یادداشت؛

سردشت؛ تلاقی «زخم‌های کهنه» و «فرهنگ ایثار»/ روایتی از ۳۹ سال انتظار و استقامت

علی‌رضا اکبری، معاون فرهنگی بنیاد شهید و امور ایثارگران تهران بزرگ، در یادداشتی به مناسبت سالگرد بمباران شیمیایی سردشت و روز مبارزه با سلاح‌های شیمیایی و میکروبی تأکید کرد: هفتم تیر ۱۳۶۶ تنها یادآور یک جنایت جنگی نیست، بلکه روایت ۳۹ سال رنج و مقاومت مردمی است که هنوز با عوارض گاز خردل زندگی می‌کنند؛ سالگردی که یادآور مسئولیت همه دستگاه‌ها در قبال بازماندگان این فاجعه است.

کد خبر: ۶۲۳۵۲۱

يکشنبه - ۰۷ تير ۱۴۰۵ / 1405 07 April

به گزارش نوید شاهد تهران بزرگ، علی‌رضا اکبری معاون فرهنگی بنیاد شهید و امورایثارگران تهران بزرگ، در یادداشتی به مناسبت سالگرد بمباران شیمیایی سردشت و روز مبارزه با سلاح‌های شیمیایی و میکروبی نوشت:

سردشت آینه‌ی تمام‌نمای مظلومیت ملتی است که در میانه جنگی نابرابر، هدفِ سلاح‌هایی قرار گرفت که استفاده از آن‌ها طبق تمامی معاهدات بین‌المللی ممنوع بود. هفتم تیر ۱۳۶۶، روزی بود که هواپیماهای رژیم بعث، بر سر مردم عادی، بازار و محله‌های پرجمعیت سردشت آتش ریختند. اما آنچه امروز پس از گذشت نزدیک به چهار دهه همچنان «زنده» و «جاری» است، نه فقط خاطره آن جنایت، که روایت زندگیِ جانبازان و بازماندگانی است که هر نفسِ آن‌ها، سندی زنده از جنایت جنگی و همزمان، سندی از ایستادگی و ایثارِ بی‌پایان است.

سردشت تنها یک شهر نیست؛ سردشت «فرهنگ ایثار و شهادتِ زنده» است. جانبازان شیمیایی سردشت، شهدای زنده‌ای هستند که در کنار زخم‌های کهنه جسمی، بارِ سنگینِ انتظار را نیز بر دوش می‌کشند. این حقیقت غیرقابل‌انکار است که در کنار این مقاومت مثال‌زدنی، مطالبات و وعده‌هایی نیز وجود دارد که در گذر زمان، یا به فراموشی سپرده شده یا به کندی محقق شده‌اند.

به عنوان خادمان خانواده‌های معظم شهدا و ایثارگران در بنیاد شهید، معتقدیم ترویج فرهنگ ایثار، بدون «خدمتِ بی‌منت» و «تکریمِ واقعی» معنا پیدا نمی‌کند. ایثارگری مردم سردشت، ایثارگریِ خاموش و مظلومانه‌ای است که در هر دم و بازدمِ مجروحانِ شیمیایی‌اش جریان دارد. فرهنگ شهادت، تنها در تجلیل از رفتگان خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در گره‌گشایی از کارِ بازماندگان و جانبازانی است که هر روز، رنجِ جنگ را دوباره زندگی می‌کنند.

ما در سی‌ونهمین سالگرد این حادثه، بار دیگر بر این نکته تأکید می‌کنیم که سردشت نباید میانِ غبارِ «وعده‌های ناتمام» و «زخم‌های کهنه» گم شود. تبیینِ این حادثه برای نسل جوان و جامعه جهانی، یک وظیفه فرهنگی است، اما مقدمه‌ی آن، ادای دین به مردمی است که با نجیب‌ترین صبرِ بشری، ایستاده‌اند.

امید است با هم‌افزایی دستگاه‌های مسئول، شاهد التیام بخشی از آلامِ مردمِ صبور و مقاوم سردشت باشیم؛ چرا که تکریمِ بازماندگانِ این حادثه، در واقع تکریمِ اصیل‌ترین ارزش‌های انقلاب اسلامی یعنی «مقاومت» و «کربلای ایران» است.

یادِ شهدای مظلوم سردشت گرامی و راهشان، که همان راهِ ایستادگی در برابر ظلم است، پررهرو باد.

انتهای متن /