خاطرات شفاهی والدین شهدا

روایت دلدادگی به اهل‌بیت (ع) و عاقبت شهادت

شاید همین ارادت صادقانه بود که تقدیر را چنین رقم زد تا شهادتش با شب نوزدهم ماه مبارک رمضان، شب ضربت خوردن امیرالمؤمنین (ع)، هم‌زمان شود. گویی دل عاشق محمدصالح در شب‌های قدر، بیش از همیشه به مولایش نزدیک شد و سرانجام در همان مسیر نورانی، به آرامشی جاودانه رسید.

کد خبر: ۶۲۰۰۰۶

يکشنبه - ۲۷ ارديبهشت ۱۴۰۵ / 1405 27 February

به گزارش نوید شاهد گلستان، شهید «محمد صالح کیخا» چهارم تیر ماه ۱۳۷۵، در شهرستان زاهدان به دنیا آمد. پدرش موسی، دکتری زبان و ادبیات فارسی و استاد دانشگاه فرهنگیان است و مادرش «معصومه پیران» فرهنگی است. در یک شرکت دانش بنیان در تهران مشغول به کار بود. در یازدهم اسفند ماه ۱۴۰۴، بر اثر بمباران جنگنده‌های آمریکایی در تهران به شهادت رسید. وی متأهل بود و یک پسر به نام «علی» دارد و فرزند دوم او، دختری است که هنوز متولد نشده است. مزار او در گلزار شهدا الازمن علی آباد قرار دارد.

پدر شهید در بخشی از گفتگوی تصویری می‌گوید: روزی در گفت‌وگویی با پسرعمویم درباره شهادت سخن می‌گفتیم. در میان صحبت‌ها از او پرسیدم اگر قرار باشد از میان افراد فامیل، سه نفر را نام ببری که احتمال می‌دهی روزی به شهادت برسند، چه کسانی را می‌گویی؟ او بی‌درنگ یکی از آن سه نفر را محمدصالح نام برد. آن روز شاید این سخن تنها یک حدس به نظر می‌رسید، اما امروز که به زندگی محمدصالح نگاه می‌کنم، می‌بینم او از همان زمان نیز نشانه‌هایی از یک زیست شهیدانه در رفتار و منش خود داشت.
محمدصالح جوانی مؤدب، مهربان و عمیقاً پایبند به احترام خانواده بود. همواره به پدر و مادرش احترام می‌گذاشت و بار‌ها دستان من و مادرش را می‌بوسید. این روحیه احترام و ادب تنها محدود به خانه خودمان نبود؛ همان‌گونه که به ما محبت و تکریم نشان می‌داد، نسبت به پدر و مادر همسرش نیز همین احترام و محبت را داشت.
در کنار این اخلاق نیکو، دلبستگی ویژه‌ای به اهل‌بیت (ع) در وجودش دیده می‌شد. ارادت او به ائمه اطهار تنها در سخن نبود، بلکه در باور و شیوه زندگی‌اش ریشه داشت. پس از شهادتش، وقتی وارد اتاقش شدم، نگاه من بی‌اختیار به میز کارش افتاد؛ همان میزی که سال‌ها محل تلاش، مطالعه و برنامه‌نویسی او بود. بر روی آن، برگه‌ای دیدم که دستخط خودش بر آن نقش بسته بود. وقتی جمله نوشته شده را خواندم، قلبم لرزید. نوشته بود: «تمام لذت عمرم همین است که مولایم امیرالمؤمنین است.»
این جمله کوتاه، اما عمیق، نشان از دلدادگی خالصانه او به حضرت علی (ع) داشت؛ عشقی که در جان و اندیشه‌اش جریان داشت. شاید همین ارادت صادقانه بود که تقدیر را چنین رقم زد تا شهادتش با شب نوزدهم ماه مبارک رمضان، شب ضربت خوردن امیرالمؤمنین (ع)، هم‌زمان شود. گویی دل عاشق محمدصالح در شب‌های قدر، بیش از همیشه به مولایش نزدیک شد و سرانجام در همان مسیر نورانی، به آرامشی جاودانه رسید.

{$sepehr_media_1334388_510_430}

انتهای پیام/