کسی که به خاطر شما زنده است…

در گیرودارِ روزهای سخت سربازی و دوری از وطن، آنچه تکیه‌گاهِ رزمنده جوانمان بود، یادِ کانون گرم خانواده و امید به دیدارِ دوباره بود. این نامه، زمزمه‌های دلتنگیِ شهید «ابوالفضل» در سال ۱۳۶۴ است؛ نامه‌ای که نه فقط برای بیان احوال، که برای التماسِ شنیدنِ خبری از عزیزانش نوشته شده است.

کد خبر: ۶۲۳۰۱۲

يکشنبه - ۳۱ خرداد ۱۴۰۵ / 1405 31 March

به گزارش نوید شاهد آذربایجان شرقی، شهید محمد زحمتکار شندی یکم شهریور ۱۳۴۳، در شهر شندآباد از توابع شهرستان شبستر به دنیا آمد. پدرش عباسعلی کشاورز بود و مادرش خدیجه نام داشت. تا پایان دوره ابتدایی درس خواند. به عنوان سرباز ارتش در جبهه حضور یافت. سی و یکم خرداد ۱۳۶۴، در سومار، توسط نیرو‌های عراقی بر اثر اصابت ترکش خمپاره به شهادت رسید. مزار وی در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.

این نامه، قطعه‌ای از روحِ بلند شهید ابوالفضل است که از سنگرِ سربازی برای برادرش به یادگار گذاشته. کلماتی که اگرچه در سال ۱۳۶۴ نوشته شده‌اند، اما هنوز هم بویِ صمیمیت، غیرت و عشق به خانواده می‌دهند. تقدیم به همه کسانی که دلتنگِ عزیزانشان هستند.

بسمه‌تعالی

حضور محترم برادر گرامی‌ام علی،

پس از سلام، امیدوارم که همیشه تندرست و شادمان باشید. من هم به برکت دعای خیر شما به سلامتی مشغول ادامه خدمت سربازی می‌باشم و تمام رنج‌ها و مشکلات را به امید اینکه روزی به پیش شما برگردم، تحمل می‌کنم. از خدای بزرگ می‌خواهم که همه بلاهای زمین و آسمان را از وجود مبارک شما دور کند.

برادر جان، گرچه از دوری شما و سایر اعضای خانواده‌ام خیلی ناراحتم، ولی چه می‌توان کرد؟ مقتضیات سربازی ایجاب می‌کند که هر کس برای مدتی کانون گرم خانواده را ترک کند و دور از آشیانِ دل‌ها به سر برد.

برادر عزیزم، نمی‌دانم چرا کم‌لطف شدید و برایم نامه نمی‌فرستید. این چندمین نامه‌ای است که می‌فرستم ولی پاسخی دریافت نکردم. نمی‌خواهم زیاد زحمت بکشید؛ اگر در مقابل ۵ نامه‌ی من، تنها یک نامه برایم بنویسید کافی است؛ چرا که نامه‌های شیرین و روح‌پرور تو، تنها وسیله‌ای است که می‌تواند دل غمگینم را شاد کند و از رنج و دردم بکاهد. از این رو، آرزو دارم نامه‌های روح‌نوازت را زودبه‌زود بخوانم تا شاید صدایت را از زبانِ نوشته‌هایت بشنوم.

بار دیگر سلام‌های گرم و صمیمانه‌ام را نثار مادر عزیزم می‌نمایم. همچنین خدمت برادر بزرگ و گرامی‌ام، علیرضا، سلام عرض می‌کنم. خدمت زن‌داداشم زهرا، لیلا و رقیه و خواهر مهربانم صفیه، اصغر و پسر‌دایی‌هایم شمس‌الله، جواد و محمود با تمام اهل خانواده‌شان سلام می‌رسانم. خدمت خانواده عمویم، عمه‌ام گلستان و بچه‌هایش و همچنین خاله‌ام جیران سلام عرض می‌کنم.

خداحافظ، کسی که به خاطر شما زنده است: ابوالفضل   ۱۳۶۴/۱۲/۱۹

انتهای پیام/