شهید عبدالله جیریایی شراهی؛

مردی از جیریا که از کار و زندگی گذشت و در جزیره مجنون آسمانی شد

شهید "عبدالله جیریایی شراهی" فرزند یوسف، متولد یکم مرداد ۱۳۳۹ در روستای جیریا از توابع اراک، پس از سال‌ها تلاش و زندگی ساده روستایی و چند نوبت حضور در جبهه‌های غرب و جنوب، سرانجام ششم خرداد ۱۳۶۵ در مأموریت پدافندی در جاده سیدالشهدا در جزیره مجنون به شهادت رسید و پیکرش در گلزار شهدای زادگاهش آرام گرفت.

کد خبر: ۶۲۱۱۹۰

يکشنبه - ۱۰ خرداد ۱۴۰۵ / 1405 10 March

به گزارش نوید شاهد استان مرکزی،  شهید عبدالله جیریایی شراهی فرزند یوسف، در اول مردادماه ۱۳۳۹ در روستای جیریا از توابع شهرستان اراک و در خانواده‌ای روستایی، صمیمی و یک‌رنگ دیده به جهان گشود. فضای ساده و پاک روستا، بستر رشد کودکی بود که از همان سال‌های نخست زندگی، با کار، تلاش، قناعت و دینداری آشنا شد. خانواده‌اش نام او را عبدالله گذاشتند تا بنده خدا باشد و همین نام، گویی مسیر زندگی‌اش را نیز ترسیم کرد.

عبدالله دوران کودکی و نوجوانی را در کنار خانواده سپری کرد و خیلی زود نشان داد که اهل کار و مسئولیت‌پذیری است. او گاه در کنار پدر به کشاورزی می‌پرداخت و گاه دوشادوش مادر قالی‌بافی می‌کرد و این هنر را نیز به خوبی آموخت. تحصیلات خود را از هفت‌سالگی آغاز کرد و تا پایه پنجم ابتدایی ادامه داد، اما پس از ترک تحصیل، برای کمک به اقتصاد خانواده به کارگری روی آورد تا سهمی در تأمین معیشت خانه داشته باشد.

این شهید والامقام در سال ۱۳۶۳ ازدواج کرد و در زمان شهادت، دو پسر داشت. با وجود مسئولیت زندگی خانوادگی، هنگامی که کشور درگیر جنگ تحمیلی شد، وظیفه دفاع را از یاد نبرد و به عنوان بسیجی چندین بار راهی جبهه‌های غرب و جنوب شد. او که پیش‌تر خدمت سربازی را نیز پشت سر گذاشته بود، بار دیگر آموزش‌های نظامی را فرا گرفت و با آمادگی بیشتر در میدان نبرد حاضر شد.

در آخرین مرحله اعزام، شهید عبدالله جیریایی شراهی حدود سه ماه در گردان علی‌بن‌ابی‌طالب(ع) حضور داشت و سرانجام در ششم خردادماه ۱۳۶۵ در منطقه جزیره مجنون و در محور جاده سیدالشهدا، در مأموریت پدافندی به شهادت رسید. پیکر مطهر این رزمنده سختکوش و مومن، پس از تشییع، در گلزار شهدای روستای جیریا به خاک سپرده شد.

از این شهید، خاطره‌ای نیز از زبان یکی از دوستان و همرزمانش در کردستان نقل شده است؛ همرزمی که می‌گوید با وجود ناراحتی معده عازم جبهه شده بود و عبدالله با شوخی و صمیمیت به او می‌گفت: «نرو، بچه‌هایت بی‌سر و سامان می‌شوند.» او روایت می‌کند که یک‌بار هنگام رفتن به مسجد، چند نفر از اعضای گروهک‌ها آن‌ها را دستگیر کرده و به شدت کتک زدند، اما شهید عبدالله با زیرکی و ترفندی خاص، جان خود و همراهش را از مرگ نجات داد. این خاطره، در کنار سایر ویژگی‌های اخلاقی او، نشان می‌دهد که عبدالله جیریایی شراهی، علاوه بر ایمان و اخلاص، از هوشمندی، صبوری و روحیه‌ای استوار نیز برخوردار بود.

منبع: اداره هنری، اسناد و انتشارات بنیاد شهید و امور ایثارگران استان مرکزی