روایت زندگی شهید اسماعیل آزاد زعیم؛ جوانی سخت‌کوش که شرافت را با شهادت امضا کرد

شهید اسماعیل آزاد زعیم، فرزند عبدالله، جوانی متدیّن، پرتلاش و مسئولیت‌پذیر بود که از کودکی روحیه‌ای سرشار از ایمان و غیرت داشت. او پس از سال‌ها کار و تلاش برای کمک به خانواده، با آغاز خدمت سربازی و در شرایط دفاع از سرزمین، راه جهاد را انتخاب کرد و سرانجام در ۱۸ اردیبهشت ۱۳۶۳ در مریوان به مقام والای شهادت رسید.

کد خبر: ۶۱۸۳۰۰

شنبه - ۰۵ ارديبهشت ۱۴۰۵ / 1405 05 February

به گزارش نوید شاهد البرز؛ شهید اسماعیل آزاد زعیم، فرزند عبدالله، در نهم خردادماه سال ۱۳۴۲ در محله حسین‌آباد کرج، میان خانواده‌ای مذهبی، سخت‌کوش و سرشار از محبت چشم به جهان گشود. خانه‌ای ساده و صمیمی که گرمای آن با ایمان و مهربانی والدین آمیخته بود و محیطی می‌ساخت که شخصیت او در همان سال‌های نخستین زندگی به سمت پاکی، انسانیت و خداجویی شکل بگیرد.

دوران کودکی اسماعیل، روزهایی پرنشاط و سرشار از بازی‌ها و تجربه‌های کوچک اما سازنده بود. او از همان سال‌ها ویژگی‌هایی را در رفتار خود نشان می‌داد که بعدها به ستون‌های اصلی شخصیتش بدل شد؛ ویژگی‌هایی چون صداقت، احترام به بزرگ‌ترها، روحیه کمک‌کردن به دیگران و علاقه‌ای خاص به مسائل دینی. خانواده‌اش همواره از او به عنوان فرزندی آرام، مؤدب و اهل مسئولیت یاد کرده‌اند.

با رسیدن به سن مدرسه، قدم در دبستان گذاشت و دوره ابتدایی را تا پایان کلاس پنجم با پشتکار و موفقیت پشت سر گذاشت. معلمان او، بعدها در خاطراتشان، از اسماعیل به عنوان دانش‌آموزی مودب، درس‌خوان و بااخلاق یاد کردند؛ نوجوانی که حضورش آرامش‌بخش کلاس بود و همکلاسی‌هایش او را به خاطر رفتار نجیبانه‌اش دوست داشتند.

اما شرایط زندگی خانوادگی، که از لحاظ اقتصادی چندان مناسب نبود، مسیر زندگی اسماعیل نوجوان را تغییر داد. او پس از پایان سال اول دوره راهنمایی، با وجود علاقه به ادامه تحصیل، مدرسه را رها کرد تا در کنار پدر و مادر، بار زندگی را سبک‌تر کند. تصمیمی که اگرچه سخت بود، اما نشان‌دهنده عمق احساس مسئولیت او در برابر خانواده محسوب می‌شود. او معتقد بود که «کار کردن عیب نیست؛ سنگینی بار روی دوش پدر و مادر عیب است». با همین نگاه، پا به میدان کارگری گذاشت و بدون هیچ گلایه‌ای، هر روز برای کمک به خانواده تلاش کرد.

مزد ناچیز روزانه‌اش را با رضایت و لبخند به خانه می‌برد تا بخشی هرچند کوچک از هزینه‌های زندگی را تأمین کند. خانواده‌اش همواره به روحیه بزرگ و تلاش بی‌دریغ او افتخار می‌کردند. اسماعیل، روز به روز، در کنار کار، از لحاظ جسمی و روحی رشد می‌کرد و به جوانی تنومند، مصمم و توانمند تبدیل می‌شد. پدر و مادرش از دیدن ثمره این تلاش و بلوغ، احساس سربلندی می‌کردند و او را پشتوانه و امید آینده خانواده می‌دانستند.

سال‌های جوانی او با کار، تلاش و دینداری آمیخته بود. حضور در هیئت‌ها، رعایت اخلاق و تقوا، احترام به دیگران و پایبندی‌اش به اصول دینی و اخلاقی، او را نزد مردم محل فردی دوست‌داشتنی و قابل اعتماد ساخته بود. اسماعیل از همان دوران نوجوانی نشانه‌های روحیه‌ای بزرگ داشت؛ روحیه‌ای که بعدها در میدان‌های واقعی جهاد خود را نشان داد.

با فرا رسیدن زمان خدمت سربازی، اسماعیل مانند بسیاری از جوانان هم‌نسل خود، آماده شد تا وظیفه‌اش را در قبال وطن انجام دهد. اما برای او سربازی فقط یک «وظیفه اداری و قانونی» نبود؛ بلکه فرصتی برای دفاع از کشور و پاسداری از سرزمین و ارزش‌هایی بود که بدان باور داشت. آن روزها، کشور درگیر تجاوز خارجی شده بود و مرزهای ایران پذیرای دستان آلوده دشمنانی بود که قصد داشتند امنیت و استقلال این سرزمین را تهدید کنند.

اسماعیل جوان، که غیرت دینی و ملی در رگ‌های او جریان داشت، نمی‌توانست نسبت به چنین شرایطی بی‌تفاوت بماند. همان‌گونه که خود گفته بود، «وقتی پای خاک و ناموس وطن درمیان است، هیچ‌کس نباید درنگ کند.» با چنین اعتقادی، او دعوت جهاد را لبیک گفت و قدم به جبهه گذاشت؛ جایی که مردان سرزمینش با ایمان، شجاعت و عشق از وطن دفاع می‌کردند.

در جبهه، آرام و متین بود. روحیه‌ای قوی، قلبی پرایمان و شجاعتی مثال‌زدنی داشت. همرزمانش روایت می‌کردند که اسماعیل نه‌تنها رزمنده‌ای شجاع، بلکه جوانی خوش‌رفتار، مهربان و اهل کمک بود؛ کسی که حتی در سخت‌ترین لحظه‌ها، لبخند از چهره‌اش محو نمی‌شد و با روحیه‌دادن به اطرافیان، سختی‌ها را آسان‌تر می‌کرد.

حضور او در خط مقدم، روایت دیگری از مسئولیت‌پذیری و عشق به وطن بود. او که روزگاری برای کمک به خانواده از مدرسه گذشته بود، این بار برای دفاع از خانواده بزرگ‌ترش یعنی «میهن» از جان خود گذشت. در روز هجدهم اردیبهشت ۱۳۶۳، در منطقه مریوان، در حالی که در میدان نبرد ایستادگی می‌کرد، به شهادت رسید؛ شهادتی که نه پایان زندگی او، بلکه آغاز جاودانگی‌اش بود.

خبر شهادت او برای خانواده، اگرچه سخت و جانکاه بود، اما موجب سرافرازی و افتخار نیز شد. پدر و مادرش می‌دانستند که اسماعیل راهی را انتخاب کرده که جز بهشت سرانجامی ندارد؛ راهی که از ایمان، غیرت و شجاعت ساخته شده است. پیکر مطهرش پس از انتقال به زادگاهش، در بهشت رضای نظرآباد آرام گرفت تا زیارتگاه دل‌هایی باشد که به یاد رشادت و بزرگی او می‌تپد.

امروز، سال‌ها پس از شهادت اسماعیل آزاد زعیم، نام او همچنان در میان مردمان شهرش با احترام برده می‌شود. زندگی ساده اما پربارش، تلاش‌های بی‌وقفه‌اش برای خانواده، ایمان عمیق، حس مسئولیت و سرانجام شهادت باشکوهش، الگویی روشن برای نسل امروز است؛ الگویی از جوانی که با وجود زندگی ساده، روحی بزرگ داشت و در نهایت، بزرگ‌ترین سرمایه‌اش یعنی جان خود را تقدیم امنیت و آرامش مردمش کرد.

انتهای پیام/