نامه به یادگار مانده؛

جوشکار ساده، دلِ بزرگ؛ از کوچه‌های قزوین تا خاکِ داغ نقده

سندی دست‌نویس از شهریور ۱۳۶۱ که اخیراً در میان یادگاری‌های یک خانوادهٔ تهرانی پیدا شده، روایتگر دلتنگی‌های رزمنده‌ای به نام «آقابزرگ آقاجان‌نژاد» از جبهه‌های خونین‌شهر (خرمشهر) است. او در این نامه خطاب به پدر و مادرش، از اشتغال به عنوان مسئول انتظامات قرارگاه نصر، قول بازگشت تا ۳۰ روز دیگر و سلام به اعضای خانواده داده است. این نامه یادآور ایثار نسلی است که بدون مدیا و فضای مجازی، عشق و ارادت را با خطِّ قلم بر کاغذ می‌نوشتند.

کد خبر: ۶۲۰۶۹۴

يکشنبه - ۱۰ خرداد ۱۴۰۵ / 1405 10 March

به گزارش نوید شاهد البرز؛ در یکی از روزهای بهاری سال ۱۳۳۴، در شهر همیشه زنده و با‌صفای قزوین، نوزادی چشم به جهان گشود که نامش را «اسدالله» گذاشتند؛ فرزندی از خانواده‌ای ساده، زحمتکش و مؤمن. خانه‌شان شاید بزرگ و مجلل نبود، اما دل‌هایشان بزرگ بود؛ پر از محبت، غیرت، و نان حلالی که با رنج بازو به دست می‌آمد. پدر، «صفت‌الله»، مردی اهل کار و تلاش بود و مادر، زنی صبور و مهربان که با دستان خسته‌اش، گرمای زندگی را در آن خانه نگه می‌داشت.

کودکی در کوچه‌های قزوین

سال‌های کودکی اسدالله در کوچه‌پس‌کوچه‌های خاکی و صمیمی قزوین گذشت؛ همان کوچه‌هایی که بوی نان تازه، صدای بازی کودکان و نوای اذان مغرب، روح آدم را با هم آشتی می‌داد. او از همان کودکی طعم «کم‌بودنِ امکانات» را چشید، اما هیچ‌وقت اجازه نداد فقر، عزت نفسش را خدشه‌دار کند.

با شروع سن تحصیل، وارد دبستان شد. شاگردی بود منظم و مودب. نه از آن مدل شاگردهایی که همه‌اش دنبال بازی باشند، نه؛ اسدالله قدر درس خواندن را می‌دانست، اما واقعیت زندگی چیز دیگری بود. او تحصیلاتش را تا **پایان پنجم ابتدایی** ادامه داد؛ جایی که دفتر مدرسه بسته شد و دفتر زندگیِ سخت، اما باشرافتِ او باز.

ترک تحصیل؛ آغاز مرد شدن

سال‌ها بعد شاید می‌شد از او یک معلم، یک کارمند یا یک دانشجو ساخت، اما در آن روزگار، فقر مالی مانند دیو سنگینی روی شانه‌های خانواده‌ها نشسته بود. اسدالله، نوجوانی بیش نبود که فهمید باید کمک خرج خانه باشد. با تصمیمی تلخ اما بزرگ، از ادامه تحصیل خودداری کرد و پا به دنیای کار گذاشت؛ دنیایی که بوی عرق، آهن و نان حلال می‌داد.

او وارد حرفه‌ی جوشکاری شد؛ حرفه‌ای سخت، پرخطر و مردانه. شعله‌های آتش، برق جوش و صدای برش آهن، موسیقی روزهای جوانی‌اش شد. دستانش کم‌کم زِبر و سوخته شد، اما دلش نرم و مهربان باقی ماند. جوشکاری فقط شغلش نبود؛ راهی بود که با آن «با عزت» نان در می‌آورد و جلوی خانواده‌اش سربلند می‌ایستاد.

مرد خانواده؛ ازدواج و پدری

در سال **۱۳۵۳**، وقتی تنها حدود نوزده سال داشت، تصمیم گرفت زندگی‌اش را سروسامان دهد. ازدواج کرد؛ آغاز فصلی تازه در زندگی‌اش. همسری مهربان، همراهِ روزهای سختش شد و کانون کوچکی شکل گرفت که با عشق و قناعت اداره می‌شد. ثمره این ازدواج، **دو فرزند پسر** بود؛ دو چراغ کوچک خانه، که اسدالله برایشان هم پدر بود، هم دوست، هم تکیه‌گاه.

او پدری بود که نه فقط نان، که لبخند هم به خانه می‌آورد. همسرش بعدها نقل می‌کند که:
«خیلی خوش‌اخلاق بودند، همیشه با بچه‌ها بازی می‌کردند.»
در روزهایی که خستگیِ کار، عضلاتش را می‌فشرد، اما همین که پایش به خانه می‌رسید، خستگی را پشت در می‌گذاشت. آغوشش برای بچه‌ها باز بود، لبخندش آماده، و بازی‌های کودکانه‌اش در کنار پسرانش، از او یک پدر به‌یادماندنی ساخته بود.

شاید ظاهرش مردی سخت‌کوش و صنعتی بود، اما درونش پُر بود از لطافت پدرانه؛ جوشکار بود، اما روحش را هرگز به سیمان و آهن نسپرد.

سال ۱۳۵۹؛ طوفان در راه است

هنوز مدت زیادی از انقلاب اسلامی نگذشته بود که طوفان حوادث در گوشه و کنار کشور وزیدن گرفت. سال **۱۳۵۹**، سالی بود که تاریخ ایران، فصل تازه‌ای از آزمون و مقاومت را تجربه کرد. در غرب کشور، به‌ویژه در منطقه‌ی **نقده**، ناامنی و درگیری‌های مسلحانه، آرامش مردم را نشانه گرفته بود. دشمنان این خاک، با اسلحه و گلوله آمده بودند تا وحدت، امنیت و تمامیت ارضی ایران را تکه‌تکه کنند.

در چنین روزگاری، مردانی از جنس غیرت، ساکت نماندند. اسدالله آقا محمدی، همان جوشکار ساده و پدر خانواده، فهمید که حالا وقت آن است که فراتر از خانه‌ی خود، به «خانه‌ی بزرگ‌ترش» فکر کند؛ یعنی ایران.

تصمیمی که مسیر زندگی را عوض کرد

اسدالله می‌توانست بماند؛ پشت دستگاه جوشکاری‌اش، کنار خانواده‌اش، وسط خنده‌های دو پسرش. هیچ‌کس او را مجبور نکرده بود که راهی منطقه‌ی درگیری شود؛ اما روح او با «بی‌تفاوتی» بیگانه بود. او از آن مردهایی بود که وقتی می‌دید جایی از خاک وطن به خطر افتاده، دلش آرام نمی‌گرفت.

تصمیم گرفت راهی **نقده** شود؛ همان‌جایی که درگیری‌های مسلحانه شعله‌ور بود. برای او، دفاع از وطن، فقط یک شعار نبود؛ عمل بود، حرکت بود، حضور. شاید در شناسنامه، شغلش «جوشکار» ثبت شده بود، اما در دفتر تقدیر، قرار بود نامش در ردیف «مدافعان وطن» نوشته شود.

نقده؛ میدان امتحان

نقده در آن روزها فقط نام یک شهر نبود؛ نماد خط مقدم دفاع از امنیت و یکپارچگی ایران بود. درگیری‌های مسلحانه، خیابان‌ها و کوه‌ها را به میدان نبرد تبدیل کرده بود. اسدالله در این فضا، با تمام وجود برای دفاع از مردم و سرزمینش حضور یافت.

او سلاح به دست گرفت، اما هنوز همان قلب مهربان را داشت. شاید شب‌ها در گوشه‌ای، وقتی از صدای گلوله‌ها فاصله می‌گرفت، به یاد همسر و دو پسرش می‌افتاد؛ به بازی‌هایی که نیمه‌تمام مانده بود، به حرف‌هایی که هنوز به آن‌ها نگفته بود. اما ایمان داشت که اگر امروز در این نقطه از خاک وطن نجنگد، فردا همین ناامنی، درِ خانه‌ی خودش را می‌زند.

لحظه‌ای که آسمان گواه شد

در یکی از روزهای سال ۱۳۵۹، در بحبوحه‌ی همین درگیری‌های مسلحانه در نقده، گلوله‌ها بی‌رحمانه‌تر از همیشه می‌باریدند. زمینِ داغ، خونِ فرزندانش را طلب می‌کرد و آسمان، شاهدی خاموش بر این فداکاری‌ها بود.

در میان این آتش و خون، اسدالله آقا محمدی به شهادت رسید.
او نه در خانه‌اش، نه در کارگاه جوشکاری، که در خط مقدم دفاع از امنیت مردم و کشورش، جانش را تقدیم کرد. تاریخ، تاریخ دقیق شهادتش را ۱۴/۳/۵۹ ثبت کرد؛ روزی که بدنش بر خاک افتاد، اما نامش در آسمان بلند شد.

او رفت، اما نرفت؛ چون پسرانش، همسرش، و مردمی که زیر سایه‌ی امنیت زندگی کردند، ادامه‌ی راه او شدند. هر وجب از خاک نقده که امروز آرام است، مدیون خون مردانی چون اوست.

مزار؛ قرارِ دلی برای بازماندگان

پیکر پاک شهید اسدالله آقا محمدی پس از شهادت، با احترام و اندوه بسیار، به زادگاهش بازگردانده شد. اکنون، جایگاه ابدی‌اش در **آبگرم قزوین، قره‌قرطان** است؛ مزاری که شاید سنگش ساده باشد، اما داستانی که در سکوتش نهفته، از هزاران کتاب بلندتر است.

برای خانواده‌اش، آن مزار، تنها یک قطعه خاک نیست؛ قرارگاهِ دلتنگی‌هاست. جایی که دو پسرش، وقتی بزرگ‌تر شدند، هر بار که بر مزار پدر ایستادند، شاید به این فکر کردند که:
«کاش یک‌بار دیگر با ما بازی می‌کرد...»
اما در عین حال، در دلشان شعله‌ای از افتخار روشن بود؛ افتخار به پدری که مرگ در خانه را نپذیرفت، و خودش به استقبال خطر رفت تا خانه‌ی همه در امان بماند.

اخلاق و روحیه شهید؛ لبخند در اوج سختی

از ویژگی‌های بارز اخلاقی او این بود که **بسیار خوش‌اخلاق** بود. این را فقط همسر و فرزندانش نگفتند؛ هر کس او را می‌شناخت، می‌دانست که چهره‌اش اغلب با لبخند همراه است. خستگی کار، تنگی معیشت، سختی روزگار، هیچ‌کدام نتوانسته بود اخلاق خوش او را خدشه‌دار کند.

اهل اخم و تندی نبود؛ به‌ویژه با بچه‌ها. همیشه با بچه‌ها بازی می‌کرد؛ با همان دستانی که صبح تا شب با آهن و آتش سر و کار داشت، عصرها به توپ و اسباب‌بازی فرزندانش جان می‌داد. او از آن پدرهایی بود که می‌دانست کودکی، تکرار نمی‌شود؛ پس تا می‌توانست برای فرزندانش خاطره ساخت، هرچند تقدیر، فرصت ادامه‌ی این قصه را از او گرفت.

روایت عشق؛ ناگفته‌هایی که در دفترها ماند

بخشی از خاطرات این شهید در «دفترچه‌ی روایت عشق» نوشته شده است؛ جایی که همسر، دوستان یا همرزمانش، گوشه‌هایی از زندگی او را ثبت کرده‌اند. این یعنی هنوز ناگفته‌های زیادی از او وجود دارد؛ از خنده‌هایش، از شوخی‌هایش، از شجاعتش در شب‌های سخت درگیری، از لحظه‌هایی که شاید آرام گوشه‌ای نشسته و زیر لب برای خانواده‌اش دعا کرده است.

پایان باز؛ مردی از مردم، برای مردم

شهید اسدالله آقا محمدی، نه فرمانده‌ی بزرگ نظامی بود، نه صاحب منصب سیاسی، نه چهره‌ی مشهور. او یک **مرد معمولی با قلبی غیرمعمولی** بود؛ یک جوشکار ساده که وقتی پای دفاع از وطن به میان آمد، از جانش گذشت.

قصه‌ی او، قصه‌ی هزاران مرد گمنام این سرزمین است که اگر نبودند، هیچ‌کدام از ما روزهای آرام امروز را نمی‌دیدیم.

انتهای پیام/