خداحافظ آقای مهربانِ ما

تهران سر بر شانه غربت گذاشت/ کاروان رفت و دل یک ملت در میان جمعیت جا ماند

امروز نفس‌های پایتخت با حضور میلیونی عزاداران و سوگوارانی که برای وداع و بدرقه‌ آمده‌اند، به شماره افتاده است. لحظه‌ وداع با شخصیتی است که فقط یک رهبر شهید نبود، بلکه «جانِ جهان» یک ملت و حتی ملت های آزاده بود.

کد خبر: ۶۲۴۲۳۸

دوشنبه - ۱۵ تير ۱۴۰۵ / 1405 15 April

به گزارش نوید شاهد، امروز تهران، میزبان یکی از پرشکوه‌ترین حماسه‌های مردمی در تاریخ معاصر بود. خیابان‌های پایتخت از نخستین ساعات بامداد، زیر گام‌های استوار میلیون‌ها بدرقه‌کننده‌ای که برای وداع با پیکر مطهر رهبر شهید خود به میدان آمده بودند، تصویری بی‌نظیر از انسجام ملی را به نمایش گذاشت. نفس‌های شهر در میان سیل خروشان سوگوارانی که برای وداع با «جانِ جهان» آمده بودند، به شماره افتاد؛ وداع با شخصیتی تمدن‌ساز که فراتر از مرزهای جغرافیایی، پدر معنوی ملت‌های آزاده و جبهه مقاومت بود.

سیاه‌پوشِ فراق؛ قاب‌های ماندگار در پایتخت

به گزارش خبرنگار نوید شاهد، خیابان‌های اصلی تهران امروز تصویری از یک دریای سیاه‌پوشِ عزادار بود که در داغ فراق رهبر خود، یک‌صدا نوای حزن سر داده بودند. در امتداد این مسیرهای طولانی، آنچه بیش از هر چیز در قاب دوربین عکاسان و رسانه‌ها خودنمایی می‌کرد، «قاب‌های برافراشته» بر دستان مردم بود؛ تصاویری از چهره مصمم و مهربان رهبر فرزانه امت که در کنار بیرق‌های سرخ و سیاه حسینی، جلوه‌ای از پیوند عمیق باورهای مذهبی و ملی را به تصویر می‌کشید.

در میان هیاهوی این اقیانوس انسانی، صدای نجواها و مرثیه‌ها با هق‌هق گریه‌های غریبانه گره خورده بود. شانه‌هایی که در پیاده‌روها از بار این اندوه بزرگ می‌لرزیدند، حکایت از دردی عمیق داشتند؛ درد فقدان رهبری حکیم و با بصیرت که سخنرانی‌هایش همواره چراغ راهشان بود. چشم های آغشته به اشک و دست‌هایی که به نشانه ارادت بر سینه‌ها کوبیده می‌شد، روایتگرِ فقدانی بود که زبانِ تصویر نیز در توصیف عظمت آن لکنت داشت.

نبض همبستگی فرامرزی در قلب ایران

این رویداد فراملی، جلوه‌ای بی‌نظیر از همبستگی جهانی امت اسلام را نیز متجلی ساخت. در میان سیل خروشان تشییع‌کنندگان، هیئت‌هایی از کشورهای مختلف با پوشش‌ها و زبان‌های گوناگون دوشادوش مردم ایران ایستاده بودند و اشک می‌ریختند. حضور این گروه‌های بین‌المللی نشان داد که چگونه مرزها و زبان‌ها در برابر عظمت و صلابت این شخصیت بزرگ، رنگ باخته‌اند.

حضور پررنگ شخصیت‌ها و زائران خارجی، گواهی بر شخصیت جامع‌الابعاد رهبری بود که فراتر از یک رهبر سیاسی، پدیده‌ای تمدن‌ساز در جهان معاصر به شمار می‌رفت؛ مردی که دیدگاه‌های ژرفش امید به ایستادگی و آزادی را در دل ملت‌های مستضعف زنده نگه می‌داشت و اکنون فقدانش، خلاء بزرگی در جهان اسلام ایجاد کرده است.

تصویر هوایی از حماسه وفاداری؛ ایستگاه آخر بدرقه

تصاویر هوایی و میدانی دریافتی از شبکه‌های مختلف صداوسیما، خروش بی‌سابقه مردم را نشان می‌داد که با حمل پرچم‌های سه رنگ ایران و نمادهای مقاومت، بر ادامه مسیر ایستادگی پای می‌فشردند. آیین‌های سوگواری بومی که توسط زائرانی از سراسر کشور اجرا می‌شد، جلوه‌گاهی زیبا از پیوندهای فرهنگی و هویت جمعی ایرانیان را رقم زد.

درواپسین لحظه های این بدرقه تاریخی، کاروان حامل پیکرهای مطهر در میان گره جمعیت متوقف شد. هجوم دلهای بی‌قرار و عزادارانی که تاب و توان خداحافظی با امام مهربان خود را نداشتند، مانع از حرکت کاروان شد. گویی زمان در بدرقه پاک‌ترین جانِ جهان ایستاده بود تا آخرین قاب از این وداع ابدی، با چشمانی خیس و فریادهای «لبیک»، در حافظه رسانه‌ای جهان برای همیشه ماندگار شود.

مردم تهران از عصر امروز دلتنگ‌تر و بی قرارتر می‌شوند؛ برای آقای مهربانی که دلخوشی فرزندان شهدا بود. فرزندانی که بعد از شهادت پدر، دوباره یتیم شدند. این روزها و شب‌ها وقتی پای صحبت‌های بغض‌آلود مردم می‌نشینی دلتنگی تمامی ندارد؛ دلتنگی برای شب‌های فاطمیه‌ها و شب‌های محرم و....

انتهای پیام/ح