زندگی‌نامه شهید «عبدالحمید روان‌بخش»

روایت ایستادگی؛ حماسه‌ای در فاو

شهید «عبدالحمید روان‌بخش» از نسل جوانانی بود که در روزگار سخت دفاع مقدس، درس ایمان و ایثار را نه فقط در کتاب‌ها، بلکه در میدان عمل آموختند. او در روستای دهکار دیده به جهان گشود و از همان سال‌های نوجوانی، با دلی سرشار از عشق به اسلام و قرآن، مسیر زندگی خود را در جهت دفاع از ارزش‌ها انتخاب کرد. سرانجام در جزیره فاو، آسمانی شد و نامش در شمار شهیدان سرافراز میهن ثبت گردید.

کد خبر: ۶۱۲۷۱۱

دوشنبه - ۰۴ اسفند ۱۴۰۴ / 1404 04 December

به گزارش نوید شاهد هرمزگان، شهید «عبدالحمید روان‌بخش» یکم مهر ماه ۱۳۵۰، در روستای دهکار از توابع شهرستان رودان چشم به جهان گشود. پدرش علی (فوت ۱۳۵۱) کارگر کشاورز بود و مادرش فرنگیز نام داشت. تا سوم راهنمایی درس خواند. به عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. دوم اسفند ماه ۱۳۶۶، در فاو عراق بر اثر اصابت ترکش به سر، شهید شد. مزار او در روستای دهبارز تابعه شهرستان زادگاهش واقع است.

شهید عبدالحمید روان‌بخش ستاره‌ای درخشان در آسمان جهاد و مبارزه بود؛ رهرویی شتابان در کویر عشق که سرانجام به قافله نور و شهادت پیوست.

او در سال ۱۳۵۰ در روستای سرسبز و با صفای دهکار چشم به جهان گشود و در دامان مادری صبور، مؤمن و مذهبی پرورش یافت. در همان سال‌های کودکی، سایه پر مهر پدر را از دست داد و از همان آغاز، طعم سختی‌های زندگی را چشید. با این حال، روح بلند و ایمان استوارش از او انسانی مقاوم و با اراده ساخت.

از دوران کودکی، علاقه‌ای عمیق به اسلام و قرآن در وجودش موج می‌زد. چه شب‌ها که در خلوت و سکوت، با زبانی ساده و کودکانه به تلاوت قرآن می‌پرداخت و در پی شناخت معارف اسلامی بود. عشق و ایمان را در کلاس‌های ساده مدرسه، در میان گرد و غبار گچ و پشت نیمکت‌های چوبی آموخت.

با ورود به مقطع راهنمایی، بیش از پیش روحیه‌ای پرتلاش و متعهد از خود نشان داد. دانش‌آموزی کوشا و شجاع بود که ایمان را با آگاهی درآمیخته بود. تحصیل را تا پایان سال سوم راهنمایی ادامه داد، اما شرایط آن روزهای کشور و شعله‌های جنگ تحمیلی، دل عاشقش را به میدان جهاد کشاند. احساس می‌کرد زمان آن فرا رسیده است که آموخته‌هایش را در میدان عمل به کار گیرد و از آرمان‌های اسلام و میهن دفاع کند.

او راه جبهه را برگزید و با حضور در میدان نبرد، در آزادسازی مناطق اشغالی از دست رژیم بعث عراق مشارکت کرد. سرانجام در سال ۱۳۶۶، در عملیات جزیره فاو، بر اثر اصابت ترکش به ناحیه سر، به آرزوی دیرین خود رسید و به مقام رفیع شهادت نائل آمد.

عبدالحمید، همچون شهابی در آسمان ایثار درخشید و غنچه عمرش در بهار جوانی پرپر شد. با لبخند ایثار، خون پاکش را بر خاک میهن جاری ساخت و نام خود را در دفتر زرین شهیدان ثبت کرد.

آری، روانبخش‌ها چراغ راهند؛ آنان اصحاب شهادت‌اند و فروغ چهره‌های ملکوتی‌شان، همواره راه جهاد و ایثار را روشن نگاه خواهد داشت تا کاروان نور و معرفت بی‌رهرو نماند.

انتهای متن/