روایتی از زندگی شهید «عوض فلاح‌امینی»؛

عشق به امام حسین(ع) تا شهادت در میمک

شهید «عوض فلاح‌امینی»، جوان خوش‌اخلاق و خوشرویی که لبخند را به مهمانی دل‌ها می‌برد و دسته‌های عزاداری محرم را با نوحه‌هایش گرم می‌کرد، سرانجام در منطقه میمک، در آغوش آسمان جای گرفت.

کد خبر: ۶۱۲۷۳۶

دوشنبه - ۰۴ اسفند ۱۴۰۴ / 1404 04 December

به گزارش نوید شاهد استان قزوین، شهید عوض فلاح‌امینی، چهارم اسفند ماه سال ۱۳۴۴، در روستای آسفستان از توابع شهر قزوین چشم به جهان گشود. پدرش حیدرعلی، کشاورز بود و مادرش نجیبه، با عشق و ایمان وی را پرورش داد.

این شهید بزرگوار دوران کودکی را در دامان طبیعت بکر روستا و در سایه‌سار محبت‌های پدر و مادر سپری کرد و تا پایان دوره ابتدایی در همان روستا درس خواند.

اخلاق نیکوی شهید فلاح‌امینی زبانزد خاص و عام بود. هر فردی، ایشان را می‌دید، مجذوب خوش‌رویی و مهربانی‌اش می‌شد. احترام به بزرگتر را وظیفه دینی خود می‌دانست و رسم عشق را این گونه معنا کرده بود که هر پیرمردی را که می‌دید، دستش را می‌بوسید و تکریم می‌کرد. اما شور و حالش در ایام محرم به اوج می‌رسید؛ آنگاه که با دوستانش دسته‌های سینه‌زنی برپا می‌کرد و با نوحه‌خوانی، دل‌ها را به سوی خالق و ساحت مقدس اباعبدالله الحسین(ع) روانه می‌کرد.

این شهید بزرگوار سال ۱۳۶۴ پیمان زندگی مشترک بست و با تشکیل خانواده، بر مسئولیت‌های دنیوی خود افزود، اما دلدادگی به آرمان‌های انقلاب و اسلام، آرام و قرارش را ربود. ایشان که عشق به حسین (ع) را در دل داشت، لباس سربازی بر تن کرد و به عنوان سرباز ارتش، راهی جبهه‌های نبرد حق علیه باطل شد.

وی سرانجام، چهاردهم مرداد سال ۱۳۶۶، در منطقه میمک، زمانی که آتش جنگ زبانه می‌کشید، ترکش به سر و سینه‌اش نشست و ایشان را از میان خاکیان به سوی افلاکیان پر کشید. پیکر مطهر این شهید والامقام، در گلزار شهدای زادگاهش روستای آسفستان، آرام گرفته است تا یاد و خاطره‌اش چراغ راه آیندگان باشد.