خاطره خودنوشت شهید جمشید سلیمانی قسمت «۱۸»

دهکده زیر آتش سنگین دوشکا

شهید «جمشید سلیمانی» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «توپخانه دوشیکا و ۱۰۶ و مینی کاتوشا مرتباً بر روی دهکده آتش می‌ریختند و از هر گوشه و کنار دهکده دود و آتش بلند می‌شد...» قسمت هجدهم خاطره این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

کد خبر: ۶۱۲۴۳۶

شنبه - ۰۹ اسفند ۱۴۰۴ / 1404 09 December

به گزارش نوید شاهد فارس، شهید «جمشید سلیمانی» یکم شهریور سال ۱۳۳۹ در شهرستان کازرون دیده به جهان گشود. دوران کودکی را در زادگاهش سپری کرد و در هفت‌سالگی راهی مدرسه شد. تحصیلات خود را تا مقطع سوم متوسطه ادامه داد. هم‌زمان با اوج‌گیری نهضت انقلاب اسلامی، به صف انقلابیون پیوست و حضوری فعال در فعالیت‌های انقلابی داشت. با آغاز جنگ تحمیلی، از جمله افرادی بود که با روحیه‌ای ایثارگرانه و پیش‌قدم، عازم جبهه‌های نبرد حق علیه باطل شد و در کنار دیگر رزمندگان اسلام به دفاع از میهن پرداخت. وی سرانجام ۲۰ فروردین سال ۱۳۶۶ در جریان عملیات کربلای ۸ منطقه شلمچه به شهادت رسید. پیکر پاکش در گلزار شهدای کازرون به خاک سپرده شد.

متن خاطره قسمت «۱۸»:

درگیری تا به آنجا گسترده بود و آنچنان بچه‌ها با دشمن نزدیک بودند که برای هم نارنجک دستی پرتاب می‌کردند و درگیری خانه به خانه و کوچه به کوچه بود و در آن گیرو بند‌ها عده‌ای از برادرانمان از جمله برادر صمد نظری و برادر سلیمان نجف‌زاده و فریدون انصاری که با شهامت و دلاوری بسیار جنگیدند و مشتاقانه برای وصال معشوق خود به پیش تاختند و عاقبت هم به آرزوی خود که همانا شهادت در راه خدا بود رسیدند.

بعد توپخانه دوشیکا و ۱۰۶ و مینی کاتوشا مرتباً بر روی دهکده آتش می‌ریختند و از هر گوشه و کنار دهکده دود و آتش بلند می‌شد.

در میان این همه درگیری چهار نفر از دشمن که می‌خواستند فرار کنند و به طرف ما آمدند و نمی‌دانستند که راهشان بسته است دستگیر کردیم و به پهلوی خود بردیم؛ بعد از این چهار نفر دو نفر دیگر به نزدیکی ما که حدود ۱۰۰ متر فاصله بود آماده بودند ولی آنها ما را نمی‌دیدند و ما بر آنها مسلط بودیم.

من با تفنگ چی سه یکی از بچه‌ها سینه شان را هدف گرفته بودم که بزنم.

یکی از برادران گفت بگذار آنها را سالم بگیریم و نگذاشت شلیک کنم در بین حرف‌ها بود که من او را نشان دادم، ما را دیدن و فرار کردند من با رگبار چند تیری به طرف آنها انداختم و آن برادر هم شروع به تیر اندازی کرد.

در همین حال نیرو‌های کمکی از میان دو آب رسیده بود، برگشتم در راه کنار تپه یک، چند تا درخت سیب و زردآلو وجود داشت که من شکمی از غذا در آوردم و شال گردنم را پر کردم و برای بچه‌ها بردم و با آنها خوردیم.

ادامه دارد...