وصیت‌نامه شهید علیرضا قنبریان

دفاع از اسلام و انقلاب تا آخرین نفس

شهید علیرضا قنبریان، جوانی از خطه بجستان، در وصیت‌نامه خود با تأکید بر دفاع از اسلام، انقلاب اسلامی و میهن، شهادت را افتخاری بزرگ دانسته و خانواده و مردم را به ادامه راه شهدا، تبعیت از ولایت و پاسداری از ارزش‌های دینی دعوت کرده است.

کد خبر: ۶۲۲۶۳۱

سه‌شنبه - ۲۶ خرداد ۱۴۰۵ / 1405 26 March

به گزارش نوید شاهد خراسان رضوی، شهید والامقام علیرضا قنبریان، فرزند تقی، در تاریخ ۱۸ مرداد ۱۳۴۳ در شهرستان بجستان چشم به جهان گشود. او از جوانان مؤمن و انقلابی بود که با آغاز دفاع مقدس، حضور در جبهه‌های نبرد حق علیه باطل را وظیفه‌ای الهی دانست و سرانجام در تاریخ ۱۴ آبان ۱۳۶۲ در منطقه سردشت به فیض عظیم شهادت نائل آمد.

متن کامل وصیت‌نامه شهید

بسم‌الله الرحمن الرحیم

به نام ایزد یکتا، به نام رب بی‌همتا، و با درود فراوان به رهبر کبیر انقلاب اسلامی ایران، درود من به مجاهد فی‌سبیل‌الله، درود من به ملت ایران، و درود من به اسلام و مسلمانان.

اینک که بهترین موقعیت برای مبارزه با کافران و مشرکان پدیدار گشته و مزدوران به وطن و خانه مقدس ما هجوم آورده‌اند، فرصت را برای دفاع از دین برترمان اسلام و سرزمین دلاورمان ایران از دست نمی‌دهیم و از تمام ایرانیان می‌خواهیم در این جهاد مقدس شرکت کنند که خدا یاور ماست.

پدرم! درود من بر تو که، چون حضرت ابراهیم (ع)، فرزند خویش را به قربانگاه فرستادی. بدان و آگاه باش که فرزندت هرگز از فرمان باری‌تعالی سر باز نمی‌زند. مرگ در راه خدا را جز سعادت نمی‌داند و زندگی را جز جهاد در راه خدا نمی‌داند و شهادت را از نعمت‌های الهی می‌شمارد.

مادرم! سلام من بر تو که بر احساس مادرانه‌ات پیروز شدی و فرزندت را روانه میدان کردی و گفتی تو را در راه خدا هدیه انقلاب اسلامی می‌کنم. من به وجود تو افتخار می‌کنم که مادری از سلاله پاک حضرت فاطمه (س) هستی.

خواهرم! تو نیز زینب زمان باش و از هر آنچه تو را از مسیر حق دور می‌کند بپرهیز و در راه خدا مبارزه کن.

برادرم! راه خدا بهترین راه‌هاست؛ پویا و کوشا در این مسیر باش. آری برادرم، آفتاب عمر چه زود غروب می‌کند و انسان روزی از این دنیا رخت برمی‌بندد. اما چه زیباست که این تقدیر، با شهادت در راه خدا، مکتب و وطن رقم بخورد.

مرگ با افتخاری را که بار‌ها به آن نزدیک شده بودم ولی نصیبم نشد، شاید لیاقت آن را نداشتم؛ زیرا شهید مقامی والا دارد و من خود را بنده‌ای گناهکار و خوار می‌دانم.

اینک که این وصیت‌نامه را می‌نویسم، یک شب پیش از عملیات است. اگر برنگشتم، مرا به بزرگواری خودتان خواهید بخشید.‌ای مادر،‌ای پدر،‌ای خواهر و‌ای همه مسلمانان! تشیع، مکتب خون و شهادت است. پیام مرا چنین آغاز کنید و فریاد بزنید.

شهادتم را به امام زمان (عج)، به نایب بر حقش امام خمینی (ره)، و به تمام پدران و مادران شهدا تبریک بگویید.

مادرم! به جوانان بگو شهادت افتخار مردان خداست و از شهادت نهراسند؛ که مرگ سرخ بهتر از زندگی ننگین است. به پدران بگو فرزندان خود را علی‌گونه تربیت کنند.

به دختران بگو‌ای خواهران پاسدار عفت باشید و زینب‌گونه عمل کنید؛ و بگو آنان که خون شهیدان را نادیده می‌گیرند و در پی مطامع دنیا برمی‌آیند و حمایت از امام خود را فراموش می‌کنند، راهشان راه طاغوت و سرانجامشان دوزخ است.

پدر جان! آنچه از من باقی می‌ماند در راهی که خود صلاح می‌دانید صرف کنید.

والسلام علیکم و رحمة‌الله و برکاته

مورخه: 1362/8/2

علیرضا قنبریان