از کلاس اقتصاد تا میدان مین؛ روایت زندگی شهید «اسماعیل آزادفلاح» در عملیات فتح‌المبین

شهید «اسماعیل آزادفلاح» دانش‌آموزی از دیار نظرآباد بود که با آغاز جنگ تحمیلی درس و مدرسه را کنار گذاشت و برای دفاع از میهن راهی جبهه شد. او در حالی که تنها ۱۷ سال داشت، در عملیات بزرگ فتح‌المبین و در محور دزفول ـ شوش بر اثر اصابت گلوله به کمر به شهادت رسید و نام خود را در شمار شهدای سرافراز دفاع مقدس ثبت کرد.

کد خبر: ۶۱۶۷۸۷

چهارشنبه - ۱۹ فروردين ۱۴۰۵ / 1405 19 January

به گزارش نوید شاهد البرز، شهید «اسماعیل آزادفلاح» در بیستم فروردین سال ۱۳۴۴ در شهر نظرآباد از توابع شهرستان ساوجبلاغ، در خانواده‌ای متدین و زحمتکش چشم به جهان گشود. پدرش «قربان‌علی» مردی ساده‌زیست و پایبند به ارزش‌های دینی بود و مادرش نیز با محبت و ایمان، فرزندان خود را در محیطی سرشار از اخلاق و معنویت تربیت می‌کرد. فضای مذهبی و صمیمی خانواده، از همان سال‌های نخست زندگی در شکل‌گیری شخصیت معنوی و روحیه مسئولیت‌پذیر اسماعیل نقش مهمی داشت.

اسماعیل دوران کودکی خود را در آغوش گرم خانواده سپری کرد و از همان سال‌های ابتدایی زندگی، روحیه‌ای آرام، مهربان و در عین حال جدی و مسئولیت‌پذیر داشت. اطرافیان او را نوجوانی مؤدب، خوش‌اخلاق و دلسوز می‌شناختند. احترام به بزرگ‌ترها و مهربانی با کوچک‌ترها از ویژگی‌های بارز اخلاقی او بود؛ ویژگی‌هایی که باعث می‌شد در میان دوستان و آشنایان محبوبیت ویژه‌ای داشته باشد.

او تحصیلات خود را در مدارس نظرآباد آغاز کرد و با تلاش و پشتکار به مقطع دبیرستان رسید. اسماعیل تا سال سوم متوسطه در رشته علوم اقتصادی به تحصیل پرداخت. در دوران تحصیل، دانش‌آموزی منظم و کوشا بود و معلمانش از علاقه او به درس و آینده‌ای روشن سخن می‌گفتند. با وجود این، روحیه مسئولیت‌پذیر و حس تعهد او نسبت به جامعه و کشور، باعث می‌شد تنها به فکر پیشرفت شخصی نباشد، بلکه همواره به سرنوشت مردم و میهن خود نیز بیندیشد.

سال‌های نوجوانی اسماعیل همزمان با پیروزی انقلاب اسلامی و سپس آغاز جنگ تحمیلی عراق علیه ایران بود. فضای آن روزهای کشور، سرشار از شور انقلابی و احساس مسئولیت برای دفاع از ارزش‌ها و تمامیت ارضی ایران بود. با شروع جنگ، بسیاری از جوانان و نوجوانان با انگیزه‌ای عمیق برای دفاع از میهن راهی جبهه‌ها شدند. اسماعیل نیز که روحیه‌ای حساس و غیرتمند داشت، نمی‌توانست نسبت به حوادث کشور بی‌تفاوت باشد.

با شدت گرفتن نبردها در جبهه‌های جنوب، او تصمیم گرفت درس و مدرسه را برای مدتی کنار بگذارد و به صف مدافعان کشور بپیوندد. این تصمیم برای یک نوجوان دانش‌آموز آسان نبود، اما عشق به دفاع از میهن و آرمان‌های انقلاب، او را در این راه مصمم کرده بود. سرانجام از طریق بسیج به جبهه‌های نبرد اعزام شد تا در کنار دیگر رزمندگان در برابر دشمن بعثی ایستادگی کند.

پس از حضور در جبهه، شهید آزادفلاح در لشکر ۱۰ سیدالشهدا(ع) سازماندهی شد و به عنوان رزمنده در واحد تخریب به فعالیت پرداخت. مسئولیت تخریب در جبهه‌ها از جمله مأموریت‌های دشوار و خطرناک به شمار می‌رفت؛ زیرا نیروهای این واحد وظیفه داشتند با خنثی‌سازی مین‌ها، ایجاد معبر در میدان‌های مین و آماده‌سازی مسیر برای پیشروی نیروها، زمینه عملیات رزمندگان را فراهم کنند. انجام چنین مسئولیتی نیازمند شجاعت، دقت و روحیه‌ای قوی بود؛ ویژگی‌هایی که در وجود این نوجوان رزمنده به خوبی دیده می‌شد.

اسماعیل با وجود سن کم، در جبهه رفتاری پخته و مسئولانه داشت. دوستان و همرزمانش از روحیه ایثار، تواضع و اخلاص او یاد می‌کردند. او همواره تلاش می‌کرد وظایف خود را با دقت انجام دهد و در سخت‌ترین شرایط نیز روحیه امید و استقامت را در میان دیگران تقویت کند. شب‌های جبهه برای او فرصتی برای عبادت و راز و نیاز با خداوند بود و روزها را با تلاش و مجاهدت در کنار همرزمانش سپری می‌کرد.

در بهار سال ۱۳۶۱، رزمندگان اسلام برای انجام یکی از مهم‌ترین عملیات‌های دفاع مقدس آماده می‌شدند؛ عملیاتی که بعدها به نام «فتح‌المبین» در تاریخ جنگ ثبت شد. هدف این عملیات آزادسازی بخش‌های وسیعی از مناطق اشغال‌شده در غرب شوش و دزفول و عقب راندن نیروهای دشمن بود. اسماعیل نیز به عنوان یکی از رزمندگان لشکر ۱۰ سیدالشهدا(ع) در این عملیات حضور داشت.

در جریان عملیات فتح‌المبین، نیروهای ایرانی با رشادت و ایثار فراوان در محورهای مختلف به دشمن یورش بردند. در یکی از همین محورهای عملیاتی در منطقه دزفول ـ شوش، شهید آزادفلاح در حال انجام مأموریت بود که بر اثر اصابت گلوله به ناحیه کمر به شدت مجروح شد. این نوجوان ۱۷ ساله که با عشق به دفاع از میهن به جبهه آمده بود، سرانجام در چهارم فروردین سال ۱۳۶۱ به فیض عظیم شهادت نائل آمد و به کاروان شهدای دفاع مقدس پیوست.

خبر شهادت او برای خانواده، دوستان و مردم نظرآباد بسیار سنگین و در عین حال افتخارآمیز بود. نوجوانی که روزی در کوچه‌های شهرشان بازی می‌کرد و در کلاس‌های درس به دنبال آینده‌ای روشن بود، اکنون با ایثار جان خود نامش را در شمار شهدای سرافراز این سرزمین ثبت کرده بود.

پیکر مطهر این شهید پس از تشییعی باشکوه در گلزار شهدای بهشت رضای نظرآباد به خاک سپرده شد. مزار او از آن زمان تاکنون به مکانی برای حضور دوستداران فرهنگ ایثار و شهادت تبدیل شده است؛ جایی که مردم با حضور بر سر مزارش یاد و خاطره این نوجوان شهید را زنده نگه می‌دارند.

زندگی کوتاه اما پرمعنای شهید اسماعیل آزادفلاح نشان‌دهنده روح بزرگ نسلی است که در سخت‌ترین روزهای تاریخ معاصر ایران، با ایمان و فداکاری از کشور خود دفاع کردند. او در حالی که می‌توانست سال‌های جوانی خود را در مدرسه و در مسیر تحصیل سپری کند، راهی متفاوت را برگزید و با حضور در جبهه‌ها نشان داد که دفاع از میهن و ارزش‌های انسانی برایش از هر چیز دیگری مهم‌تر است.

امروز نام و یاد این شهید نوجوان، همچون دیگر شهدای دفاع مقدس، الهام‌بخش نسل‌های بعدی است؛ نسلی که با مرور زندگی و ایثار آنان، معنای واقعی مسئولیت‌پذیری، شجاعت و عشق به میهن را بهتر درک می‌کند. شهید اسماعیل آزادفلاح نمونه‌ای از هزاران جوانی است که با ایمان، صداقت و فداکاری، امنیت و عزت امروز ایران اسلامی را رقم زدند و نام خود را برای همیشه در تاریخ این سرزمین ماندگار کردند.

انتهای پیام/