شهید محمدتقی اکبریه؛ رزمنده مؤمن و سرباز وظیفه‌شناس ارتش که عمرش را وقف خدمت و ایمان کرد

شهید محمدتقی اکبریه، متولد ۱۳۲۵ در یکی از روستاهای قزوین، از رزمندگان غیور ارتش جمهوری اسلامی ایران بود که سال‌ها با ایمان، نظم و تعهد در مسیر خدمت قدم برداشت. او در ۲۸ فروردین ۱۳۶۱ در اندیمشک و در حین خدمت، بر اثر عارضه قلبی به شهادت رسید و در امامزاده طاهر کرج به خاک سپرده شد.

کد خبر: ۶۱۷۵۰۸

چهارشنبه - ۰۹ ارديبهشت ۱۴۰۵ / 1405 09 February

به گزارش نوید شاهد البرز؛  شهید ارتشی محمدتقی اکبریه در سال ۱۳۲۵ در یکی از روستاهای آرام و سنتی استان قزوین چشم به جهان گشود. خانواده او از طبقه‌ای مذهبی، زحمتکش و پاک‌زاد بودند؛ فضایی که از نخستین روزهای زندگی، روحیه‌ای قوی، سخت‌کوش و خداجوی را در وجود او پایه‌گذاری کرد. محمدتقی در دامن مادری مهربان و مؤمن و پدری بااخلاق و پرتلاش بزرگ شد؛ پدر و مادری که با وجود شرایط زندگی ساده، فرزندان خود را با ارزش‌های دینی، رعایت اخلاق، صداقت، توجه به نماز و خدمت به مردم تربیت می‌کردند.

دوران کودکی و تحصیل

محمدتقی دوران کودکی خود را در همان فضای روستایی گذراند؛ محیطی آمیخته با صفا، کار، تلاش و دیانت. او در هفت‌سالگی وارد دبستان شد و تحصیلات دوره ابتدایی و سپس راهنمایی را با پشتکار پشت سر گذاشت. مدرک تحصیلی او «سیکل» بود که در آن سال‌ها برای بسیاری از جوانان روستایی نقطه پایان تحصیل محسوب می‌شد. اما آنچه او را از دیگر همسالان متمایز می‌کرد، نه مدرک تحصیلی، که روحیه انضباط، ادب و مسئولیت‌پذیری در رفتارهایش بود.

ورود به ارتش و آغاز مسیر خدمت

محمدتقی پس از پایان تحصیلات، وارد ارتش جمهوری اسلامی ایران شد؛ نهادی که با روحیه منظم و دقیق او سازگاری کامل داشت. او به‌تدریج با پشتکار، جدیت و تلاش فراوان، جایگاه محکمی در مسیر شغلی خود پیدا کرد. محل کار او در پادگان و سکوی نظامی اندیمشک بود؛ منطقه‌ای مهم که نیروهای ارتش در آنجا وظیفه پشتیبانی و آماده‌سازی در روزهای پرالتهاب پیش و پس از پیروزی انقلاب را بر عهده داشتند.

در محیط کار، محمدتقی به عنوان نیرویی منظم، کم‌توقع، امین و وظیفه‌شناس شناخته می‌شد. هم‌رزمانش همیشه از روحیه خیرخواهی، صداقت، ادب و علاقه‌مندی او به انجام دقیق وظایف تمجید می‌کردند. او که سال‌ها در میان نظامیان مشغول خدمت بود، روحیه‌ای آرام، استوار و درعین‌حال پرانرژی داشت و همین ویژگی‌ها سبب می‌شد هرکس با او هم‌نشین می‌شد، به شخصیتش احترام بگذارد.

ازدواج و تشکیل خانواده

محمدتقی در سال‌های جوانی ازدواج کرد و زندگی مشترکی را آغاز کرد که ثمره آن پنج فرزند بود: سه دختر و دو پسر. خانواده برای او ستون اصلی زندگی و تکیه‌گاه معنوی بود؛ به‌گونه‌ای که با وجود شرایط سخت کاری و حضور طولانی در محل خدمت، همواره تلاش می‌کرد محبت، آرامش و رسیدگی به همسر و فرزندان را فراموش نکند. او مردی خانواده‌دوست بود و در تربیت فرزندان، بر اخلاق، راستگویی، احترام به بزرگ‌ترها، رعایت حقوق دیگران و ایمان به خدا تأکید داشت.

حضور اجتماعی و مسئولیت‌پذیری

از ویژگی‌های مهم شهید اکبریه حضور فعال در فعالیت‌های اجتماعی بود. او انسانی مردم‌دار بود و حتی خارج از ساعات کاری، برای کمک به دیگران از هیچ تلاشی دریغ نمی‌کرد. دوستان و هم‌رزمان او نقل می‌کنند که «اگر کسی نیاز به یاری داشت، محمدتقی اولین نفری بود که قدم پیش می‌گذاشت.» نظم، دقت و روحیه کمک‌رسانی در رفتارهای روزمره‌اش آشکار بود.

عبادت، ایمان و معنویت

در کنار مسئولیت‌های نظامی، شهید اکبریه توجه ویژه‌ای به امور عبادی داشت. او نماز اول وقت را هرگز ترک نمی‌کرد و به نماز جماعت اهمیت فراوان می‌داد. شرکت در مجالس دینی و جلسات مذهبی از برنامه‌های همیشگی او بود و این معنویت، ستون اصلی آرامش درونی‌اش محسوب می‌شد. دوستانش از او به عنوان فردی باایمان، متواضع و اهل تقوا یاد می‌کنند؛ انسانی که عبادت را زینت زندگی می‌دانست و ایمانش در رفتار، اخلاق و منش او جلوه داشت.

فعالیت‌ها در سال‌های انقلاب

محمدتقی در سال‌های پیش از پیروزی انقلاب اسلامی نیز همچون بسیاری از مردم شجاع و باایمان کشور، در راهپیمایی‌ها و تجمعات مردمی حضور داشت. در محل خدمت خود نیز با روحیه وظیفه‌شناسی و پایبندی به ارزش‌ها، در مسیر خواسته‌های مردم همراه بود. او بارها به دلیل همین رویکرد، تحت فشار و تهدید قرار گرفت، اما هیچ‌گاه از اعتقاد و مسیری که انتخاب کرده بود، عقب‌نشینی نکرد.

ورود به دوران دفاع و انجام وظیفه

با آغاز جنگ تحمیلی، شهید اکبریه چون بسیاری از نیروهای دلسوز ارتش، احساس مسئولیت بیشتری پیدا کرد. او با ایمان کامل و برای دفاع از مرزهای کشور، به جبهه اعزام شد و در قالب نیروهای ارتش به عنوان رزمنده انجام وظیفه کرد. هرچند تنها یک‌بار اعزام رسمی در پرونده او ثبت شده، اما همان حضور کوتاه نیز با جدیت، تعهد و روحیه خدمت همراه بود.

شهادت

در تاریخ ۲۸ فروردین ۱۳۶۱، در حالی که محمدتقی اکبریه در محل خدمت خود در اندیمشک مشغول انجام وظیفه بود، بر اثر عارضه قلبی دارفانی را وداع گفت و به یاران آسمانی پیوست. گویی سال‌ها تلاش، مسئولیت‌پذیری، حضور در میدان خدمت و فشارهای جسمی و روحی آن دوران، جسم او را خسته کرده بود و خداوند در همان سنگر خدمت، جانش را پذیرفت.

پیکر مطهر او در امامزاده طاهر کرج به خاک سپرده شد؛ جایی که امروز محل آرامش و یادآوری زندگی پرمعنا و پرثمر اوست.

ویژگی‌های اخلاقی شهید

بر اساس روایت خانواده و همرزمان، سه ویژگی بیش از همه در شخصیت محمدتقی اکبریه برجسته بود:

ادب و نظم: او در تمام تعاملات اجتماعی، کاری و خانوادگی، رفتاری آرام، مؤدبانه و دقیق داشت.

خیرخواهی و مردم‌داری: هرجا نیاز به کمک بود، پیش‌قدم می‌شد؛ نه با شعار، بلکه با عمل.

ایمان و عشق به دین: او عاشق عبادت، نماز اول وقت و شرکت در برنامه‌های مذهبی بود و در همه کارهایش اخلاص داشت.

پیام و وصیت شهید

ساده، اما عمیق و آموزنده:

«جهاد در راه خدا، نماز اول وقت، احسان و فداکاری.»

انتهای پیام/