خبر: ۶۲۴۲۷۷

چهارشنبه - ۱۷ تير ۱۴۰۵ / 1405 17 April

به گزارش نوید شاهد کرمانشاه، شهید «یعقوب صادقی» سوم اسفندماه ۱۳۴۴ در روستای شــیرولی تفنگچی گوران از توابع شهرستان اسلام آبادغرب به دنیا آمد. پدرش قادر و مادرش نصرت نام داشت. تا پایان دوره ابتدایی درس خواند. به عنوان پاسدار در جبهه حضور یافت. هفدهم خــرداد ۱۳۶۷، در دالاهو بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید. مزار شهید والامقام در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.

متن وصیت‌نامه شهید

دوست دارم مزارم را در جایگاهی بلند، در برابر دیدگان ستمگر قرار دهند و تمامی سنگ‌های روی گورم را سیاه کنند تا نشانی از دل سوخته من باشد.
دوست دارم روی مزارم باز باشد تا برف و باران، دل شکسته‌ام را نوازش کنند و در روز‌های گرم تابستان، آفتاب داغ بر مزارم بتابد و اندک دلِ سرد و خاموش مرا گرم نماید.

شاید دوستانم شب‌های جمعه یادی از من کنند و شاخه‌گل سرخی بر مزارم بگذارند و تو نیز،‌ای جفاپیشه، شاید هنگام گذر، چشمانت به گور من بیفتد؛ آن‌گاه به نوشته‌های من فکر کنی. اما هرگز نخواهی دانست که اگر خاک گورم را لمس کنی، دست‌هایت خواهد سوخت و نمی‌دانی چرا سنگ مزار من آن‌قدر سخت است که نرمی دستان تو را می‌آزارد. اما بدان که سنگ مزار من از قلب تو سخت‌تر است.

انتهای پیام/