وصیت‌نامه شهید «سیدعبدالحسین موسوی‌پور شهواری»

بزرگ‌ترین معجزه شهادت، بخشیدن ایمانی تازه به یک نسل است

شهید «سیدعبدالحسین موسوی‌پور شهواری» در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: بزرگ‌ترین معجزه شهادت این است که به یک نسل، ایمانی تازه به خویشتن می‌بخشد. شهید حاضر است و همیشه جاوید. امام حسین(ع) درسی بزرگ‌تر از شهادت خویش به ما آموخت و آن، نیمه‌تمام گذاشتن حج و حرکت به سوی شهادت است.

کد خبر: ۶۲۲۱۴۹

چهارشنبه - ۲۰ خرداد ۱۴۰۵ / 1405 20 March

به گزارش نوید شاهد هرمزگان، شهید «سیدعبدالحسین موسوی‌پور شهواری» هفدهم دی ماه ۱۳۴۴، در شهرستان میناب دیده به جهان گشود. پدرش سیداحمد، معلم بود و مادرش زبیده نام داشت. دانشجوی دوره کاردانی در رشته تربیت معلم بود. به عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. هفتم بهمن ماه ۱۳۶۵، در شلمچه به شهادت رسید. پیکرش مدت‌ها در منطقه باقی ماند و سال ۱۳۶۶، پس از تفحص در گلزار شهدای شهرستان بندرعباس به خاک سپرده شد.

وصیت‌نامه شهید:

شهید، قلب تپنده تاریخ و حیات جامعه است

شهید انسانی است که در عصرِ نتوانستن و غلبه نیافتن، با مرگ خویش بر دشمن پیروز می‌شود. شهید، قلب تاریخ است؛ همان‌گونه که قلب به رگ‌های خشک اندام، خون حیات و زندگی می‌بخشد، شهید نیز به جامعه‌ای که رو به مرگ می‌رود، جان دوباره می‌دهد. جامعه‌ای که فرزندانش ایمان خویش را از دست داده‌اند، جامعه‌ای که به مرگ تدریجی گرفتار شده و تسلیم را پذیرفته است؛ جامعه‌ای که احساس مسئولیت را از یاد برده، اعتقاد به انسان بودن را در خود باخته و تاریخی که از حیات، جنبش و حرکت بازمانده است؛ شهید همچون قلبی تپنده، خون خویش را به اندام‌های خشک، مرده و بی‌رمق آن جامعه می‌رساند.

بزرگ‌ترین معجزه شهادت این است که به یک نسل، ایمانی تازه به خویشتن می‌بخشد. شهید حاضر است و همیشه جاوید. امام حسین(ع) درسی بزرگ‌تر از شهادت خویش به ما آموخت و آن، نیمه‌تمام گذاشتن حج و حرکت به سوی شهادت است. حجی که همه اجداد و پدرانش برای احیای این سنت جهاد کردند، او نیمه‌تمام رها می‌کند و شهادت را برمی‌گزیند.

هر انقلاب دو عنصر دارد: خون و پیام. رسالت نخست را امام حسین(ع) و یارانش به انجام رساندند؛ رسالت خون را. اما رسالت دوم، رسالت پیام است؛ رساندن پیام شهادت به گوش جهانیان. آنان که رفتند، کاری حسینی کردند و آنان که ماندند، باید کاری زینبی کنند؛ وگرنه یزیدی‌اند.

انتهای متن/