قولی که بر کفن ماند» | از وصیت‌نامه‌ی عاشورایی شهید الوندی تا وعده‌ی شفاعت در آخرت

شهید «علیرضا الوندی» با وصیت‌نامه‌ای سرشار از عشق به امام حسین (ع) و آرزوی تکرار نشدن «عصر عاشورا»، راهی آسمان شد؛ و همسر جوانش با نوشتن «شهدا خوش‌قول هستند» بر کفن همسر، پیوندی آسمانی را ثبت کرد که وعده‌ی شفاعت، آن را جاودانه ساخت.

کد خبر: ۶۱۷۵۰۳

پنجشنبه - ۲۷ فروردين ۱۴۰۵ / 1405 27 January

به گزارش نوید شاهد کرمانشاه، دست‌نوشته‌ی خواندنی و قابل تأمل شهید جنگ رمضان، پاسدار «علیرضا الوندی» که در حمله ناجوانمردانه آمریکایی - صهیونیستی به درجه رفیع شهادت نائل آمد، پرده‌ای تازه از روحیه عاشورایی و باور‌های معنوی این شهید گرانقدر را پیش روی مخاطبان قرار می‌دهد.
شهید الوندی ۲۱ ساله، ۱۳ رجب امسال، در حالی که گویی حال و هوایی متفاوت در وجودش موج می‌زده، دست به نگارش وصیت‌نامه‌ای می‌زند که مضامین آن از عمق ایمان، رضایت قلبی و روح عاشقانه پایان‌جویی او خبر می‌دهد.
علیرضا وصیت‌نامه‌اش را با این جمله آغاز می‌کند:
«باشد که خدایا چنان کن سرانجام کار، تو خشنود باشی و ما رستگار.»
سپس با لحنی سرشار از آرامش و اطمینان خاطر، به خانواده و دوستانش می‌نویسد:
«خوشحال باشید که به مرگ طبیعی شما را ترک نکردم. فراموش نکنید شهدا زنده‌اند و نزد خدا روزی می‌خورند. سعی کنید ناراحت نباشید، بی‌قراری نکنید که موجب به هم خوردن آرامش من می‌شود.»
شهید والامقام در ادامه، خانواده خود را به یادآوری بزرگ‌پرچم‌دار عاشورا فرا می‌خواند و می‌نویسد: «برای امام حسین (ع) گریه کنید که کسی را نداشت. به نیابت از من به زیردستان نیکی کنید، کمک کنید.»
شهید الوندی وصیت‌نامه‌اش را با جملاتی که عمق دلدادگی‌اش به فرهنگ عاشورا را نشان می‌دهد، چنین پایان می‌بخشد: «درب بهشت منتظر شما هستم تا مورد شفاعت مولای‌مان امام حسین (ع) قرار گیرید. سعی کنید به جای مراسم، برایم روضه حضرت ابوالفضل (ع) برگزار کنید. فقط خدا کند بعد از ما عصر عاشورا تکرار نشود.»
آری؛ اینگونه شد که مردم شهیدپرور ایران اسلامی در جنگ رمضان، همان‌گونه که شهید بزرگوار در وصیتش از خدا خواسته که عصر عاشورا تکرار نشود، شبانه و در سکوت، اما پرمعنا، سنگر خیابان‌ها را روشن کردند تا نشان دهند چشم بیدار این سرزمین اجازه جولان به دشمن آمریکایی‌-صهیونیستی؛ یزیدیان زمانه را نخواهد داد.
قولی که بر کفن ماند
در این میان، صحنه‌ای از وداع همسر شهید، که تنها چهل روز از عقدشان می‌گذشت، یادآور عمق عشق و پیمانی است که نیمه‌تمام ماند. او بر روی کفن همسر شهیدش نوشت: «عزیز دلم، قولمان یادت باشد، شهدا خوش‌قول هستند.» دعای علیرضا سر سفره عقد نیز نشان از شوق وصال داشت؛ او همان‌جا طلب شهادت کرد و به همسرش قول داد که در آخرت شفاعت او را بر عهده گیرد قولی که امروز به نشانی از یک پیوند آسمانی تبدیل شده است.
انتهای پیام/