یادداشت؛

رمضانِ سنگرها؛ تجلی ایمان، ایثار و اشک‌های پنهان

در دل سنگرهایی که بوی خاک و ایثار می‌داد، رمضان به مدرسه‌ای برای صبر و عشق بدل می‌شد؛ جایی که رزمندگان با عطش، آتش و دعا، معنای واقعی ایمان را زندگی می‌کردند. این یادداشت روایتی است از اشک‌های پنهانی که در شب‌های قدرِ جبهه‌ها جاری می‌شد و روزه‌داری‌ای که در میان خمپاره‌ها، به زیباترین شکل ممکن معنا پیدا می‌کرد.

کد خبر: ۶۱۲۸۴۶

سه‌شنبه - ۰۵ اسفند ۱۴۰۴ / 1404 05 December

به گزارش نوید شاهد ایلام؛ رمضان، ماه تمرین عشق و تمرین اراده است؛ ماهی که انسان می‌آموزد از خویشتن عبور کند تا به معشوق برسد. گفته‌اند: رجب ماه خداست، شعبان ماه پیامبر و رمضان ماه امت پیامبر؛ یعنی سفره‌ای گسترده که همه ما به مهمانی پروردگار دعوت شده‌ایم. چه زیباست اگر لحظه‌ای از این جشن عرفانی غافل نمانیم.

این بزم آسمانی برای تو چیده شده تا راه رستگاری را هموار کند؛ سفری که تنها تویی که باید قدم در آن بگذاری. خدایا، به حق رحمت بی‌پایانت یاری‌مان کن تا از روزه‌داری جز گرسنگی و تشنگی نصیبی نبریم و چتر گناه را در باران رحمتت بسته نگه داریم؛ چترها را باید بست، زیر باران باید رفت…

رمضان؛ ماه خودسازی

رمضان فرصتی است برای پیدا کردن خویشتن. پیامبر فرمود: «ابتدای این ماه رحمت است، میانه‌اش مغفرت و پایانش آزادی از آتش.» هرچه داریم از خداست و هرچه توان داریم باید برای او خرج کنیم. با ادب و فروتنی وارد این مهمانی بی‌مانند شویم.

روزه‌داری در جبهه؛ معنویتی در دل آتش

در جبهه، رمضان رنگ دیگری داشت. گرمای سوزان، خمپاره، کمبود آب و غذا، سنگرهای نمور و پشه‌ها… اما رزمندگان با عشق روزه می‌گرفتند. گاهی حتی نمی‌دانستند روزه‌شان صحیح است یا نه، اما دلشان آرام نمی‌گرفت مگر اینکه با مشورت روحانی گردان روزه بگیرند. بسیاری حتی پیش از رمضان نذر می‌کردند که توفیق روزه‌داری پیدا کنند.

افطار در جبهه؛ سفره‌ای ساده، دلی لبریز

افطار حال و هوای دیگری داشت. با اشعار مذهبی همدیگر را به سفره دعوت می‌کردند. با اینکه از شدت تشنگی و گرسنگی ناتوان شده بودند، برای افطار پیش‌قدم نمی‌شدند؛ به هم تعارف می‌کردند تا دیگری زودتر افطار کند. گاهی اشک شوق می‌ریختند؛ شوق اینکه توانسته‌اند روزه را کامل به پایان برسانند.

شب‌های قدر در جبهه؛ آسمان نزدیک‌تر بود

ارزش همه روزهای رمضان یک طرف، شب‌های احیا در جبهه طرف دیگر. در خواندن دعای جوشن کبیر چنان اشک می‌ریختند که گویی آخرین وداعشان است. چفیه‌ها را روی دست می‌گذاشتند و با ناله و آه، دست به دعا برمی‌داشتند.

سختی‌ها و توکل

تمام رمضان‌های جبهه در گرمای تیر و مرداد بود. تشنگی طاقت‌فرسا، کم‌آبی، آتش دشمن و شرایط دشوار… اما رزمندگان با ایمان و توکل، همه سختی‌ها را تاب می‌آوردند و از وطن و ارزش‌ها دفاع می‌کردند.

پاتک‌های دشمن در رمضان

دشمن می‌دانست رزمندگان روزه‌دارند، پس آتش را بیشتر می‌کرد. اما نمی‌دانست که خداوند با صابران است و نیرویی چند برابر در دل رزمندگان می‌ریخت. گاهی هنگام افطار حتی چیزی برای خوردن نبود، اما عشق معنوی جبهه‌ها همه سختی‌ها را آسان می‌کرد.

دفاع مقدس؛ رمضانی که تمام نمی‌شد

اگر یک ماه سال رمضان است، در دفاع مقدس تمام سال رمضان بود. رزمندگان نه فقط قرآن می‌خواندند، بلکه بر آیاتش می‌اندیشیدند. پیش از سپیده‌دم بیدار می‌شدند و با خدا راز و نیاز می‌کردند؛ همان‌ها که در گرمای جنوب روزه می‌گرفتند و با ایمان، سختی‌ها را تاب می‌آوردند.

توصیه شهدا به روزه‌داری

در وصیت‌نامه‌های شهدا، واژه‌های «روزه» و «روزه‌داری» بسیار دیده می‌شود. عملیات رمضان در ۲۱ رمضان ۱۳۶۱ آغاز شد؛ روزی که بسیاری از رزمندگان روزه‌دار به شهادت رسیدند. چه سعادتی که انسان با زبان روزه به دیدار حق بشتابد.

اسارت و رمضان

رفتار رزمندگان با اسرای عراقی انسانی و مطابق دستور دین بود. اما اسارت ایرانی‌ها در عراق سخت و دردناک بود. در رمضان، اگر می‌فهمیدند اسیری روزه گرفته، بدترین رفتار را با او می‌کردند. با این حال اسرا مخفیانه روزه می‌گرفتند و اندک غذای خود را برای افطار نگه می‌داشتند.

رمضان؛ فرصتی برای زنده نگه داشتن فرهنگ دفاع مقدس

امروز که در آرامش روزه می‌گیریم، مدیون رزمندگانی هستیم که با ایمان و فداکاری از کشور دفاع کردند. عملیات‌های بزرگی چون بیت‌المقدس، رمضان و رقابیه در همین ماه انجام شد و نتایج بزرگی به همراه داشت. بسیاری از رزمندگان آرزو داشتند مانند امام حسین(ع) با لب تشنه به شهادت برسند.

یادداشت از صیداحمدی

انتهای پیام/