«دلنوشته‌ای در شب تنهایی جبهه؛ محرمعلی آقاخانی از غربت کردستان برای برادرش نوشت»

در شامگاه سوم اردیبهشت ۱۳۶۳، هنگامی که سکوت شب‌های کردستان تنها مونس رزمندگان بود، محرمعلی آقاخانی قلم به دست گرفت و از دلتنگی‌ها، حال‌و‌هوای جبهه و مهر بی‌پایانش به خانواده نوشت؛ نامه‌ای صمیمانه خطاب به برادرش محمد که از دل غربت زاده شد و با امید دیدار پایان یافت.

کد خبر: ۶۱۸۶۷۵

سه‌شنبه - ۰۸ ارديبهشت ۱۴۰۵ / 1405 08 February

به گزارش نوید شاهد البرز؛ شهید محرمعلی آقاخانی متولد ۱۰ تیر ۱۳۴۱ در ماهدشت کرج بود که پس از فوت پدر، همراه مادر در روستای یبارک شهریار بزرگ شد. او از نوجوانی برای کمک به خانواده در باغ‌ها و کارگاه‌های نجاری کار می‌کرد. در سال ۱۳۶۰ به خدمت سربازی رفت و داوطلبانه عازم جبهه شد. سرانجام در ۲۶ اردیبهشت ۱۳۶۲ در درگیری با گروهک کومله، به عنوان تک‌تیرانداز لشکر ۲۸ سنندج به شهادت رسید.

بسم الله الرحمن الرحیم

برادر عزیزم محمد جان،

سلام گرم و صمیمانه‌ام را از راهی دور، اما با محبتی نزدیک، تقدیم تو می‌کنم. امیدوارم حال تو و همه خانواده خوب باشد و خداوند متعال سلامت و توفیق همگان را نصیب‌تان کند.

امشب، سوم اردیبهشت ۱۳۶۳، ساعت هفت و سی‌و‌پنج دقیقه، در دل این سکوت و تنهایی جبهه، به یاد شما نشسته‌ام و قلم را در دست گرفته‌ام تا آنچه در دل دارم روی این صفحه سفید بنشانم. گفتم از فرصت استفاده کنم و حال و هوای این روزهای جبهه و شرایطی را که ما رزمندگان برای اعتلای راه امام حسین(ع) می‌گذرانیم، برایت بنویسم.

برادر جان، اگر از حال من پرسیده باشی، به لطف خداوند خوبم و هیچ ناراحتی‌ای ندارم؛ فقط دوری شما عزیزان دلم را می‌گیرد. ان‌شاءالله وقتی مرخصی آمدم، دوباره دیدارمان تازه می‌شود.

لطفاً سلام گرم مرا به پدر، مادر، خواهر، یوسف و بچه‌هایش، همچنین به علی و مهدی جان و تمام دوستان و آشنایان برسان.

گفته بودی بچه‌ها برایم نامه نوشته‌اند؛ هر نامه‌ای که به دستم رسید، جوابش را داده‌ام.

برادر جان، علی‌آقا، حسن و محمدباقر به مرخصی رفته‌اند و من هم شاید شانزدهم اردیبهشت بتوانم مرخصی بیایم. البته اینجا نمی‌شود دقیق گفت و همه چیز بستگی به اوضاع دارد.

بیشتر از این مزاحمت نمی‌شوم. شما را به خدای بزرگ می‌سپارم.

خدا نگهدار… خداحافظ… به امید دیدار.

برادر شما

محرمعلی آقاخانی
سوم اردیبهشت 1363

انتهای پیام/