خاطره خودنوشت شهید جمشید سلیمانی قسمت «۲۰»

درگیری با دشمن در جاده سردشت

شهید«جمشيد سليمانی»در دفتر خاطرات خود می نویسد:«در جاده اصلی مهاباد سردشت کنار یک تپه ایستادیم و سپس از ماشین‌ها پیاده شدیم و به طرف یک جاده فرعی که خاکی بود و در وسط آن هم آب جمع شده بود و حالت یک باتلاق را پیدا کرده بود راه افتادیم...» قسمت بیستم خاطره این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

کد خبر: ۶۱۲۴۴۲

يکشنبه - ۱۰ اسفند ۱۴۰۴ / 1404 10 December

به گزارش نوید شاهد فارس، شهید «جمشید سلیمانی» یکم شهریور سال ۱۳۳۹ در شهرستان کازرون دیده به جهان گشود. دوران کودکی را در زادگاهش سپری کرد و در هفت‌سالگی راهی مدرسه شد. تحصیلات خود را تا مقطع سوم متوسطه ادامه داد. هم‌زمان با اوج‌گیری نهضت انقلاب اسلامی، به صف انقلابیون پیوست و حضوری فعال در فعالیت‌های انقلابی داشت. با آغاز جنگ تحمیلی، از جمله افرادی بود که با روحیه‌ای ایثارگرانه و پیش‌قدم، عازم جبهه‌های نبرد حق علیه باطل شد و در کنار دیگر رزمندگان اسلام به دفاع از میهن پرداخت. وی سرانجام ۲۰ فروردین سال ۱۳۶۶ در جریان عملیات کربلای ۸ منطقه شلمچه به شهادت رسید. پیکر پاکش در گلزار شهدای کازرون به خاک سپرده شد.

متن خاطره قسمت «۲۰»:

۲۲ تیرماه ۱۳۶۲ ظهر روز چهارشنبه بود برای آب تنی به کنار سد رفتیم و با بچه‌ها به شنا کردن پرداختیم و بعد به طرف ستاد حرکت کردیم. در بین راه می‌گفتم نکند ناگهان دستور آماده باش به ما داده شود، چون اصلاً قدرت تجهیزات بستن را نداشتم خلاصه به خوابگاه برگشتیم و در روی تخت خودم دراز کشیدم و خوابیدم.

چند ساعتی خواب رفتم ناگهان مرا پیدا کردند و گفتند هر چه زودتر آماده شوید. بلند شدم و تجهیزات را بستم و همراه دیگر برادران در بیرون خوابگاه به خط شدیم و سپس سوار چند تیوتا شدیم و گفتند که در جاده درگیری شده و به بچه‌های جهاد و ژاندارمری کمین زده‌اند و ما برای کمک به آنها به سوی محل درگیری حرکت کردیم.

در جاده اصلی مهاباد سردشت کنار یک تپه ایستادیم و سپس از ماشین‌ها پیاده شدیم و به طرف یک جاده فرعی که خاکی بود و در وسط آن هم آب جمع شده بود و حالت یک باتلاق را پیدا کرده بود راه افتادیم. در بین راه بچه‌های ژاندارمری را دیدیم که سنگرگرفته‌اند و به تیراندازی مشغول بودن جاده‌ای که ما در سوی آن راه می‌رفتیم از سطح جاده اصلی حدود ۱ متر پایین‌تر بود.

خلاصه حدود ۳۰۰ و یا ۴۰۰ متر جلو رفتیم و بعد در شیب جاده اصلی که مثل یک شیب بود سنگر گرفتیم. درگیری خیلی شدید بود، یک ماشین تیوتا که به جهاد تعلق داشت و دشمن به آن حمله کرده بود و ماشین پنچر شده بود در بالای جاده دیده می‌شد، راننده آن خیلی سراسیمه و دستپاچه شده بود، وقتی که دشمن دید که نمی‌تواند بیاید و ماشین را ببرد و آتش ما سنگین بود و بر آنها برتری داشت شروع کرد به آرپی جی به طرف ما بستن.

گلوله‌های آرپی جی به سرعت زمان به جلو می‌رفتند و از بالای سر ما و از بالای ماشین عبور می‌کردند و ده بیست متری ما به زمین می‌خوردند و منفجر می‌شدند. ما هم شروع به تیر اندازی کردیم، آتش ما خیلی سنگین بود و دشمن هم مهمات آرپی جی را تمام کرده بود و بیش از ۸ تا ۹ گلوله آرپی جی ننداخته بود.

ادامه دارد/