گفت‌وگو با پریسا رشیدی، مدرس دانشگاه ملی مهارت استان مرکزی

روایتی از «نوزادِ عرش، شهید سه‌روزه »/ درباره نمادشناسی شمایل‌نگاره شهید مجتبی ساجدی‌فرد

همزمان با سالروز شهادت شهید مصطفی چمران و روز بسیج اساتید، نشست هم‌اندیشی اساتید بسیجی دانشگاه اراک با حضور دکتر صادقی رئیس دانشگاه اراک، حجت‌الاسلام والمسلمین باقرزاده مسئول نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه و جمعی از اعضای هیئت علمی و اساتید روز یکشنبه 30 خرداد ماه 1405 در سالن کاظمی آشتیانی دانشگاه اراک برگزار شد. در این مراسم همچنین میزبان پدر شهیدان ساجدی فرد بودیم. شهید مجتبی ساجدی فرد، کوچک‌ترین شهید جنگ تحمیلی اخیر ناشی از حمله آمریکایی ـ صهیونیستی اراک، از جمله شهدایی است که نام و یاد او در این مراسم گرامی داشته شد.

کد خبر: ۶۲۳۸۸۹

پنجشنبه - ۱۱ تير ۱۴۰۵ / 1405 11 April

به گزارش نوید شاهد، در حاشیه این نشست، از شمایل‌نگاره« نوزاد عرش، شهید سه‌روزه» اثر استاد پریسا رشیدی رونمایی شد. این اثر هنری که به یاد شهید مجتبی ساجدی فرد خلق شده است، با حضور مسئولان دانشگاه رونمایی و  به پدر این شهید والامقام تقدیم شد.

خانم رشیدی، اثر هنری جدید شما که شمایل «شهید مجتبی ساجدی‌فرد» را به تصویر کشیدید، این اثر فراتر از یک قاب عکس معمولی به نظر می‌رسد. در ابتدا بفرمایید چرا نوزادی سه‌روزه را در بستری از مفاهیم حماسی و مذهبی به تصویر کشیده‌اید؟

سلام. بله، در واقع هدف من تنها به تصویر کشیدن یک چهره نبود، بلکه روایت یک «معصومیتِ حماسی» بود. مجتبی ساجدی‌فرد، نوزادی سه روزه که در «جنگ رمضان» به شهادت رسید، نمادی از مظلومیت‌های تاریخی است. تولد او در ماه رمضان و پرکشیدنش، ایجاب می‌کرد که فضای کار ترکیبی از نور، ستاره و نمادهای متعالی باشد تا نشان دهد این روحِ کوچک، جایگاه بزرگی در ملکوت دارد.

در پس‌زمینه تصویر حضور «ماه» بسیار خودنمایی می‌کند، چرا این عنصر را در کنار چهره نوزاد قرار دادید؟

بله، ماه در اینجا دو معنای موازی دارد؛ نخست اشاره به «ماه رمضان» ماه نزول رحمت که زمان عروج این فرشته کوچک است و دوم، نماد زیبایی و معصومیت. در ادبیات ما، نوزادِ زیبا را به ماه تشبیه می‌کنند و مجتبی، ماهی بود که در آسمان رمضان درخشید و زود غروب کرد، اما نورش در این قاب ابدی شد.
سیمرغی که در سمت راست تصویر پرواز می‌کند، چه پیامی دارد؟ سیمرغ معمولاً در اساطیر ما نمادِ عروج و خرد است.
دقیقاً همین‌طور است. سیمرغ در اینجا پیام‌آورِ عروجِ روحِ این نوزاد به سوی بی‌نهایت است. او نمادِ روحِ پاکی است که در کالبدِ کوچکِ یک نوزاد، از بندِ خاک رها شده و به سمتِ سرمنزلِ مقصود (خداوند) پرواز می‌کند

نوزاد در میان پرچمی با سه رنگ (سبز، سفید، قرمز) پیچیده شده چرا این پوشش را انتخاب کردید؟

این پرچم نمادِ دلبستگی و جان‌فشانی برای وطن و آرمان‌هاست. پیچیدنِ نوزاد در این پرچم، پیامی است بر اینکه عشق به میهن و شهادت، از همان لحظه ولادت با روحِ او عجین بوده است. این نوزاد، فرزندِ این سرزمین است و تقدیرِ او با تقدیرِ کشورش گره خورده است و گویی وطن او را به آغوش گرفته است.
خانم رشیدی، ضمن تسلیت ایام محرم، اثر شما ما را ناخودآگاه به یاد واقعه کربلا و حضرت علی‌اصغر (ع) می‌اندازد آیا این انتخابی آگاهانه بود؟
بله، رونمایی از این اثر در ماه محرم، پیوندی ناگسستنی با عاشورا دارد، حقیقت این است که تاریخ شهادت مجتبی در ماه رمضان بود، اما روح این نوزاد سه‌روزه، پیوندی عمیق با غربت و مظلومیت حضرت علی‌اصغر (ع) دارد. رونمایی از این قاب در ماه محرم، در واقع پلی است میان «عاشورای ۶۱ هجری» و «شهدای مظلوم امروز». خواستم بگویم که راهِ سرخ شهادت، پیر و جوان و حتی نوزاد نمی‌شناسد.

استفاده از گل‌های فراوان در تصویر، آن هم در قابی که با تذهیب آراسته شده،. آیا این تداعی خواسته شما بوده است؟
بله،گل‌ها نمادِ طراوت، معصومیت و گلگون‌کفنیِ نوزادانی هستند که در راهِ حق فدا شده‌اند. تذهیب دورِ کار نیز به عنوان هنر اصیل ایرانی، قابی است که قداست و ارزش این شهید را نشان می‌دهد، گویی او یک «نسخه خطی گران‌بها» از کتابِ شهادت است که باید با احترامِ کامل حفظ شود.

ستاره‌های پرنور و نوری که از بالا به چهره کودک می‌تابد، چه نقشی دارند؟

آن نورِ متمرکز، «تجلیِ حق» است. گویی از آسمان‌ها به این نوزاد نگاهی ویژه شده است. ستاره‌ها هم نمادِ پاکان و شهیدانی هستند که پیش از او رفته‌اند و حالا در آسمانِ ابدیت، به استقبالِ او آمده‌اند.

خانم رشیدی، سخن پایانی شما برای کسانی که این قاب را می‌بینند چیست؟
«این قاب، تصویر نوزادی است که فرصت زیستن نیافت؛ اما با معصومیت خود، روایتی جاودانه از مظلومیت، ایثار و ماندگاری را برای تاریخ به یادگار گذاشت.» مجتبی ساجدی‌فرد، سندی است بر حقانیت مسیری که در آن، حتی کوچک‌ترین‌ها هم برای بزرگ‌ترین آرمان‌ها فدا می‌شوند. این اثر، ادای دینی بود از سوی من به روحِ بزرگِ این مردِ کوچک.

انتهای پیام