آخرین پیام پیش از شهادت|وصیت حلالیت‌طلبانه شهید «لطفعلی رضایی»

از حلالیت در دِین‌ها تا عهدِ دفاع از میهن؛ بازخوانی دست‌نوشته‌ای از شهید «لطفعلی رضایی» که در سپیده‌دم روز مأموریت، برای خانواده و وطن خود نوشت. داستانی از عشق، مسئولیت و آخرین آرزو‌های یک رزمنده.

کد خبر: ۶۲۱۷۰۷

شنبه - ۱۶ خرداد ۱۴۰۵ / 1405 16 March

به گزارش نوید شاهد کرمانشاه، شهید «لطفعلــی رضایی»، نهم خرداد ۱۳۳۸، در شهرستان دلفان به دنیا آمد. پدرش کریم و مادرش نوریجان نام داشت. تا پایان دوره راهنمایی درس خواند. به عنوان گروهبان دوم ارتش در جبهه حضور یافت. ۱۶ خرداد ۱۳۶۰، در گیلانغرب توسط نیرو‌های عراقی بر اثر اصابت گلوله به شهادت رسید. پیکر شهید والامقام در گلزار شهدای شهرستان کرمانشاه به خاک سپرده شد.
دست نوشته شهید
در حالی که قلم به دست گرفته‌ام، سلام و درود خود را به همه می‌رسانم. من، لطفعلی رضایی، دانش‌آموز از دیار خرم‌آباد، در تاریخ ۱۹ شهریور ۱۳۵۹، در حالی که برای ماموریت به سوی قصرشیرین روانه می‌شوم، این کلمات را می‌نویسم.
این نوشته را در سپیده‌دم ۲۰ شهریور، ساعت ۴:۴۰ صبح، با قلبی پر از مسئولیت و یادآوریِ پیمان‌ها نگاشته‌ام. پیش از هر چیز، امانتی از جانب خود بر عهده می‌گذارم: دین‌های مالی من به همگان را بر ذمه می‌گذارم و از همگان می‌خواهم اگر قصوری از من سر زده، با گذشت خود مرا ببخشید.
در میان این کلمات، خواهشی از دل دارم؛ عکسی که با پیرهنی ساده در مقابل خانه ثبت شده، تنها یادگاری از خانه پدر و مادرم است؛‌ای کاش رنگی شود تا یادگار ماندگار من از آستانه خانه کلام و عشق باشد.‌ای فلک! اگر قرار است بال و پر مرا در هم بشکنی، پس پیکرم را خونین مکن؛ تنها یک فرصت می‌خواهم تا رخسار مادرم را ببینم و در آغوش او، آخرین کلماتم را زمزمه کنم.
اگر سرنوشت مرا با زندگی پیوند زد، عهد می‌بندم که خوبی‌های دوستان و قوم و خویش را جبران کنم و برای میهن ایران، جان بر کف، بجنگم. اما اگر تقدیر چنین بود که به خاک سپرده شوم، به پدر و مادرم بگویید: «همه می‌روند، من هم به دنبال شما می‌آیم.» و وصیت می‌کنم هر کجا که پدرم خواست، مرا به خاک بسپارند.
در پایان، این پیام را به دست پدر عزیزم، کریم‌بگ رضایی برسانید. آرزوی من این است که هر انسانی در این جهان به آرزو‌های شیرین خود برسد.

انتهای پیام/