خاطره خودنوشت شهید جمشید سلیمانی قسمت «۱۴»

جنایت منافقین در کردستان/ پیکر شهدایی که در زیر برف مدفون شده بود

شهید «جمشید سلیمانی» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «دشمن ناچیزی در آن پایگاه مقاومت می‌کرد تا بعداً دوباره به دست رزمندگان جان بر کف اسلام فتح شد و توانستند شهدای عزیزمان را از زیر برف‌ها بیرون بیاورند دشمن در این تپه تمام مهمات‌ها و تجهیزات ما را برده بود و هیچ چیز به جای نه گذاشته بود...» قسمت چهاردهم خاطره این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

کد خبر: ۶۱۲۴۲۰

پنجشنبه - ۰۷ اسفند ۱۴۰۴ / 1404 07 December

به گزارش نوید شاهد فارس، شهید «جمشید سلیمانی» یکم شهریور سال ۱۳۳۹ در شهرستان کازرون دیده به جهان گشود. دوران کودکی را در زادگاهش سپری کرد و در هفت‌سالگی راهی مدرسه شد. تحصیلات خود را تا مقطع سوم متوسطه ادامه داد. هم‌زمان با اوج‌گیری نهضت انقلاب اسلامی، به صف انقلابیون پیوست و حضوری فعال در فعالیت‌های انقلابی داشت. با آغاز جنگ تحمیلی، از جمله افرادی بود که با روحیه‌ای ایثارگرانه و پیش‌قدم، عازم جبهه‌های نبرد حق علیه باطل شد و در کنار دیگر رزمندگان اسلام به دفاع از میهن پرداخت. وی سرانجام ۲۰ فروردین سال ۱۳۶۶ در جریان عملیات کربلای ۸ منطقه شلمچه به شهادت رسید. پیکر پاکش در گلزار شهدای کازرون به خاک سپرده شد.

متن خاطره قسمت «۱۴»:

تاریخ علمیات ۱۳ تیرماه ۱۳۶۲. ساعت تقریباً ۳ بعدازظهر بود که آماده باش دادند و نیرو‌ها را به خط کردند. سپس سوار ماشین‌ها شدیم و به سوی دهکده‌ای نامعلوم به راه افتادیم.

حدود ۲ تا ۳ ساعت در راه بودیم و در ساعت ۵ ،  پشت یک تپه مستقر شدیم و در یک پناهگاه نشستیم تا هوا قدری تاریک شود. در این حال به ما جیره جنگی را دادند و برادر احمد حسینی فرمانده کل عملیات برایمان سخنرانی کرد و بعد مشغول دعا خواندن و سینه‌زنی گشتیم.

هوا کم کم تاریک می‌شد و خورشید در پشت کوه‌های سر به فلک کشیده کردستان مظلوم و شهر شهیدان گمنام فرو می‌نشست، شب فرا رسیده بود و سیاهی چادر خود را بر دشت‌ها و کوه‌ها کشیده بود.

به راه افتادیم و از یک قله بسیار بلند که به تپه‌ی درمان نام داشت که مقر ارتش در آنجا بود بالا رفتیم. در یک قله در زمستان گذشته حدود ۱۵۰ نفر از عزیزانمان را کشته و سر بریده بودند.

دشمن ناچیزی در آن پایگاه مقاومت می‌کرد تا بعداً دوباره به دست رزمندگان جان بر کف اسلام فتح شد و توانستند شهدای عزیزمان را از زیر برف‌ها بیرون بیاورند دشمن در این تپه تمام مهمات‌ها و تجهیزات ما را برده بود و هیچ چیز به جای نه گذاشته بود.

قله بسیار بلند و عظیمی بود و راه صعب‌العبور و بسیار سخت و مشکلی داشت به هر بدبختی و یا خوشبختی بود بالا رفتیم و آن‌جا مستقر شدیم و فوراً من آب پیدا کردم و وضو ساختیم و مشغول خواندن نماز شدم. بعد از نماز یک جای خوابی پیدا کردم و جای خود را درست کردم.

ادامه دارد...