مروری بر زندگینامه شهید «محمد وثوقی‌راد»

شهادت در لباس خلبانی

مادر شهید «محمد وثوقی‌راد» خاطراتی از سلوک معنوی فرزندش بیان کرد: محمد از دوران کودکی به خلبانی عشق می‌ورزید و عاقبت با زبان روزه و در حالی که لباس خلبانی بر تن داشت، به آسمان‌ها پر کشید.

کد خبر: ۶۲۳۵۴۰

يکشنبه - ۰۷ تير ۱۴۰۵ / 1405 07 April

​به گزارش نوید شاهد خراسان شمالی، رضا وثوقی‌راد پدر شهید والامقام «محمد وثوقی‌راد» با یادآوری ویژگی‌های شخصیتی فرزندش، گفت: محمد ۲۸ سال داشت. در پایگاه هوانیروز کرمان خدمت می‌کرد. او عاشق وطن و ولایت فقیه بود و خدمت به کشور را سرلوحه زندگی خود قرار داده بود.

وی در خصوص آخرین دیدار با شهید، بیان کرد: محمد در ماه رمضان برای مرخصی به نزد ما آمده بود. او اهمیت ویژه‌ای برای صله‌رحم قائل بود و در هر فرصتی به دیدار اقوام می‌رفت. با وجود اینکه مرخصی‌اش تا دوازدهم اسفندماه اعتبار داشت، اما با شنیدن اخبار تجاوز دشمن، احساس مسئولیت کرد و دو روز زودتر، در یازدهم اسفندماه به محل کارش در کرمان بازگشت و در همان روز بر اثر بمباران پایگاه، به فیض شهادت نائل آمد.

وی ادامه داد: مادر محمد همان روز با دلشوره و نگرانی عجیبی ساعت ۶ صبح ما را از خواب بیدار کرد هر چه با محمد تماس داشتیم جواب نداد و تا ساعت هشت با یکی از همکاران محمد تماس گرفتیم و با اینکه فکر می‌کردیم، چون مرخصی دارد، سرکار نرفته، اما متوجه شدیم که محمد هم موقع بمباران در محل کار بوده است. پس سریع راه افتادیم تا به کرمان برویم و بعد از چند ساعت که امیدوار بودیم، شاید محمد در محل بمباران نباشد و یا هنوز زنده باشد؛ امیدمان قطع شد و خبر شهادتش رسید که بر اثر اصابت دو موشک ۱۳ نفر در همان ساختمان به شهادت رسیدند.

مادر شهید وثوقی‌راد نیز با بیان خاطراتی از سلوک معنوی فرزندش، خاطرنشان کرد: محمد از دوران کودکی به خلبانی عشق می‌ورزید و عاقبت با زبان روزه و در حالی که لباس خلبانی بر تن داشت، به آسمان‌ها پر کشید.

وی افزود: او از سنین پایین نماز می‌خواند و روزه می‌گرفت و از درک بسیار بالایی برخوردار بود. محمد همواره دغدغه هدایت جوانان را داشت و معتقد بود باید با جوانانی که در مسیر اشتباه قرار دارند، با مدارا و عطوفت رفتار کرد تا به مسیر حق بازگردند.

مادر شهید در پایان با توصیف آرامش پیکر فرزندش در زمان وداع، گفت: اگرچه داغ فرزند سنگین است و وقتی بعد از شهادت با دلتنگی و غم بسیار، بالای سر پیکر پسرم رفتم، محمد را دیدم که انگار آرام و راحت خوابیده بود و با او درد دل و خداحافظی کردم، دلم آرام شد، محمد با آرامشی مثال‌زدنی به دیدار معبود شتافت و امروز نام نیک و اخلاق والای او در همه جا به یادگار مانده است.

انتهای پیام/