یادداشت معاون فرهنگی و آموزشی بنیاد شهید استان سمنان به مناسبت سالروز ارتحال امام:

وقتی خورشید در جماران غروب کرد: روایتی از یک دلتنگی ملی

علی‌اکبر رستگار: «در آن سال‌های پر از التهاب، حضورِ او، چون لنگری بود که کشتی طوفان‌زده احساسات عمومی را آرام می‌کرد. مردمی که به او عشق می‌ورزیدند، او را نه در جایگاه یک مقام رسمی، که در مقام مرشدی که دلسوزانه راه نشان می‌دهد، می‌دیدند.»

کد خبر: ۶۲۱۳۴۹

سه‌شنبه - ۱۲ خرداد ۱۴۰۵ / 1405 12 March

به گزارش نوید شاهد سمنان، علی‌اکبر رستگار، معاون فرهنگی و آموزشی بنیاد شهید و امور ایثارگران استان سمنان در یادداشتی به مناسبت سالروز ارتحال بنیان‌گذار کبیر انقلاب، امام خمینی(ره) نوشت: «در آن سال‌های پر از التهاب، حضورِ او، چون لنگری بود که کشتی طوفان‌زده احساسات عمومی را آرام می‌کرد. مردمی که به او عشق می‌ورزیدند، او را نه در جایگاه یک مقام رسمی، که در مقام مرشدی که دلسوزانه راه نشان می‌دهد، می‌دیدند.»

در این یادداشت آمده است:

چهاردهم خرداد، گویی زمان برای ملتی متوقف شد. برای نسل‌هایی که آن روز‌ها را به یاد دارند، صدای لرزان گوینده خبر، هنوز هم تداعی کننده هجومی از اندوه است. اما چرا رحلت او، برای جامعه ما فراتر از یک اتفاق سیاسی بود؟

شاید، چون امام، بیش از آنکه یک رهبر در چارچوب‌های سخت و سرد سیاست باشد، برای مردم یک «پناه» بود. در خاطراتِ پیر و جوان، تصویرِ آن پیرمرد آرام با عبای شکلاتی و نگاهی که گویی فراتر از دیوار‌ها را می‌دید، با حسِ «امنیت» گره خورده بود. او به خانه‌های مردم راه یافته بود؛ نه از طریق بخشنامه‌ها، بلکه از طریق همان ارتباط قلبی و بی‌پیرایه‌ای که در حسینیه جماران میان او و مردم برقرار بود.

امام خمینی برای آن نسل، «صدایِ بی‌پناهان» بود. وقتی از «کوخ‌نشینان» سخن می‌گفت، کسی در درستی کلامش تردید نمی‌کرد؛ چرا که سادگی زندگی‌اش، گواهی صادق بر صدق گفتارش بود. در آن سال‌های پر از التهاب، حضورِ او، چون لنگری بود که کشتی طوفان‌زده احساسات عمومی را آرام می‌کرد. مردمی که به او عشق می‌ورزیدند، او را نه در جایگاه یک مقام رسمی، که در مقام مرشدی که دلسوزانه راه نشان می‌دهد، می‌دیدند.

شاید یکی از دشوارترین لحظات تاریخ معاصر ما، همان لحظه اعلام خبر درگذشت او بود. انگار که سایبانی از سر ملت برداشته شده باشد. اما امروز، وقتی به آن روز‌ها می‌نگریم، بیش از هرچیز، «سادگی بی‌تکلفِ» آن مرد برای‌مان برجسته می‌شود. در دنیایی که سیاست، همواره با پیچیدگی‌ها، لفاظی‌ها و نقاب‌ها شناخته می‌شود، امام خمینی با همان لهجه صریح و نگاه نافذ، شکلی دیگر از رهبری را نشان داد؛ رهبری‌ای که ریشه در «صداقتِ فردی» داشت.

یاد او، یادآورِ دورانی است که در آن «اعتقادات»، به جای آنکه در ویترین‌ها قرار بگیرند، در متن زندگی جریان داشتند. امروز پس از گذشت سال‌ها، شاید بهترین راه برای زنده نگه داشتن یاد او، نه فقط کلام، که بازگشت به همان «صداقت اخلاقی» باشد. همان صداقتی که باعث می‌شد مردم در سخت‌ترین شرایط، به او اعتماد کنند.

چهاردهم خرداد، روزی برای مرورِ این پرسش است که «آیا توانسته‌ایم آن پیوند قلبی و آن اعتماد عمومی را حفظ کنیم؟» یاد امام، یادِ آن دلی است که برای مردم می‌تپید و صدایی که وقتی از «مردم» می‌گفت، تمامی وجودش لبریز از مسئولیت می‌شد. نام او، در حافظه تاریخی این سرزمین، همچون راوی بزرگ امید و مقاومت باقی خواهد ماند؛ مردی که در سادگی‌اش، شکوهی از اراده یک ملت نهفته بود.

علی‌اکبر رستگار، معاون فرهنگی و آموزشی بنیاد شهید و امور ایثارگران استان سمنان

انتهای متن/