وصیت شهید ارتشی اسماعیل آزاد زعیم؛ «برای من گریه نکنید و کربلای حسین(ع) را به یاد آورید»

شهید ارتشی اسماعیل آزاد زعیم در وصیت‌نامه خود با سلام به امام و شهدای انقلاب، از خانواده‌اش می‌خواهد در صورت شهادتش صبر پیشه کنند و اندوهگین نباشند. او با یادآوری واقعه کربلا تأکید می‌کند که شهدا زنده‌اند و نزد خدا روزی می‌خورند و از خانواده می‌خواهد مراقب فرزندان بی‌پدر باشند و همواره برای پیروزی رزمندگان اسلام دعا کنند.

کد خبر: ۶۱۸۳۰۶

پنجشنبه - ۱۰ ارديبهشت ۱۴۰۵ / 1405 10 February

به گزارش نوید شاهد البرز؛ شهید ارتشی اسماعیل آزاد زعیم، فرزند عبدالله، در سال ۱۳۴۲ در محله حسین‌آباد کرج در خانواده‌ای مذهبی و سخت‌کوش چشم به جهان گشود. او دوران کودکی و نوجوانی را در محیطی سرشار از محبت و ایمان سپری کرد و پس از پایان سال اول راهنمایی، به دلیل شرایط اقتصادی خانواده، ترک تحصیل کرد و برای کمک به معیشت خانواده به کارگری پرداخت. اسماعیل جوانی متواضع، پرتلاش و مسئولیت‌پذیر بود که اخلاق خوش و روحیه ایمان‌مدارانه‌اش زبانزد اطرافیان بود. با فرا رسیدن زمان خدمت سربازی و هم‌زمانی آن با دوران دفاع مقدس، با شوق دفاع از وطن راهی جبهه شد و در ۱۸ اردیبهشت ۱۳۶۳ در منطقه مریوان به شهادت رسید. پیکر مطهرش در بهشت رضای نظرآباد آرام گرفته و نامش همواره با غیرت، ایمان و فداکاری گره خورده است.

در ادامه متن وصیت نامه شهید ارتشی «اسماعیل آزاد زعیم» را بخوانید.

به نام خداوند بخشنده مهربان

با درود و سلام به امام امت و شهدای انقلاب اسلامی و همه کسانی که در راه حق و حقیقت گام برمی‌دارند. سلام و احترام خود را به مادر عزیزم، برادران و خواهرانم، دوستان، بستگان و آشنایان می‌رسانم.

بر هر مسلمانی وظیفه است پیش از آنکه از این دنیا به سوی جهان ابدی کوچ کند، سخنان و سفارش‌های پایانی خود را به خانواده‌اش برساند. من نیز بنا بر همین وظیفه شرعی، خواستم چند کلمه‌ای را که در دل دارم بر روی کاغذ بیاورم.

من چیزی از مال دنیا ندارم که به عنوان وصیت باقی بگذارم. تنها آرزوی من از خداوند متعال پیروزی رزمندگان اسلام و سلامتی امام عزیز است.

مادر عزیزم و برادر بزرگم، اگر خداوند چنین مقدر کرد که شهادت نصیب من شود، این را لطف و افتخار بزرگی برای خود می‌دانم. از شما می‌خواهم هرگز به خاطر من ناراحت و اندوهگین نباشید؛ زیرا ناراحتی شما موجب شادی دشمنان اسلام و مسلمانان خواهد شد. بنابراین خواهش می‌کنم برای من گریه نکنید و غمگین نشوید.

هر زمان که به یاد من افتادید، دل و فکر خود را به سوی کربلای حسینی ببرید و به یاد بیاورید که چگونه حضرت علی‌اکبر(ع)، فرزند امام حسین(ع)، در راه حق به شهادت رسید؛ در حالی که کسی نبود تا پیکر آنان را تشییع کند. ما دست‌کم این افتخار را داریم که اگر پیکرمان به دست خانواده برسد، دوستان و بستگان ما را تشییع خواهند کرد.

اگر هم پیکر من به دست شما نرسید، باز هم اندوهگین نشوید؛ زیرا شهدا زنده‌اند و نزد خداوند روزی می‌خورند و هرگز نابود نخواهند شد.

سفارش دیگر من این است که از بچه‌ها خوب مراقبت کنید؛ زیرا آنان پدر ندارند و بیش از هر زمان دیگری به محبت و توجه شما نیاز دارند.

در پایان از شما می‌خواهم دعای همیشگی خود را فراموش نکنید و از خداوند بخواهید:

«خدایا، خدایا، تا انقلاب مهدی(عج)، خمینی را نگهدار.»

به امید پیروزی رزمندگان حق علیه باطل

فرزند کوچک شما

اسماعیل آزاد زعیم

انتهای پیام/