یادداشت؛ «آخرین لبخند ماکان»

«آخرین لبخند ماکان نصیری» دانش آموز شهید مفقودالاثر مینابی اکنون زخمی عمیق بر دل تمام مردمان این سرزمین و هر وجدان بیدار دنیا شده است.

کد خبر: ۶۱۸۸۰۴

جمعه - ۱۱ ارديبهشت ۱۴۰۵ / 1405 11 February

به گزارش نوید شاهد ایلام؛ گاه غم‌هایی هست که کلمات از توصیف آن باز می‌مانند و دست در نوشتن از این اندوه می‌لرزد این بار سنگین بر دل هرگز کهنه نمی‌شود و داغ آرزو‌هایی که پیش از شکفتن خشکیدند بر جای می‌ماند وقتی به عمق چشمان داغدار مادری خیره می‌شوی جز فریادی بی انتها در نگاهش چیزی نمی‌بینی که در اعماق جانش پیچیده است.

اما سرنوشت کودکان بی گناه حکایت تلخ دیگری دارد آنان همچون گلبرگ‌هایی هستند که در اوج طراوت زیر پای ستم پرپر می‌شوند به کدامین گناه قلب کوچکشان با هجوم ترس بشکند و چرا خنده‌های شیرینشان باید در آغوش وحشت و غبار ویرانی برای همیشه خاموش شود؟

دنیا باید پاسخگو باشد در مقابل زخمی عمیق که چهره‌هایی منفور، چون نتانیاهو و ترامپ بر جان زمین نشانده‌اند که در پی اهداف شوم نقشه می‌کشند و شعله‌های نفاق باغ رویا‌ها را به خاکستر بدل می‌کند.

زمین چرا صحنه‌ی قدرت نمایی این ظالمان باشد که کودکان و انسان‌های بی گناه هزینه‌ی این بی رحمی‌ها را بپردازند؛ و مدرسه که جای یادگیری، پرورش، خنده و بازی بچه هاست حالا برای ما بوی دلتنگی می‌دهد هنوز صدای خنده هایشان را می‌شنویم انگار که همیشه هستند.

در پایان یادی می‌کنیم از فرشتگان مدرسه‌ی شجره طیبه میناب که در نهمین روز اسفند ۱۴۰۴ صبح شنبه‌ای که قرار بود آخرین خداحافظی دانش آموزان مینابی با مادرانشان نباشد کودکان یکی یکی به مدرسه رفتند و کلاس درس را شروع کردند و لبخند کودکانه هنوز بر لبانشان نقش بسته بود در مدرسه می‌دویدند غافل از آنکه آخرین قدم هایشان در این دنیای فانی بود و به یکباره آسمان شهر غرق در غباری از غم شد.

حمله وحشیانه‌ی رژیم صهیونیستی و آمریکا فاجعه‌ای هولناک بر سر این جمع بی دفاع فرود آمد حمله‌ای که کودکان معصوم و تعدادی معلم را نشانه رفت در میان شعله‌های خشم و ویرانی ماکان نصیری نیز همچون ۱۵۶ (۱۲۰ دانش آموز شامل ۷۳ پسر و ۴۷ دختر، ۲۶ معلم، ۷ اولیای دانش آموز، یک راننده سرویس مدرسه، یک تکنسین داروخانه و یک جنین شش ماهه) فرشته‌ی دیگر پر کشید پرواز این کودک هفت ساله، اما داغی سنگین‌تر داشت پیکر پاکش در میان آوار اندوه نبود گویی خداوند در پاسخ به دل مادر داغدارش که گفت تاب دیدن سپردن او به خاک را ندارم او را در آغوش بی کران رحمت خویش جای داد جایی که دیگر نه غرش شوم انفجار‌ها گوش عالم را می‌آزارد و نه سنگینی سایه‌ی ستمگران، و آخرین لبخند ماکان اکنون زخمی عمیق بر دل تمام مردمان این سرزمین و هر وجدان بیدار دنیا شده است.

نویسنده:مریم بالوی فیلی
انتهای پیام/