مجموعه مقالات دفتر مطالعات وپژوهش‌های بنیاد شهید و امور ایثارگران/ «ویژه جنگ رمضان»/ ۳

الگوی ایرانی قدرت؛ واکاوی پیوند راهبردی خودباوری علمی و روحیه جهادی

قدرت ایران نه تنها از موشک‌ها، بلکه از ایمان و خودباوری علمی زاده شده است؛ الگویی که ذهن‌ها را به چالش کشیده و معادلات بازدارندگی منطقه را دگرگون کرده است. این قدرت از جنس الهام است که اندیشه خودباوری علمی و فرهنگ ایثار را به میراثی فرامرزی برای جهان اسلام تبدیل کرده است. شهیدان علم نماد پیوند «دانش و ایمان» هستند، جایی که «ایثار» به عنوان سوخت محرکه «نوآوری» عمل می‌کند و مسیری که از شهادت آغاز شده تا به خودکفایی و فناوری رسیده است.

کد خبر: ۶۱۸۱۵۶

پنجشنبه - ۰۳ ارديبهشت ۱۴۰۵ / 1405 03 February

مقدمه: معمای قدرت ایران در نظم بین‌الملل

در ادبیات جریان اصلی روابط بین‌الملل، قدرت ملی تابعی از مجموع مؤلفه‌های ملموسی، چون وسعت سرزمینی، توان نظامی، تولید ناخالص داخلی و نفوذ دیپلماتیک تعریف می‌شود. بر اساس این سنجه‌ها، جمهوری اسلامی ایران طی چهار دهه گذشته در موضعی نامتقارن و به ظاهر ضعیف در برابر ائتلاف غربی-عبری قرار داشته است. با این حال، نتیجه میدانی این رویارویی طولانی‌مدت، نه فروپاشی و نه تسلیم ایران، که تثبیت آن به عنوان یک قدرت منطقه‌ای غیرقابل انکار و کنشگری مؤثر در معادلات جهانی بوده است. این شکاف میان «پیش‌بینی نظری» و «واقعیت عینی»، نشان‌دهنده وجود یک متغیر پنهان در معادله قدرت ایران است؛ متغیری که تحلیلگران غربی یا از دیدن آن عاجز مانده‌اند یا عامدانه آن را نادیده می‌گیرند. این مقاله استدلال می‌کند که قدرت ایران محصول ترکیب منحصر‌به‌فرد «خودباوری علمی» (سخت‌افزار پیشرفت) و «روحیه جهادی» (نرم‌افزار ایثار) است و این آمیختگی، یک الگوی نوین از قدرت‌سازی را به جهان عرضه کرده است.

۱. دوگانه علم و ایمان در تجربه تاریخی ایران معاصر

برای درک عمیق الگوی ایرانی قدرت، ضروری است به ریشه‌های تاریخی و جامعه‌شناختی آن بازگردیم. انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ یک «گسست تمدنی» در تاریخ معاصر ایران بود؛ گسستی از الگوی توسعه وابسته به غرب و آغازگر راهی نو برای ساختن تمدنی مستقل. این انقلاب از همان ابتدا بر دو پایه استوار بود: عقلانیت علمی (تأکید بر آموزش، پژوهش و فناوری) و معنویت دینی (تأکید بر ارزش‌های ایثار، شهادت و عدالت‌خواهی).

جنگ تحمیلی هشت‌ساله (۱۳۵۹-۱۳۶۷) نخستین آزمون بزرگ این الگو بود. ایران در حالی با ارتش بعث عراق مواجه شد که زنجیره تأمین تسلیحات غربی آن به‌یکباره قطع شده بود. در این برهه حساس، دو واکنش هم‌زمان از دل جامعه ایران سر برآورد:

۱. واکنش علمی-صنعتی: متخصصان و مهندسان ایرانی در پادگان‌ها و دانشگاه‌ها دست به کار شدند و با مهندسی معکوس قطعات و مهمات مورد نیاز جبهه‌ها را تأمین کردند. این آغاز راهی بود که به «خودکفایی دفاعی» انجامید.

۲. واکنش ایمانی-جهادی: هم‌زمان، موج عظیمی از جوانان با روحیه ایثار و شهادت‌طلبی به جبهه‌ها شتافتند و با حداقل امکانات، در برابر ارتش مجهز صدام ایستادگی کردند. این روحیه، نه تنها از فروپاشی خطوط دفاعی جلوگیری کرد، بلکه به دشمن آموخت که اراده ملت ایران را نمی‌توان با تانک و هواپیما در هم شکست.

این تجربه تاریخی، الگویی تلفیقی را در حافظه جمعی و ساختار نهادی ایران نهادینه کرد: الگویی که در آن «دانش» بدون «ایمان» ناقص است و «ایثار» بدون «علم» عقیم می‌ماند.

۲. سازوکار‌های هم‌افزایی علم و ایثار در الگوی ایرانی قدرت

آنچه الگوی ایرانی را از سایر تجارب توسعه در جهان متمایز می‌کند، صرفِ وجود این دو مؤلفه نیست، بلکه نوع رابطه و هم‌افزایی میان آنهاست. در این الگو، خودباوری علمی و روحیه جهادی نه به صورت موازی و مستقل، که در یک چرخه بازخوردی مثبت و تقویت‌شونده عمل می‌کنند.

الف) ایثار به مثابه سوخت محرک خودباوری علمی

فرهنگ ایثار و شهادت، یک «نظام انگیزشی» قدرتمند برای جامعه علمی و فنی ایران ایجاد کرده است. در جوامع مصرف‌گرا، انگیزه اصلی برای نوآوری و تحقیق، سود مادی و رفاه شخصی است. اما در الگوی ایرانی، ارزش‌های والاتری، چون «ادای تکلیف»، «دفاع از مظلوم» و «سربلندی میهن اسلامی» به موتور محرکه دانشمندان تبدیل شده است. شهیدانی، چون محسن فخری‌زاده، مجید شهریاری و داریوش رضایی‌نژاد نمونه‌های عینی این پدیده هستند. آنان در اوج تحریم و تهدید، نه برای پاداش مادی، که با انگیزه‌های برگرفته از فرهنگ ایثار، در خط مقدم جهاد علمی قرار گرفتند و جان خود را بر سر این راه نهادند. شهادت این نخبگان، به جای ایجاد رعب، به افزایش مشروعیت و جذابیت فعالیت‌های علمی راهبردی در میان نسل جوان انجامید و چرخه جذب و پرورش نیروی انسانی متعهد را تقویت کرد.

ب) خودباوری علمی به مثابه تجلی عینی روحیه جهادی

در سوی دیگر، دستاورد‌های ملموس علمی و فناورانه، اعتبار و کارآمدی روحیه جهادی را در افکار عمومی تثبیت کرده است. اگر فرهنگ ایثار صرفاً در قالب شعار و مناسک باقی می‌ماند و به نتایج عینی در زندگی مردم منجر نمی‌شد، به تدریج دچار فرسایش می‌گشت. اما مشاهده پیشرفت‌های حیرت‌انگیز ایران در حوزه‌های موشکی، پهپادی، هسته‌ای صلح‌آمیز و نانو، آن هم تحت شدیدترین فشار‌های بین‌المللی، به مثابه «سند زنده کارآمدی تفکر مقاومت» عمل کرده است.

هر پرتاب موفق یک موشک نقطه‌زن یا رونمایی از یک سامانه پدافندی بومی، پیامی روشن به جامعه ایران و ملت‌های منطقه مخابره می‌کند: «ما توانستیم؛ راه ایثار و مقاومت به بن‌بست نمی‌رسد.» این دستاوردها، روحیه جهادی را از یک «ایده‌آل آرمانی» به یک «ضرورت راهبردی» برای بقا و پیشرفت کشور تبدیل کرده است. به بیان دیگر، علم به مقاومت، عینیت و اقتدار بخشیده است.

۳. تبلور الگوی ایرانی در دکترین بازدارندگی بومی

نتیجه نهایی این هم‌افزایی را می‌توان در شکل‌گیری یک دکترین دفاعی-امنیتی بومی مشاهده کرد که تحلیلگران غربی از آن با عنوان «ضد دسترسی و منع منطقه‌ای» (A۲/AD) یاد می‌کنند. اما این دکترین برای ایران صرفاً یک مفهوم نظامی نیست، بلکه تبلور همان الگوی تلفیقی علم و ایمان در عرصه راهبرد دفاعی است.

- بُعد علمی دکترین: طراحی و تولید انبوه موشک‌های بالستیک نقطه‌زن (فاتح، خلیج فارس)، پهپاد‌های رزمی و شناسایی دوربرد (شاهد، مهاجر) و سامانه‌های پدافند هوایی چندلایه (باور-۳۷۳، سوم خرداد) که همگی حاصل خودباوری علمی و غلبه بر تحریم‌های تکنولوژیک است.

- بُعد ایمانی دکترین: شبکه گسترده نیرو‌های مردمی و گروه‌های مقاومت منطقه‌ای که با روحیه جهادی و فرهنگ شهادت‌طلبی، هزینه هرگونه ماجراجویی دشمن را به طرز غیرقابل تحملی افزایش می‌دهند. این شبکه انسانی، «عمق استراتژیک نرم» ایران را تشکیل می‌دهد که با هیچ فناوری‌ای قابل حذف یا جایگزینی نیست.

این دکترین بومی، برخلاف دکترین‌های صرفاً تکنولوژیک غربی، دارای یک لایه دفاعی روانی و هویتی است. موشک‌های ایران توسط انسان‌هایی هدایت و شلیک می‌شوند که خود را وارث راه شهیدان می‌دانند و از مرگ نمی‌هراسند. این واقعیت، محاسبات پنتاگون را با عدم قطعیت بنیادین مواجه ساخته است، زیرا در مدل‌های ریاضی و شبیه‌سازی‌های کامپیوتری آنان، «ایمان» به عنوان یک متغیر کمی قابل سنجش، جایی ندارد.

۴. ابعاد فرامرزی الگو: صدور مفهوم مقاومت

الگوی ایرانی قدرت، محدود به مرز‌های جغرافیایی ایران نمانده و به یک «مدل مرجع» برای جنبش‌های آزادی‌بخش در غرب آسیا تبدیل شده است. گروه‌های مقاومت در لبنان، فلسطین و یمن، دقیقاً همین الگوی تلفیقی را در مقیاس خود پیاده کرده‌اند:

- در لبنان: حزب‌الله با ترکیب «دانش موشکی و پهپادی» با «فرهنگ جهادی و شهادت‌طلبی» توانست ارتش شکست‌ناپذیر اسرائیل را در جنگ ۳۳ روزه (۲۰۰۶) وادار به عقب‌نشینی کند.

- در یمن: انصارالله با حداقل امکانات مادی، اما با حداکثر روحیه ایثار و بهره‌گیری خلاقانه از فناوری‌های بومی (پهپاد و موشک)، توانسته است ائتلاف متجاوز سعودی-اماراتی را زمین‌گیر کند.

این واقعیت نشان می‌دهد که الگوی ایرانی قدرت، یک پدیده منحصر به جغرافیا یا قومیت خاص نیست، بلکه فرمولی تکرارپذیر برای ملت‌هایی است که در برابر سلطه‌گری قدرت‌های بزرگ ایستاده‌اند. این فرمول ساده، اما عمیق است: «علم را با ایمان بیامیزید و از دشمن نهراسید.»

الگویی برای فردای جهان اسلام

در جمع‌بندی نهایی باید اذعان داشت که قدرت جمهوری اسلامی ایران در نظم در حال گذار بین‌الملل، محصول یک «تصادف تاریخی» یا «رانت ژئوپلیتیک» نیست. این قدرت، ثمره یک الگوی آگاهانه و راهبردی است که در آن «خودباوری علمی» و «روحیه جهادی» همچون دو بال یک پرنده، ایران را به اوج بازدارندگی و عزت رسانده‌اند.

این الگو ثابت کرده است که می‌توان تحت شدیدترین فشار‌های خارجی، نه تنها به پیشرفت دست یافت، بلکه به یک «الهام‌بخش» برای سایر ملت‌ها تبدیل شد. تداوم این مسیر پرافتخار، در گرو حفظ و تقویت هم‌زمان این دو بال است: تقویت بنیه علمی و فناورانه کشور از یک سو، و پاسداشت و ترویج فرهنگ ایثار و شهادت از سوی دیگر. بنیاد شهید و امور ایثارگران به عنوان متولی ترویج این فرهنگ، نقشی بی‌بدیل در بازتولید این الگوی قدرت‌آفرین ایفا می‌کند. آینده از آن ملتی است که علم را با ایمان و مقاومت را با خودباوری درآمیزد؛ این است رمز ماندگاری و سربلندی ایران اسلامی.

دفتر مطالعات و پژوهش‌های بنیاد شهید و امور ایثارگران، بهار 1405