علی جان،‌ای همسفرِ ابدیِ من

زهرا تقیان همسر شهید «علی اصغر نوحی طهرانی» به مناسبت اولین سالگرد همسرش نوشت: «‌امروز اولین سالگردِ جدا شدنمان است. می‌خواستم بگویم حالت چطور است؟ می‌دانم که در میانِ فرشتگان هستی، اما‌ ای کاش می‌شد از نزدیک، حالِ دلی را از تو پرسید. می‌دانم که از آنجا، نگاهت به ما هست، اما‌ ای محبوبِ من، اینجا خیلی سخت است. دخترانمان، دو نیمه‌یِ تو، در بی‌تابیِ خود غرق شده‌اند.»

کد خبر: ۶۲۲۸۸۸

شنبه - ۳۰ خرداد ۱۴۰۵ / 1405 30 March

به گزارش نوید شاهد شهرستان‌های استان تهران، شهید اقتدار وطن علی‌اصغر نوحی‌طهرانی بیست و سوم اردیبهشت ماه سال ۱۳۶۳ در استان یزد چشم به جهان گشود. تحصیلاتش را تا پایان دوره متوسطه ادامه داد و دیپلم گرفت. در دانشگاه ثبت نام و در دانشکده هوافضا در دانشگاه امام حسین (ع) پذیرفته شد. بهمن ماه سال ۱۳۸۹ فارغ‌التحصیل شد. پس از آن وارد مجموعه هوافضا شد و فعالیت حرفه‌ای خود را آغاز کرد و دوره‌های ویژه موشکی را در دانشگاه هوا و فضا گذراند و بعد برای ادامه خدمت به پاسداری از نظام و دین اسلام مشغول به کار در هوا و فضا شد. سرانجام بیست و پنجم خردادماه ۱۴۰۴ در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در جریان جنگ ۱۲ روزه و حمله ددمنشانه رژیم صهیونیستی به درجه رفیع شهادت نائل شد. پیکر پاکش را در امامزاده اسماعیل(ع) شهرستان شهریار به خاک سپرده شد.

متن دل‌نوشته زهرا تقیان همسر شهید «علی اصغر نوحی طهرانی» را در ادامه میخوانیم:

«علی جان،‌ای همسفرِ ابدیِ من...

‌امروز اولین سالگردِ جدا شدنمان است. می‌خواستم بگویم حالت چطور است؟ می‌دانم که در میانِ فرشتگان هستی، اما‌ ای کاش می‌شد از نزدیک، حالِ دلی را از تو پرسید.

می‌دانم که از آنجا، نگاهت به ما هست، اما‌ ای محبوبِ من، اینجا خیلی سخت است. دخترانمان، دو نیمه‌یِ تو، در بی‌تابیِ خود غرق شده‌اند.

دخترِ ده ساله‌ی ما، که حالا با چشمانی پخته از غم، به جای خالیِ تو در میزِ صبحانه و در کنارِ تختش نگاه می‌کند؛ و آن کوچولویِ یک ساله‌ی ما، که با هر بار بی‌قراری، انگار می‌خواهد بگوید: "بابا کجایی؟ ".

‌آنها در هر سن، به شکلی، در جستجویِ تو هستند. یکی با سوالاتش و دیگری با ناله‌هایِ بی‌دلیلش. من هم در میانِ آنها، بی‌پناه و تنها، به دنبالِ یاد و خاطراتِ تو می‌گردم تا بتوانم به آنها بگویم که پدرشان، همیشه در قلب‌ها و در آسمان‌ها زنده است.

‌خداوند، به این دو دخترِ بی‌چاره و به من، صبرِ استقامت بده تا بتوانیم راهِ تو را در آنها زنده نگه داریم.

‌یاد و خاطره‌یِ تو، در هر نفسِ ما جاری است.

همسرت زهرا»