سیری در کلام شهید نجات‌علی اسدی؛

«به جای پرچم سیاه، پرچم سبز برافرازید؛ حماسه در میعادگاه ابدی»

شهیدِ والامقام در وصیت‌نامه‌ای که تبلورِ بینشِ عمیقِ عاشورایی اوست، از کربلا نه به عنوان یک جغرافیا، بلکه به عنوان یک «طریقتِ همیشگی» سخن می‌گوید. او که دل در گروِ ولایت فقیه و اسلامِ ناب داشت، در این متن نه تنها از آرمان‌هایش دفاع می‌کند، بلکه با دستوری متفاوت برای مراسم شهادتش—آویختنِ پرچم سبز به جای سیاه درسِ دیگری از حماسه و امید می‌دهد.

کد خبر: ۶۲۱۴۳۵

يکشنبه - ۱۷ خرداد ۱۴۰۵ / 1405 17 March

به گزارش نوید شاهد البرز؛ شهید نجات‌علی اسدی در سال ۱۳۴۴ در زنجان متولد شد و پس از هجرت به تهران، هویتِ انقلابی خود را در مسجد امام جعفر صادق(ع) شکل داد. این دانش‌آموز ممتاز و بسیجیِ وظیفه‌شناس، پس از حضوری حماسی در عملیات‌های «فتح‌المبین» و «بیت‌المقدس»، سرانجام در ۱۷ سالگی و در خردادماه ۱۳۶۱، همزمان با افتخارِ آزادسازی خرمشهر به فیض شهادت نائل آمد.

در ادامه متن وصیت نامه شهید نجات‌علی اسدی را بخوانید.

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم

«قُلْ إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ»

با درود فراوان به رهبر کبیر انقلاب، یاور مستضعفان و تبلور عشق، ایمان و اخلاص؛ کسی که مظهر آزادگی، عدالت و تقواست و آتشفشانِ خشمِ ملت‌های در بند. درود بر نایب امام زمان (عج)، حضرت امام خمینی (ره)

کربلا، نه یک جغرافیا، بلکه یک طریقت است

این وصیت‌نامه را در حالی می‌نویسم که در آستانه عملیاتی سرنوشت‌ساز هستیم؛ عملیاتی که فرمانده‌اش امام زمان (عج) است. باید بدانید هدف ما از جنگ، چه در غرب باشد چه در جنوب یا شرق، تنها کربلاست. اما نه کربلایی که در جغرافیا می‌خوانیم؛ کربلایی که استادش حسین (ع) است؛ راهی که هر کس قدم در آن بگذارد، شکست‌ناپذیر است. همان‌طور که می‌گوییم «کُلُّ یَوْمٍ عَاشُورَا وَ کُلُّ أَرْضٍ کَرْبَلَا».

تعهد ما به اسلام و انقلاب

من این راه را آگاهانه و بدون هیچ اجباری انتخاب کردم تا از اسلام اصیل دفاع کنم. از شما ملتِ بزرگ می‌خواهم: نگذارید دسیسه‌های دشمنان، انقلاب را از مسیر اصلی‌اش منحرف کند. اگر خدای نکرده دیدید کسی—چه مسئول و چه غیرمسئول—تلاش دارد اسلام را به سازش بکشاند یا به انقلاب ضربه بزند، در برابرش بایستید؛ چرا که در قیامت، بدن‌های پاره‌پاره‌ی شهدا از شما بازخواست خواهند کرد.

خطِ ما، خطِ امام و ولایت فقیه است. معتقدم کشور بدون روحانیت، مانند کشور بدون طبیب است و من روحانیت را جزئی از وجود خود می‌دانم. بنابراین، از کسانی که این خطِ ولایت را قبول ندارند، می‌خواهم در مراسم کفن و دفن من شرکت نکنند؛ مگر آنکه توبه کنند و در مسیر حمایت از انقلاب قرار گیرند.

پیام به خانواده: چراغانی کنید!

پدر و مادر عزیزم! اگر به فیض شهادت رسیدم، مرا نزد حضرت زینب (س) روسفید کنید. شکر خدا را به‌جا آورید و به جای پرچم سیاه، پرچم سبز به درِ خانه بیاویزید و خانه را چراغانی کنید! می‌دانم گریه بر شهید، شرکت در حماسه است، اما پیشِ مردم گریه نکنید تا مبادا منافقی فکر کند از قربانیِ خود در راه اسلام پشیمانید.

وصیت‌های پایانی:

محل دفن: در صورت امکان در بهشت زهرا (س) که سند انقلاب ماست.

تصاویر مزار: بر سر مزارم، قرآن و عکس‌هایی از امام خمینی، آیت‌الله منتظری، آیت‌الله خامنه‌ای، حجت‌الاسلام هاشمی رفسنجانی و آیت‌الله بهشتی قرار دهید؛ که نشان‌دهنده خطِ فکری، وحدت، رای و اعتقاد من به قانون اساسی و ولایت است.

امور شرعی: مبلغ پانصد تومان خمس به امام بدهکارم که از پولی که در جیب کتم است پرداخت شود. همچنین برای نمازها و روزه‌های احتمالیِ قضایم، ترتیب اثر دهید.

از پدر، مادر، برادران، خواهران و تمام فامیل و دوستان حلالیت می‌طلبم. اگر بدی از من دیده، پایِ مکتب من نگذارید، بلکه به حساب خودم بگذارید.

پیروز باد اسلام و انقلاب اسلامی.

طولانی باد عمر امام امت، خمینی بت‌شکن.

انتهای پیام/