خاطره خودنوشت شهید جمشید سلیمانی قسمت «۲۱»

اکبر به دیدار علی اکبر سید الشهداء شتافت

شهید «جمشید سلیمانی» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «یکی از بچه‌های ما گلوله به سرش خورد و خون از فرقش پایین می‌آمد و لبایش را رنگین کرده بود بچه‌های ژاندارمری که دوستانش بودن خیلی ناراحت گشتند و بر سرو سینه می‌زدند پس از چند ساعت گفتند که او شهید شده نامش اکبر بود روحش شاد و یادش گرامی باد خلاصه و به دیدار علی اکبر سید الشهداء شتافت...» قسمت بیست و یکم خاطره این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

کد خبر: ۶۱۲۴۴۶

دوشنبه - ۱۱ اسفند ۱۴۰۴ / 1404 11 December

به گزارش نوید شاهد فارس، شهید «جمشید سلیمانی» یکم شهریور سال ۱۳۳۹ در شهرستان کازرون دیده به جهان گشود. دوران کودکی را در زادگاهش سپری کرد و در هفت‌سالگی راهی مدرسه شد. تحصیلات خود را تا مقطع سوم متوسطه ادامه داد. هم‌زمان با اوج‌گیری نهضت انقلاب اسلامی، به صف انقلابیون پیوست و حضوری فعال در فعالیت‌های انقلابی داشت. با آغاز جنگ تحمیلی، از جمله افرادی بود که با روحیه‌ای ایثارگرانه و پیش‌قدم، عازم جبهه‌های نبرد حق علیه باطل شد و در کنار دیگر رزمندگان اسلام به دفاع از میهن پرداخت. وی سرانجام ۲۰ فروردین سال ۱۳۶۶ در جریان عملیات کربلای ۸ منطقه شلمچه به شهادت رسید. پیکر پاکش در گلزار شهدای کازرون به خاک سپرده شد.

متن خاطره قسمت «۲۱»:

آتش ما خیلی سنگین بود و دشمن هم مهمات آرپی جی را تمام کرده بود و بیش از ۸ تا ۹ گلوله آرپی جی ننداخته بود. آن‌وقت بچه‌ها شروع به آرپی جی زدن کردند یک جنگل و چندین خانه در مقابل ما بود که خیلی از آنجا گلوله به طرف ما می‌آمد. گلوله‌های زوزه کشان از بالای سرما می‌گذشتند و بعضی از آنها هم کمانه می‌کرد و یا درون خاک‌های جلو ما به زمین فرو می‌رفت. چندبن رگبار گلوله به طرف جنگل زدم تا چند دقیقه آتش آنها خاموش شد و مجید هم چند گلوله آرپی جی به طرف آنها پرتاب کرد.

یکی از بچه‌های ما گلوله به سرش خورد و خون از فرقش پایین می‌آمد و لبانش را رنگین کرده بود بچه‌های ژاندارمری که دوستانش بودن خیلی ناراحت شدند و بر سرو سینه می‌زدند. پس از چند ساعت گفتند که او شهید شده. نامش اکبر بود روحش شاد و یادش گرامی باد. خلاصه و به دیدار علی اکبر سید الشهداء شتافت.

یکی دیگر از بچه‌های ژاندارمری که تیربار ژ۳ داشت از جاده بالا می‌رفت و در لب جاده شروع می‌کرد به رگبار زدن، او خیلی از خود جرأت و شجاعت نشان می‌داد ناگهان گلوله‌ایی دیگر دو گونه‌اش را به هم وصل نمود خون از دهانش پایین می‌ریخت خلاصه خون او وارد گلویش شده بود و او را خفه کرد او هم به دیدار معشوق خود رسید و عروس شهادت را در آن غروب دلگیر در آغوش کشید و مظلومانه شهید شد.

چند خشاب گلوله را خالی کرده بودم، تفنگم چند بار گیر کرد و داغ شده بود، با مقداری علف آن‌را کمی خنک کردم و خشاب‌هایم را پر کردم و دوباره شروع به تیراندازی کردم. شب فرا می‌رسید و خورشید دیگر با آسمان وداع می‌کرد، چادر سیاهی کم کم بر زمین کشیده می‌شد و روز بساط خویش را جمع کرده و به پشت کوه‌های بلند کردستان فرو می‌رفت.

گفتند بر گردید و تا هوا خیلی خیلی تاریک نشده به مقر ارتش برویم؛ همین کار را کردیم و به عقب برگشتیم. توپخانه سنگین از پشت سر ما دشمن را می‌کوبید و رگبار و دوشیکا و گلوله‌های ۱۰۶ و خمپاره بر سر دشمن فرو می‌ریخت. سوار ماشین‌ها شدیم و از تپه بالا رفتیم و به مقر ارتش رسیدیم سر و روی خود را که خاک آلود بود شستیم و کمی آب خوردیم و پس از وضو نماز خود را خوانده و سپس در سنگر چند تا از بچه‌های ژاندارمری شام خوردیم و خوابیدیم.

ادامه دارد...