اسلحه شهید بر زمین نمی‌ماند؛ فریاد مقاومت در وصیت‌نامه شهید محمدرضا ثقفی

شهید محمدرضا ثقفی در وصیت‌نامه خود با تأکید بر ادامه راه شهدا و دفاع از آرمان‌های انقلاب، از برادرانش خواست پس از شهادتش اسلحه او را بردارند و راه جهاد و مقاومت را ادامه دهند. پایگاه اطلاع رسانی نوید شاهد یزد متن کامل این وصیت نامه را منتشر می کند.

کد خبر: ۶۱۲۸۹۳

سه‌شنبه - ۰۵ اسفند ۱۴۰۴ / 1404 05 December

به گزارش نوید شاهد یزد، شهید محمدرضا ثقفی 4 آبان 1346 در روستای خنج از توابع شهرستان اردکان به دنیا آمد. پدرش عزیزالله کشاورزی می‌کرد و مادرش خاتون نام داشت. دانش آموز دوم متوسطه در رشته انسانی بود. با آغاز جنگ تحمیلی به عنوان بسیجی راهی جبهه های حق علیه باطل شد. سرانجام  5 اسفند 1362 با سمت تک تیرانداز در جفیر بر اثر اصابت ترکش به قلب به شهادت رسید. پیکرش در گلزار شهدای مرکزی زادگاهش به خاک سپرده شد.

وصیت نامه:

«بسم الله الرحمن الرحیم. ولا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتاً بل احیاء هند ربهم یرزقون.»

گمان مبرید کسانی که در راه خدا کشته می شوند مرده اند بلکه زنده اند و در نزد خدای خویش روزی می خورند.

با سلام و درود به رهبر کبیر انقلاب و با سلام به حضرت مهدی فرمانده تمامی جبهه های نبرد حق علیه باطل و رزمندگان دلیر این دلاوران بسیجی که شیران روز و زاهدان شب هستند و همچون شیر بر دشمن می تازند و آنها را از هم می پاشند و خاک کشورهای اسلامی ایران و عراق و دیگر کشورهای اسلام را از لوث وجود این کافران جهانخوار پاک می سازند و در تاریکی شب چون عبد ذلیل سر به خاکها می گذارند و با خدای خود راز و نیاز می کنند و قطره و قطره خون خود را نثار انقلاب اسلامی می نمایند و حتی یک لحظه امام را از یاد نمی برند.

ای ملت شهید پرور من از شما می خواهم همانطور که از اول در صحنه بوده اید هم اکنون نیز چه در خط مقدم می جنگید و چه در پشت جبهه با این منافقان از خدابی خبر می جنگید امیدوارم که تا آخرین لحظه این را ادامه دهید و هرگز مانع فرزندان خود نشوید و بگذارید که به جبهه ها این دانشگاه واقعی بیایند و با این دشمنان اسلام بجنگند و اگر این جوانان به جبهه نیایند دوباره همان طاغوتها بر سر ملت حکومت می کنند و همانطور که در زیارت عاشورا می خوانیم که ما اگر در آن روز بودیم حسین جان تو را یاری می کردیم و هم اکنون نیز ندای حسین گونه اماممان خمینی کبیر از حسینیه جماران بگوش می رسد و ما باید به ندای او لبیک گوئیم.

پس مانع فرزندان خود نشوید و بگذارید که به جبهه ها و اسلحه این شهیدان را به دوش بکشند وگرنه در آن دنیا باید جواب خون این شهیدان را بدهید. و شما ای والدین گرامی ای پدر و مادر گرامیم، به خصوص تو ای مادر که من اگر یک عمر هم در خدمت شما بودم نمی توانستم آن همه زحمات شما را جبران کنم و شما ای پدر که در آن روزهای سرد زمستان در هوای سرد زحمت کشیدید و من را بزرگ کردید. امیدوارم که مرا ببخشید و غمگین نباشید چون من به راهی رفتم که راه امام حسین (ع) و ائمه اطهار است راه علی اکبرها و علی اصغرها و قاسم ها، که ما تمام آنها را داریم و در وقتی که خبر شهادت مرا شنیدید به خود غم راه ندهید که با این کار مشت محکمی بر دهان منافقین و استکبار جهانی خواهید زد.

و از برادرانم می خواهم هنگامی که اسلحه من به زمین افتاد بیایند و اسلحه مرا از زمین بردارند و دعای امام را فراموش نکنید و به حرفهای پیامبرگونه امام گوش فرا دهید. والسلام فرزند حقیر شما محمدرضا ثقفی