شهید «حامد ربانی»؛ تندیس غیرت و اقتدار «روایتی از اهالی اشرف‌دره»

خانواده‌ای از اهل تسنن که با ایمانی راسخ، عزیزترین دارایی خود را تقدیم امنیت این سرزمین کرده‌اند. وقتی پای صحبت‌های مادر و پدر شهید می‌نشینیم، کلمات، داستانی از یک عمر تلاش و غیرت را روایت می‌کنند.

کد خبر: ۶۲۲۵۴۹

سه‌شنبه - ۲۶ خرداد ۱۴۰۵ / 1405 26 March

به گزارش نوید شاهد خراسان شمالی، در میان تپه‌های سرسبز روستای «اشرف‌دره» در شهرستان راز و جرگلان، خانه‌ای است که عطر آسمان می‌دهد. اینجا منزل پدر و مادر شهید «حامد ربانی» است؛ خانواده‌ای از اهل تسنن که با ایمانی راسخ، عزیزترین دارایی خود را تقدیم امنیت این سرزمین کرده‌اند. وقتی پای صحبت‌های مادر و پدر شهید می‌نشینیم، کلمات، داستانی از یک عمر تلاش و غیرت را روایت می‌کنند.

حامد از همان کودکی، مردِ روز‌های سخت بود. هنوز ۹ سال بیشتر نداشت که با وجود نبود وسیله نقلیه در آن ایام، مسیر مدرسه را با پای پیاده طی می‌کرد تا چراغ علم و دانش در زندگی‌اش خاموش نماند. اما گویی روح بزرگ او در دیوار‌های روستا نمی‌گنجید. حامد هنوز نوجوانی بیش نبود که راهی تهران شد. در تهران، در دنیای پرهیاهوی پیک موتوری، روی پای خود ایستاد تا طعم استقلال و کار را بچشد.

او که کوچک‌ترین پسر خانواده بود، در مکتب عشق و خدمت رشد کرد. وقتی نوبت به ادای دین به وطن رسید، با اشتیاق راهی خدمت سربازی شد. ۱۸ ماه در کسوت سربازی، با اقتدار ایستادگی کرد و در نهایت، همان‌گونه که شایسته بندگان مخلص خداست، ردای شهادت را بر تن کرد.

وقتی از مادر شهید درباره تقدیر حامد می‌پرسیم، با قلبی که اگرچه داغدار است، اما در برابر مشیت الهی تسلیم است، می‌گوید: «شهادت، روزیِ حامد بود. اگر پیکر پاک او سه روز هم بر زمین می‌ماند، شکوه نمی‌کردم. او سالم و پاک زیست و باری سنگین از افتخار را بر دوش من گذاشت و رفت.»

پدر شهید نیز از پشتکار حامد خاطره‌ها دارد. او روایت می‌کند که چگونه پسرش، حتی در سال‌های جوانی، سربار خانواده نبود. حامد از بندرعباس گرفته تا تهران، برای تأمین مخارج خود می‌دوید و می‌کوشید تا نان حلال بر سفره بیاورد؛ حتی برای سفرهایش میان کار و خدمت، با همتی بلند از پس هزینه‌ها برمی‌آمد و دست‌گیر برادرانش نیز بود.

امروز، حامد ربانی تنها یک نام در شناسنامه نیست؛ او نماد «اقتدار» است. جوانی از خراسان شمالی که از مرز‌های جغرافیایی و عقیدتی فراتر رفت و با نثار خون خود، درختی را آبیاری کرد که میوه‌اش امنیت و عزت این مرز و بوم است. حالا در سالگرد شهادتش، اهالی اشرف‌دره و تمام ایران به احترام این روح بزرگ و خانواده صبورش، سر تعظیم فرود می‌آورند.

حامد رفت، اما راهی که گشود، چراغ راه نسل‌های آینده است؛ راهی که در آن عزت نفس، کار و ایثار، معنایی دوباره یافته است. یادش تا ابد در قلب این سرزمین زنده خواهد ماند.