آخرین نوروز شهیدان گرانقدر «سام و بهرام»

در آن نوروز پرآشوب، «سام محمدی»، با شجاعتی استثنایی، به یاری همرزمانش شتافت. در حالی که خطر در کمین بود، او با وجود زخم‌هایش، دیگران را به امنیت رساند. آخرین روز سال، روزی شد که نام او و همرزم شهیدش «بهرام کمرخانی» را در تاریخ ایثار و شهادت جاودانه ساخت. در ادامه خاطره ی از همرزم شهیدان منتشر می شود.

کد خبر: ۶۱۵۲۰۸

جمعه - ۲۹ اسفند ۱۴۰۴ / 1404 29 December

به گزارش نوید شاهد ایلام؛ در آن ظهر پرتنش روز ۲۹ اسفند ۱۳۶۴، وقتی خبر رسید که گروهان حُر در معرض خطر جدی است، من، به عنوان یکی از اعضای آن گروه، وظیفه خود را برای رفتن به یاری برادرانم دانستم. سوار آمبولانس شدم و در کنار راننده و امدادگر دلسوز، خود را به خط مقدم رساندم.

در حالی که به سمت موقعیت درگیری پیش می‌رفتیم، قلبم با هر تپش، نگرانی از جان دوستانم را در خود داشت. فاصله تا خط مقدم کم بود و هر لحظه می‌توانست آخرین لحظات زندگی ما باشد. با این حال، روحیه جنگجویی و ایثار، ما را به جلو می‌راند.

وقتی رسیدیم، صحنه‌ای تکان‌دهنده دیدم، خودروی تویوتا وانت تدارکات گردان، که مشغول تقسیم نهار بود، هدف  اصابت گلوله‌های خمپاره بی رحمانه دشمن بعث، قرار گرفته بود. نیرو‌ها زخمی شده بودند، اما در میان آن همه ویرانی، سام محمدی، با اراده‌ای پولادین، مشغول انتقال هم‌رزمانش به سنگر‌های امن بود.

وی با وجود خون‌آلود بودن بدن، با قدرت و شجاعت، دیگران را به مکان امن می‌رساند. هر ترکش و هر انفجار، تهدیدی بود برای جانش، اما او بی‌ترس و مصمم، وظیفه خود را به انجام می‌رساند. این همان ایثاری بود که روح گروهان را زنده نگه می‌داشت.  سام، آخرین نوروز خود را  در سال ۱۳۶۴ در کربلای چنگوله در آغوش خطر، وقف نجات دیگران کرد.

در آن لحظات، شهید بهرام کمرخانی، همرزم شجاع مان، نیز با همان روحیه ایثارگری پیش‌تر از شهید سام محمدی به فیض عظیم شهادت رسید. سام و بهرام، دو قهرمان بی‌ادعای جنگ، با ایثار خود، روح گروهان را زنده نگه داشتند. فداکاری‌شان، تا ابد در یاد همه ما و مردم باقی خواهد ماند.

روای همرزم شهید

روحشان شاد و یادشان گرامی

انتهای پیام/