نقش فرهنگ شهادت در تقویت هویت ملی و تاب‌آوری اجتماعی

فرهنگ شهادت یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌های هویت فرهنگی و دینی جامعه ایران محسوب می‌شود که علاوه بر ابعاد اعتقادی و تاریخی، واجد کارکرد‌های اجتماعی و تمدنی گسترده‌ای است.

کد خبر: ۶۲۲۰۹۶

سه‌شنبه - ۱۹ خرداد ۱۴۰۵ / 1405 19 March

به گزارش نوید شاهد به نقل از ایرنا، این یاداشت با رویکرد تحلیلی ـ توصیفی و مبتنی بر مطالعات نظری، به بررسی نقش فرهنگ شهادت در تولید و تقویت سرمایه اجتماعی می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که فرهنگ شهادت از طریق تقویت اعتماد عمومی، انسجام اجتماعی، مشارکت جمعی و احساس تعلق ملی، به ارتقای هویت ملی و افزایش تاب‌آوری اجتماعی کمک می‌کند. در نهایت، مقاله بر ضرورت بازتولید مفهومی فرهنگ شهادت متناسب با نیازهای نسل جدید و شرایط اجتماعی معاصر تأکید دارد.

شهادت در فرهنگ اسلامی صرفاً یک واقعه تاریخی یا یک فضیلت فردی نیست، بلکه مفهومی تمدن‌ساز و هویت‌آفرین است که در طول تاریخ اسلام و به ویژه در دوران معاصر، نقش مهمی در شکل‌دهی به ارزش‌ها، باورها و رفتارهای اجتماعی ایفا کرده است. شهید با گذشتن از جان خویش در راه آرمان‌های الهی و انسانی، الگویی از ایثار، مسئولیت‌پذیری، تعهد اجتماعی و وفاداری به ارزش‌های جمعی را به نمایش می‌گذارد. از این منظر، شهادت تنها به لحظه جان‌فشانی محدود نمی‌شود، بلکه آثار و پیامدهای آن در حیات اجتماعی یک ملت تداوم می‌یابد.

جامعه ایران نیز در سده اخیر، به‌ویژه در دوران پیروزی انقلاب اسلامی و دفاع مقدس، تجربه‌ای عمیق از فرهنگ ایثار و شهادت را پشت سر گذاشته است. هزاران شهید با فدا کردن جان خود، زمینه حفظ استقلال، امنیت، تمامیت ارضی و عزت ملی را فراهم کردند. در نتیجه، نام و یاد شهدا به یکی از مهم‌ترین عناصر حافظه تاریخی و هویت جمعی جامعه ایرانی تبدیل شده است. با این حال، اهمیت شهدا تنها به نقش تاریخی آنان محدود نمی‌شود، بلکه میراث فرهنگی و اجتماعی برجای مانده از آنان همچنان می‌تواند در حل مسائل و چالش‌های امروز جامعه نقش‌آفرین باشد.

در دهه‌های اخیر، مفهوم «سرمایه اجتماعی» به عنوان یکی از مهم‌ترین عوامل توسعه، انسجام و پایداری جوامع مورد توجه اندیشمندان علوم اجتماعی قرار گرفته است. سرمایه اجتماعی مجموعه‌ای از اعتماد، همبستگی، مشارکت، هنجارهای مشترک و شبکه‌های ارتباطی است که همکاری میان افراد و گروه‌ها را تسهیل می‌کند و توان جامعه را برای مواجهه با بحران‌ها و تحقق اهداف جمعی افزایش می‌دهد. در این میان، فرهنگ شهادت به دلیل برخورداری از ظرفیت‌های گسترده معنوی، فرهنگی و اجتماعی، می‌تواند به عنوان یکی از منابع مهم تولید و تقویت سرمایه اجتماعی در جامعه مورد مطالعه قرار گیرد.

با وجود پژوهش‌های متعدد درباره ابعاد دینی، تاریخی و فرهنگی شهادت، بررسی کارکردهای اجتماعی آن، به ویژه از منظر سرمایه اجتماعی، کمتر مورد توجه قرار گرفته است. این در حالی است که در شرایط کنونی، جوامع بیش از هر زمان دیگری به عوامل تقویت‌کننده اعتماد عمومی، انسجام ملی، مسئولیت‌پذیری اجتماعی و تاب‌آوری در برابر تهدیدها و بحران‌ها نیازمندند. از این رو، بازخوانی فرهنگ شهادت در چارچوب مفاهیم نوین علوم اجتماعی می‌تواند افق‌های جدیدی را برای فهم ظرفیت‌های این فرهنگ در توسعه اجتماعی و فرهنگی کشور فراهم سازد.

بر همین اساس، مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی در پی پاسخ به این پرسش است که فرهنگ شهادت چگونه می‌تواند به عنوان یک سرمایه اجتماعی در تقویت هویت ملی، انسجام اجتماعی و تاب‌آوری جامعه نقش‌آفرینی کند و چه سازوکارهایی این تأثیرگذاری را امکان‌پذیر می‌سازد.

شهادت و فرهنگ ایثار از بنیادی‌ترین مؤلفه‌های هویت دینی، فرهنگی و انقلابی جامعه ایران به شمار می‌روند. پیروزی انقلاب اسلامی، دفاع مقدس و بسیاری از عرصه‌های دفاع از امنیت و منافع ملی، با فداکاری و جانفشانی شهیدانی رقم خورده است که با نثار جان خود، زمینه تداوم حیات، استقلال و عزت کشور را فراهم آورده‌اند. از این رو، شهدا نه تنها بخشی از حافظه تاریخی ملت ایران، بلکه از مهم‌ترین عناصر هویت‌بخش جامعه محسوب می‌شوند.

با وجود این جایگاه ارزشمند، بخش قابل توجهی از مطالعات انجام شده در حوزه شهید و شهادت عمدتاً بر ابعاد اعتقادی، فقهی، تاریخی و ارزشی این مفهوم متمرکز بوده است. هرچند این مطالعات نقش مهمی در تبیین منزلت شهدا و فرهنگ ایثار داشته‌اند، اما ظرفیت‌های اجتماعی، فرهنگی و تمدنی این پدیده کمتر در چارچوب نظریه‌ها و مفاهیم جدید علوم اجتماعی مورد واکاوی قرار گرفته است.

از سوی دیگر، جامعه معاصر با چالش‌هایی همچون کاهش سرمایه اجتماعی، تضعیف اعتماد عمومی، گسترش فردگرایی، شکاف‌های نسلی، جنگ شناختی و پیچیده‌تر شدن فرایندهای هویت‌سازی مواجه است. در چنین شرایطی، شناسایی و بهره‌گیری از منابع فرهنگی و اجتماعی تقویت‌کننده انسجام ملی و همبستگی اجتماعی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. فرهنگ شهادت به عنوان یکی از غنی‌ترین منابع معنایی جامعه ایرانی، می‌تواند در ایجاد اعتماد، تقویت مسئولیت‌پذیری اجتماعی، افزایش مشارکت عمومی و تحکیم هویت ملی نقش‌آفرین باشد.

مفهوم سرمایه اجتماعی که در دهه‌های اخیر به یکی از مهم‌ترین مفاهیم علوم اجتماعی و توسعه تبدیل شده است، بر نقش اعتماد، هنجارهای مشترک، شبکه‌های ارتباطی و همکاری اجتماعی در پیشرفت جوامع تأکید دارد. بسیاری از پژوهشگران بر این باورند که جوامع برخوردار از سرمایه اجتماعی قوی، توان بیشتری برای حل مسائل عمومی، مدیریت بحران‌ها و حفظ انسجام اجتماعی دارند. از این منظر، می‌توان این پرسش اساسی را مطرح کرد که آیا فرهنگ شهادت و میراث معنوی و اجتماعی شهدا را می‌توان به عنوان یکی از منابع تولید و تقویت سرمایه اجتماعی در جامعه ایران تلقی کرد؟

اهمیت این پرسش زمانی دوچندان می‌شود که انتقال ارزش‌های ایثار و شهادت به نسل‌های جدید با تحولات گسترده فرهنگی، رسانه‌ای و اجتماعی مواجه شده است. در چنین فضایی، بازخوانی فرهنگ شهادت صرفاً به عنوان یک خاطره تاریخی کافی نیست، بلکه لازم است کارکردهای اجتماعی و نقش آن در پاسخگویی به نیازهای امروز جامعه نیز مورد تبیین قرار گیرد.

بر این اساس، مسئله اصلی این پژوهش آن است که فرهنگ شهادت از چه سازوکارهایی بر شکل‌گیری و تقویت سرمایه اجتماعی تأثیر می‌گذارد و چگونه می‌تواند در تحکیم هویت ملی، افزایش همبستگی اجتماعی و ارتقای تاب‌آوری جامعه ایرانی نقش‌آفرین باشد.

شهید و شهادت در اندیشه اسلامی

در آموزه‌های اسلامی، شهید جایگاهی والا دارد و شهادت به عنوان اوج کمال انسانی و ایمان معرفی شده است.

سرمایه اجتماعی

سرمایه اجتماعی به مجموعه‌ای از اعتماد، هنجارهای مشترک و شبکه‌های ارتباطی گفته می‌شود که همکاری اجتماعی را تسهیل می‌کند (Putnam, 2000).

هویت ملی و تاب‌آوری اجتماعی

هویت ملی به احساس تعلق به یک ملت و اشتراک در ارزش‌ها اشاره دارد و تاب‌آوری اجتماعی توان جامعه برای مقابله با بحران‌ها و بازگشت به وضعیت پایدار است.

شهید؛ از سرمایه نمادین تا سرمایه اجتماعی

هر جامعه‌ای برای حفظ هویت، انسجام و پویایی خود نیازمند نمادها، الگوها و ارزش‌های مشترکی است که بتوانند افراد را حول اهداف و آرمان‌های جمعی گرد هم آورند. در علوم اجتماعی، این ظرفیت با مفاهیمی نظیر سرمایه نمادین و سرمایه اجتماعی تبیین می‌شود. سرمایه نمادین به مجموعه ارزش‌ها، اعتبارها، افتخارات و معانی مشترکی اشاره دارد که از سوی جامعه به رسمیت شناخته شده و موجب شکل‌گیری مشروعیت، اعتماد و همبستگی می‌شود.

در جامعه ایران، شهدا از برجسته‌ترین مصادیق سرمایه نمادین به شمار می‌آیند. آنان به دلیل ایثار جان در راه ارزش‌های متعالی، از جایگاهی برخوردارند که فراتر از یک شخصیت تاریخی یا فردی است. شهید به نماد وفاداری به آرمان‌ها، مسئولیت‌پذیری اجتماعی، فداکاری، شجاعت و ترجیح منافع عمومی بر منافع فردی تبدیل می‌شود. از این منظر، شهدا حامل مجموعه‌ای از ارزش‌های مشترک هستند که بخش مهمی از حافظه تاریخی و هویت جمعی جامعه را شکل می‌دهد.

با این حال، اهمیت شهدا صرفاً در جایگاه نمادین آنان خلاصه نمی‌شود. هنگامی که ارزش‌های متجلی در سیره و رفتار شهدا به باورها، هنجارها و رفتارهای اجتماعی تبدیل شود، سرمایه نمادین حاصل از شهادت به سرمایه اجتماعی تبدیل می‌گردد. به بیان دیگر، زمانی که فرهنگ ایثار، مسئولیت‌پذیری، نوع‌دوستی، مشارکت اجتماعی و احساس تعلق به سرنوشت جمعی در میان افراد جامعه گسترش یابد، آثار اجتماعی فرهنگ شهادت ظهور پیدا می‌کند.

فرهنگ شهادت از چند مسیر اصلی به تولید سرمایه اجتماعی کمک می‌کند. نخست، با تقویت اعتماد عمومی؛ زیرا شهدا نماد صداقت، فداکاری و ترجیح مصالح عمومی بر منافع شخصی هستند. دوم، با ایجاد انسجام اجتماعی؛ چرا که یاد و نام شهدا فارغ از تفاوت‌های قومی، مذهبی و سیاسی، بخشی از حافظه مشترک ملی را شکل می‌دهد. سوم، با تقویت مشارکت اجتماعی؛ زیرا فرهنگ ایثار افراد را به حضور فعال در حل مسائل عمومی و خدمت به جامعه ترغیب می‌کند. چهارم، با تقویت هویت ملی؛ زیرا شهدا به عنوان قهرمانان ملی، پیوند میان نسل‌ها و انتقال ارزش‌های بنیادین جامعه را تسهیل می‌نمایند.

از این منظر، شهدا را می‌توان یکی از مهم‌ترین منابع تولید سرمایه اجتماعی در جامعه ایران دانست. سرمایه‌ای که برخلاف منابع مادی، نه تنها با مصرف شدن کاهش نمی‌یابد، بلکه با بازخوانی، روایت‌گری صحیح و انتقال بین‌نسلی می‌تواند تقویت و بازتولید شود. به همین دلیل، ترویج فرهنگ شهادت صرفاً پاسداشت گذشته نیست، بلکه نوعی سرمایه‌گذاری فرهنگی و اجتماعی برای آینده جامعه محسوب می‌شود.

در شرایطی که جوامع معاصر با چالش‌هایی نظیر فردگرایی افراطی، کاهش اعتماد عمومی، تضعیف پیوندهای اجتماعی و بحران هویت مواجه هستند، فرهنگ شهادت می‌تواند به عنوان یک منبع معنایی و هویتی، نقش مهمی در بازسازی سرمایه اجتماعی و تقویت همبستگی ملی ایفا کند. از این رو، توجه به شهدا صرفاً یک وظیفه فرهنگی یا اخلاقی نیست، بلکه بخشی از الزامات توسعه اجتماعی، حکمرانی فرهنگی و ارتقای تاب‌آوری ملی به شمار می‌آید.

فرهنگ شهادت و تقویت هویت ملی

هویت ملی یکی از مهم‌ترین عوامل انسجام، پایداری و استمرار حیات جوامع محسوب می‌شود. هویت ملی مجموعه‌ای از ارزش‌ها، باورها، خاطرات تاریخی، نمادها و آرمان‌های مشترکی است که احساس تعلق افراد به یک ملت را شکل می‌دهد و آنان را در مسیر اهداف جمعی همسو می‌سازد. هرچه عناصر هویت‌بخش یک جامعه از عمق و مقبولیت بیشتری برخوردار باشند، میزان انسجام و همبستگی اجتماعی نیز افزایش خواهد یافت.

در جامعه ایران، فرهنگ ایثار و شهادت یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌های هویت‌ساز به شمار می‌آید. این فرهنگ صرفاً یادآور رخدادهای تاریخی نیست، بلکه مجموعه‌ای از ارزش‌های مشترک را در خود جای داده است که بخش مهمی از نظام معنایی جامعه را شکل می‌دهد. ارزش‌هایی نظیر فداکاری، عدالت‌خواهی، دفاع از میهن، مسئولیت‌پذیری، نوع‌دوستی، مقاومت در برابر ظلم و ترجیح منافع عمومی بر منافع فردی، از جمله مؤلفه‌هایی هستند که در فرهنگ شهادت متجلی شده‌اند.

شهدا به عنوان نمادهای عینی این ارزش‌ها، نقش مهمی در شکل‌گیری و تقویت هویت ملی ایفا می‌کنند. آنان متعلق به یک گروه، قوم یا منطقه خاص نیستند، بلکه سرمایه‌ای ملی محسوب می‌شوند که همه اقشار جامعه می‌توانند خود را در نسبت با آنان تعریف کنند. به همین دلیل، یاد و نام شهدا از ظرفیت بالایی برای ایجاد احساس تعلق، وحدت و همبستگی میان افراد جامعه برخوردار است.

علاوه بر این، فرهنگ شهادت یکی از مهم‌ترین حلقه‌های اتصال نسل‌های مختلف جامعه به شمار می‌رود. انتقال روایت زندگی، آرمان‌ها و سبک زیست شهدا، موجب استمرار حافظه تاریخی و حفظ پیوستگی هویتی میان نسل‌ها می‌شود. در واقع، شهدا تنها قهرمانان یک دوره تاریخی نیستند، بلکه حاملان ارزش‌هایی هستند که می‌توانند در هر زمان و برای هر نسل الهام‌بخش باشند.

در عصر جهانی‌شدن و گسترش رسانه‌های نوین، هویت ملی جوامع بیش از گذشته در معرض چالش‌ها و رقابت‌های فرهنگی قرار گرفته است. در چنین شرایطی، بهره‌گیری از عناصر اصیل هویت‌ساز اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند. فرهنگ شهادت به دلیل برخورداری از پشتوانه دینی، تاریخی و اجتماعی، می‌تواند به عنوان یکی از منابع راهبردی تقویت هویت ملی عمل کرده و زمینه مقاومت فرهنگی جامعه در برابر تهدیدهای هویتی را فراهم آورد.

از این رو، پاسداشت شهدا صرفاً بزرگداشت گذشته نیست، بلکه اقدامی در راستای حفظ و بازتولید هویت ملی محسوب می‌شود. هر اندازه جامعه بتواند ارزش‌های متجلی در فرهنگ شهادت را به زبان و نیازهای نسل جدید ترجمه کند، ظرفیت این فرهنگ برای تقویت انسجام ملی و استمرار هویت جمعی نیز افزایش خواهد یافت.

فرهنگ شهادت و تاب‌آوری اجتماعی در مواجهه با بحران‌ها و جنگ شناختی

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های جوامع موفق، توانایی آنها در حفظ انسجام، پایداری و کارآمدی در شرایط بحران است. در ادبیات علوم اجتماعی، این توانایی با مفهوم «تاب‌آوری اجتماعی» تبیین می‌شود. تاب‌آوری اجتماعی به ظرفیت جامعه برای مقابله با تهدیدها، سازگاری با شرایط دشوار، کاهش آسیب‌ها و بازگشت به وضعیت مطلوب پس از بحران اشاره دارد. این ظرفیت صرفاً متکی بر امکانات مادی نیست، بلکه بیش از هر چیز از منابع فرهنگی، ارزشی و اجتماعی جامعه تأثیر می‌پذیرد.

در این میان، فرهنگ شهادت یکی از مهم‌ترین منابع تقویت‌کننده تاب‌آوری اجتماعی در جامعه ایران به شمار می‌آید. این فرهنگ با ترویج ارزش‌هایی نظیر ایثار، مسئولیت‌پذیری، امید، مقاومت، ازخودگذشتگی و ترجیح منافع جمعی بر منافع فردی، زمینه شکل‌گیری رفتارهای اجتماعی مؤثر در شرایط بحرانی را فراهم می‌کند. تجربه تاریخی ایران در دوران دفاع مقدس نشان داد که چگونه فرهنگ ایثار و شهادت توانست ظرفیت‌های گسترده مردمی را برای مقابله با تهدیدهای خارجی بسیج کرده و زمینه حفظ استقلال و تمامیت ارضی کشور را فراهم آورد.

فرهنگ شهادت علاوه بر نقش‌آفرینی در بحران‌های نظامی، در مواجهه با سایر چالش‌های اجتماعی نیز کارکردهای مهمی دارد. هنگامی که جامعه با حوادث طبیعی، مشکلات اقتصادی، تهدیدهای امنیتی یا بحران‌های اجتماعی مواجه می‌شود، ارزش‌های برخاسته از فرهنگ ایثار و همدلی می‌تواند مشارکت عمومی و همکاری اجتماعی را افزایش دهد. در چنین شرایطی، افراد جامعه بیش از آنکه صرفاً به منافع شخصی بیندیشند، خود را در قبال سرنوشت جمعی مسئول دانسته و برای کاهش آسیب‌ها و حل مشکلات مشارکت می‌کنند.

در دهه‌های اخیر، مفهوم «جنگ شناختی» نیز به عنوان یکی از مهم‌ترین اشکال منازعه در جوامع مطرح شده است. در این نوع جنگ، هدف اصلی تغییر ادراکات، باورها، هویت‌ها و نظام ارزشی جامعه است. برخلاف جنگ‌های سنتی که زیرساخت‌های فیزیکی را هدف قرار می‌دهند، جنگ شناختی ذهن و باور مردم را نشانه می‌گیرد و تلاش می‌کند اعتماد عمومی، امید اجتماعی و انسجام ملی را تضعیف کند.

در چنین فضایی، فرهنگ شهادت می‌تواند به عنوان یکی از مؤلفه‌های قدرت نرم جامعه عمل کند. شهدا نمادهای عینی وفاداری به ارزش‌ها، مقاومت در برابر تهدیدها و ترجیح منافع ملی بر منافع فردی هستند. روایت زندگی و مجاهدت آنان نه تنها حافظه تاریخی جامعه را تقویت می‌کند، بلکه به بازتولید اعتماد، امید و خودباوری اجتماعی نیز کمک می‌نماید. به همین دلیل، فرهنگ شهادت می‌تواند بخشی از ظرفیت دفاع فرهنگی و شناختی جامعه در برابر تلاش‌هایی باشد که هویت ملی و انسجام اجتماعی را هدف قرار می‌دهند.

البته بهره‌گیری از این ظرفیت نیازمند بازخوانی و بازتولید مستمر فرهنگ شهادت متناسب با اقتضائات زمان است. نسل جدید بیش از آنکه با روایت‌های شعاری ارتباط برقرار کند، به دنبال درک واقعی از سبک زندگی، انگیزه‌ها، دغدغه‌ها و ابعاد انسانی شخصیت شهدا است. از این رو، تبیین کارکردهای اجتماعی و انسانی فرهنگ شهادت و ارائه روایت‌های مستند، واقعی و متناسب با زبان مخاطب، نقش مهمی در انتقال این میراث ارزشمند به نسل‌های آینده خواهد داشت.

بر این اساس، فرهنگ شهادت را می‌توان یکی از منابع راهبردی تاب‌آوری اجتماعی در جامعه ایران دانست؛ منبعی که از طریق تقویت امید، اعتماد، مسئولیت‌پذیری، همبستگی و هویت ملی، توان جامعه را برای مواجهه با بحران‌ها و تهدیدهای گوناگون افزایش می‌دهد.

این یاداشت با هدف تبیین نقش فرهنگ شهادت در تقویت سرمایه اجتماعی، هویت ملی و تاب‌آوری اجتماعی انجام شد. یافته‌های تحلیلی مقاله نشان می‌دهد که شهید صرفاً یک شخصیت تاریخی یا نماد ارزشی محدود به گذشته نیست، بلکه یک سرمایه نمادین پویا در جامعه است که آثار آن در ابعاد مختلف حیات اجتماعی استمرار دارد.

در این چارچوب، شهدا به عنوان حاملان ارزش‌های بنیادین همچون ایثار، مسئولیت‌پذیری، عدالت‌خواهی و ترجیح منافع جمعی بر منافع فردی، نقش مهمی در شکل‌دهی به نظام معنایی جامعه ایفا می‌کنند. این سرمایه نمادین از طریق فرآیندهای فرهنگی و اجتماعی، در قالب «فرهنگ شهادت» بازتولید شده و به تدریج به تقویت مؤلفه‌های سرمایه اجتماعی از جمله اعتماد عمومی، انسجام اجتماعی، مشارکت اجتماعی و احساس تعلق جمعی منجر می‌شود.

از سوی دیگر، نتایج نشان می‌دهد که فرهنگ شهادت در تقویت هویت ملی نیز نقش اساسی دارد. شهدا به عنوان نمادهای فراگیر ملی، فراتر از مرزبندی‌های قومی، سیاسی و اجتماعی عمل کرده و زمینه‌ساز شکل‌گیری حافظه تاریخی مشترک و احساس تعلق ملی می‌شوند. این امر به ویژه در شرایط جهانی‌شدن و گسترش چالش‌های هویتی، اهمیت دوچندان می‌یابد.

همچنین فرهنگ شهادت به عنوان یکی از منابع مهم تاب‌آوری اجتماعی، ظرفیت جامعه را برای مواجهه با بحران‌ها، تهدیدها و شرایط پیچیده افزایش می‌دهد. تجربه تاریخی جامعه ایران نشان می‌دهد که این فرهنگ در بسیج اجتماعی، تقویت روحیه مقاومت و افزایش همبستگی در شرایط بحرانی نقش تعیین‌کننده‌ای داشته است. در عصر حاضر نیز، در مواجهه با چالش‌هایی همچون جنگ شناختی و بحران‌های اجتماعی، این فرهنگ همچنان می‌تواند به عنوان یک منبع قدرت نرم عمل کند.

بر اساس مدل مفهومی ارائه‌شده در این مقاله، می‌توان رابطه‌ای زنجیره‌ای میان شهید، فرهنگ شهادت، سرمایه اجتماعی، هویت ملی و تاب‌آوری اجتماعی ترسیم کرد. در این زنجیره، شهید منشأ تولید سرمایه نمادین است؛ فرهنگ شهادت این سرمایه را در سطح جامعه بازتولید می‌کند؛ و در نهایت، این فرآیند به تقویت سرمایه اجتماعی و ارتقای انسجام و تاب‌آوری جامعه منجر می‌شود.

در نهایت، می‌توان نتیجه گرفت که فرهنگ شهادت نه تنها یک میراث ارزشی و تاریخی، بلکه یک ظرفیت راهبردی برای مدیریت اجتماعی، تقویت انسجام ملی و ارتقای پایداری جامعه محسوب می‌شود. از این رو، بازخوانی، بازتولید و انتقال صحیح این فرهنگ به نسل‌های جدید، ضرورتی فرهنگی، اجتماعی و حکمرانی به شمار می‌آید که نیازمند توجه جدی نهادهای فرهنگی و سیاست‌گذار است.

علی کامران؛ کارشناس بنیاد شهید و امور ایثارگران